ทุกวันนี้อยู่บ้านแล้วรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ช่วงนี้ตกงานอยู่แล้วพ่อกับแม่ก็ค่อนข้างดูหงุดหงิดที่เราอยู่บ้าน
ส่วนเรื่องออกไปหางานทำก็ออกไปแล้วค่ะ ลองทดสอบปฏิบัติทุกอย่างเหมือนนายจ้างจะพอใจแต่ก็ยังไม่เรียกไปทำงานเลย (อาจจะชวดแล้วก็ได้)
แต่งานบ้านเราทำทุกวันนะคะ ปัดกวาดเช็ดถูล้างรถ ฯลฯ เท่าที่จะทำได้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นที่น่าพอใจให้พ่อกับแม่อยู่ดี
จนเรารู้สึกท้อ เมื่อวันก่อนวางมือทุกอย่างเลยค่ะเรื่องงานบ้าน ใครอยากทำก็ทำไป เพราะเครียดที่หางานไม่ได้แล้วก็ยังต้องมาฟังอะไรที่ไม่รื่นหูเลยอีก
พ่อบอกเราว่าไม่อยากฝากงานให้ (ที่บริษัทนึง) เพราะอะไรหลายๆ อย่างในตัวเรา
แกบอกว่า "หนักใจ" อาจเป็นเพราะเราเป็นคนไม่มีไหวพริบ ฉลาดน้อยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ (ตรงนี้เรารู้จักตัวเองดี แก้ไขตัวเองทุกครั้งแต่ก็ยังเหมือนเดิม)
ส่วนแม่บางทีก็มาใส่อารมณ์ว่า "ทำไมไม่ทำงานบ้าน ลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง!" ทั้งที่งานบ้านเราทำทุกวัน (แต่อาจจะไม่ดีพอสำหรับแกก็ได้)
คือ... พอเรื่องพวกนี้มันมากเข้าเราไม่อยากยู่ที่บ้านเลยค่ะ
อยากออกไปสร้างเนื้อสร้างตัวของตัวเองให้เต็มที่ ติดที่ว่าเราไม่มีงานทำ
ทุกวันนี้เราไม่กล้าขอเงินพวกเค้าเลยนะคะ
เว้นซะแต่เค้าจะให้เอง ตอนนี้ก็เลยแคะกระปุกเก่าไปพลางๆ
พยายามไม่เถียงพ่อกับแม่นะคะ แต่ปากก็ไปทุกที อาจเป็นเพราะคิดว่าเราไม่ผิด
บางครั้งก็แอบร้องไห้คนเดียว เพราะท้อใจจริงๆ
ไม่รู้ว่าทุกวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ดวงตกหรือยังไงไม่รู้ ชีวิตไม่มีความสุขเลย
ทำบุญยังต้องใช้เงิน อืม...
เราเข้าใจคนที่คิดฆ่าตัวตายเลยนะ ว่าทำไมเค้าถึงทำได้ทั้งที่มันต้องเจ็บและทรมานแน่ๆ
ยิ่งพยายามยิ่งเครียด ไม่รู้ที่สุดของชีวิตจะอยู่ตรงไหน
เป็นคนเปื่อยๆ อยากออกจากบ้านสร้างตัวและอยู่คนเดียวได้
ส่วนเรื่องออกไปหางานทำก็ออกไปแล้วค่ะ ลองทดสอบปฏิบัติทุกอย่างเหมือนนายจ้างจะพอใจแต่ก็ยังไม่เรียกไปทำงานเลย (อาจจะชวดแล้วก็ได้)
แต่งานบ้านเราทำทุกวันนะคะ ปัดกวาดเช็ดถูล้างรถ ฯลฯ เท่าที่จะทำได้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นที่น่าพอใจให้พ่อกับแม่อยู่ดี
จนเรารู้สึกท้อ เมื่อวันก่อนวางมือทุกอย่างเลยค่ะเรื่องงานบ้าน ใครอยากทำก็ทำไป เพราะเครียดที่หางานไม่ได้แล้วก็ยังต้องมาฟังอะไรที่ไม่รื่นหูเลยอีก
พ่อบอกเราว่าไม่อยากฝากงานให้ (ที่บริษัทนึง) เพราะอะไรหลายๆ อย่างในตัวเรา
แกบอกว่า "หนักใจ" อาจเป็นเพราะเราเป็นคนไม่มีไหวพริบ ฉลาดน้อยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ (ตรงนี้เรารู้จักตัวเองดี แก้ไขตัวเองทุกครั้งแต่ก็ยังเหมือนเดิม)
ส่วนแม่บางทีก็มาใส่อารมณ์ว่า "ทำไมไม่ทำงานบ้าน ลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง!" ทั้งที่งานบ้านเราทำทุกวัน (แต่อาจจะไม่ดีพอสำหรับแกก็ได้)
คือ... พอเรื่องพวกนี้มันมากเข้าเราไม่อยากยู่ที่บ้านเลยค่ะ
อยากออกไปสร้างเนื้อสร้างตัวของตัวเองให้เต็มที่ ติดที่ว่าเราไม่มีงานทำ
ทุกวันนี้เราไม่กล้าขอเงินพวกเค้าเลยนะคะ
เว้นซะแต่เค้าจะให้เอง ตอนนี้ก็เลยแคะกระปุกเก่าไปพลางๆ
พยายามไม่เถียงพ่อกับแม่นะคะ แต่ปากก็ไปทุกที อาจเป็นเพราะคิดว่าเราไม่ผิด
บางครั้งก็แอบร้องไห้คนเดียว เพราะท้อใจจริงๆ
ไม่รู้ว่าทุกวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ดวงตกหรือยังไงไม่รู้ ชีวิตไม่มีความสุขเลย
ทำบุญยังต้องใช้เงิน อืม...
เราเข้าใจคนที่คิดฆ่าตัวตายเลยนะ ว่าทำไมเค้าถึงทำได้ทั้งที่มันต้องเจ็บและทรมานแน่ๆ
ยิ่งพยายามยิ่งเครียด ไม่รู้ที่สุดของชีวิตจะอยู่ตรงไหน