14
“โห~ *0* บ้านสวยจัง” ฉันอดตะลึงไม่ได้ เมื่อได้เห็นบ้านพักตากอากาศของพวกพี่สามคนที่ตั้งอยู่ติดชายทะเล ถึงมันจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็สวยและน่าอยู่มากๆ เลยล่ะ >_<
พี่โฮมกับพี่แชลตื่นนานแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังช่วยกันขนของออกจากรถเพื่อนำเข้าบ้านกัน โดยฉันอาสาถือพวกขนมและของสด ส่วนพวกผู้ชายก็เลยได้แต่ขนข้าวของเสื้อผ้าของตัวเองไป
“เอ้อ!”
ทุกคนชะงัก แล้วหันไปมองพี่แชลที่อยู่ๆ ก็โพล่งออกมาเสียงดัง เขาเหลือบตามองฉันที่กำลังจะเดินเข้าไปในครัวด้วยสายตาแปลกๆ
“แล้วคืนนี้นิกิมจะไปนอนไหนอ่ะ? ห้องนอนเรามีแค่สามห้องเองนะ” คนถามหันไปมองพี่โฮมบ้าง พี่บริงค์บ้าง ก่อนจะหันกลับมามองที่ฉันเหมือนเดิม ฉันเอียงคอไม่เข้าใจ
“ห้องนั่งเล่นก็มีนี่ นิกิมนอนได้หมดแหละ ^^”
“ไม่ได้!!!” ฉันสะดุ้ง เมื่อสามหนุ่มต่างโพล่งออกมาพร้อมกันเสียงดัง ฉันหน้าจ๋อย
“ไม่เป็นไร นอนห้องพี่ก็ได้นิกิม ^_^ เดี๋ยวพี่ออกมานอนที่ห้องนั่งเล่นเอง
” ฮ้า~ จริงๆ เหรอ??? ขอบคุณค่ะพี่โฮม *0*
“ห้องผมดีกว่าพี่...นิกิม...เธอไปนอนที่ห้องพี่นั่นแหละดีแล้ว” พี่บริงค์~ โฮ ซึ้งจุง T^T
“ห้องผมดีกว่า! พวกพี่ไม่ต้องมาแย่งซีนเลยนะ...วันนี้ผมขอเป็นสุภาพบุรุษให้น้องนิกิมสักวันนึง >///<
” เอ่อ...เน่าแล้วพี่แชล =0=
“ห้องพี่ดีกว่า!”
“ห้องผมสิพี่โฮม!”
“ห้องผม!!!”
“ห้อง...”
“หยุดดดด!!! >_< นิกิมจะนอนที่ห้องนั่งเล่นเอง!!! >O<”
กึก!
ทุกคนหยุดเถียงกัน หันมาทางฉันด้วยสายตาน่ากลัวพิลึก ฉันกระตุกมุมปากแหยๆ หัวเราะกลบเกลื่อน
“พวกพี่นอนที่ห้องตัวเองน่ะดีแล้ว ^^ นิกิมชอบนอนห้องใหญ่ๆ” ที่ไหนกันล่ะ - -^
“แต่...”
“ถ้ามีปัญหากันนะ...งั้นนิกิมขอออกไปนอนกลางทะเล (- -)*”
ฉันแกล้งตัดบทหน้าตาย สามคนนั้นถึงกับเหวอ ก่อนจะรีบเปลี่ยนมาสนับสนุนให้ฉันนอนที่ห้องนั่งเล่นทันที ฉันกลั้นขำไว้ เพื่อให้ดูน่ากลัว ขึงขัง! >
แต่พอลับหลังพวกเขาแล้วฉันก็อดขำพรืดออกมาไม่ได้ ฮึๆ ไม่รู้จะเรียกว่าซื่อรึซื่อมากกันแน่เนี่ย
ครืนนนน ซ่า~
เสียงของลูกคลื่นดังเป็นระยะๆ ฉันก้มมองฟองสีขาวที่แตกสลายหายไปกับทรายเวลาถึงเขตสิ้นสุดของมัน ฉันมองฟองคลื่นนั้นอย่างนึกสนุก รอให้มันดูดหายกลับไปก่อน แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหามันทีละก้าว ทีละก้าว พอคลื่นลูกใหญ่ซัดเทลงมาก่อนจะแตกแผ่เป็นฟองอีกครั้ง ฉันก็รีบวิ่งหนีมันไม่ให้มาถึงเท้า เล่นอย่างกับคนบ้าที่ไม่เคยมาทะเล ฮ่าๆ แต่ก็สนุกดีนะ มันลุ้นดี ฉันจะแอบใจหวิวถ้าเกิดฟองคลื่นมันเฉียดเท้าฉันไปนิดเดียว >_<
เอาล่ะๆ คลื่นมันดูดกลับไปแล้ว - - ฉันจ้องมัน แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาอีกครั้งทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว ทีละ...
“กรี๊ดดดด!!!”
ตู้ม! ซ่า~
“ฮ่าๆๆๆ”
ฉันทรงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก คลื่นที่กำลังจะเทซัดเข้ามาเมื่อกี้ดันหลังให้ฉันเซจะหน้าคว่ำ แต่ก็พอทรงตัวได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหาไอ้คนที่อุ้มฉันเหวี่ยงลงทะเลเมื่อกี้อย่างแค้นเคือง ใครฟะ!!?
“ฮ่าๆๆๆ >[]< พี่โฮม! แชล! มาดูอะไรนี่เร็ว...หมูป่าตกน้ำ~ ฮ่าๆๆๆ”
“ไอ้...ไอ้พี่บริงค์!” ฉันตะโกนเสียงดังลั่น เดินอืดอาดๆ ฝ่าแรงน้ำเพื่อกลับไปยังฝั่ง และจัดการกับใครบางคน
“มีอะไรกันเหรอบริงค์ O_O? เสียงเอะอะดังเข้าไปถึงในบ้านแน่ะ อุ๊บ! OxO พรืด!! >[]< ฮ่าๆๆๆ” ฉันหน้ามุ่ย เมื่อเห็นพี่โฮมและพี่แชลที่วิ่งมาตามเสียงเรียกหลุดขำพรืดต่อหน้าฉัน เพราะสภาพของฉันตอนนี้ที่เปียกปอนไปทั้งตัว ฉันก้าวขึ้นฝั่งอย่างยากลำบาก ส่งค้อนให้ทุกคนที่กำลังขำไม่หยุด โดยเฉพาะไอ้พี่บริงค์ที่เป็นคนแกล้งฉัน!
“นิสัยไม่ดีเลย ไอ้พี่บริงค์บ้า!!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาดังๆ ก่อนจะเดินอืดอาดๆ หนีไปจากตรงนี้ อายจังเลยง่ะ T^T สภาพดูไม่ได้เลยเรา ฮึกๆ T_T
“เฮ้ย! นี่! โกรธเหรอ!?” มีเสียงพี่บริงค์ตะโกนไล่ถามมา ฉันหันไปค้อนเขาอย่างเคืองๆ ก่อนจะตะโกนกลับไปว่า
“เออ!!!” แล้วหันกลับมาเดินต่ออย่างน่าสงสาร ฮือออ เปียกหมดเลยง่ะ พี่บริงค์นะพี่บริงค์ TOT ไอ้คนใจร้าย! อย่าให้ถึงทีบ้างละกัน ฮืออออ T^T
แต่เอ๊ะ?
ตูไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนี่หว่า O_O
เฮือก!
ลืมสนิทแท้เหลา! ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็ไม่มีสักอย่าง กรรมๆๆ T^T
ฉันชะงักเท้าที่กำลังจะเดินต่อไป แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองที่ชายหาดซึ่งเห็นผู้ชายสามคนในระยะร้อยเมตรกำลังคุยอะไรกันอยู่ไม่รู้ ฉันเม้มปากแน่น >_< เพราะกลัวเสียฟอร์มง่ะ TOT อายด้วย เพราะฉันจะต้องไปซื้อชุดชั้นในมาเปลี่ยนอีกต่างหาก ตายๆๆ ผู้ชายทั้งนั้น T[]T
“แต่ว่า...ถ้ามัวอายอยู่อย่างนี้ เราจะกลายเป็นปลาเค็มได้นะ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง คิดอยู่นานหน่อยก่อนจะพยักหน้าหนักๆ เพื่อเสริมความมั่นใจ
“หน้าด้านเข้าไว้ๆ >_<”
ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ตัดสินใจเดี๋ยวนั้นว่าจะขอความช่วยเหลือจากเขา ฉันสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตะโกนออกไปดังๆ ว่า
“พี่บริงงงงงงงงค์!!!”
ควับ!
อุ้ย! หันกันมาหมดเลย = =lll
“มีอะรายยยยย!!!” พี่บริงค์ตะโกนถามกลับมา
“พาไปซื้อเสื้อผ้าหน่อยยย!!!” ฉันแหกปากลั่น
“ใช้เสื้อผ้าพี่ไปก่อนก็ด้ายยยยย!!!” ไอบ้า >///< แล้วชุดชั้นในฉันล่ะ!
“แล้ว! แล้ว...” ฉันตะโกนไปแค่นั้น ประโยคหลังฉันพูดไม่ค่อยออกแล้วอ่ะ อายนะเฟ้ยยยย T[]T
“แล้วอะรายยยย!” พี่บริงค์ตะโกนถามมาอีก ฉันจึงได้ตัดสินใจหลับหูหลับตาตะโกนออกไปเสียงดังกว่าเดิมว่า
“แล้วชุดชั้นในล่ะ!! พี่มีเสื้อในให้ยืมด้วยรึง้ายยยยยย!!! >///<” โอย จะเป็นลม = =lll โคตรอายเลยว่ะ T^T
ไม่รู้ว่าเขาจะตอบกลับมาว่าอะไรอีก แต่ฉันทนยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วล่ะ T///T ฉันรีบหันหลังกลับแล้วก้าวสวบๆ กลับบ้านทันที อีกไม่กี่สิบเมตรก็จะถึงบ้านแล้ว ฮึกๆ อยากเข้าบ้านๆ >O<
หมับ!
“อุ้ย! O_O” ฉันสะดุ้งตัวโยนเมื่อเดินอยู่ดีๆ ก็มีใครไม่รู้มาคว้าแขนไว้เกือบเป็นกระชาก ฉันหันขวับ ก่อนจะเบิกตากว้าง
“แฮ่กๆๆ > <lll ยัยบ้าเอ๊ย! ไม่อายบ้างรึไง ตะโกนออกไปซะดังลั่นเลยนั่นน่ะ” ฉันหน้าซับสีเลือดทันทีที่เขาถามจี้จุดยางอายของฉันเหลือเกิน T^T
“อายสิ! อายมากด้วย!” ฉันเบ้หน้า มองแขนตัวเองที่ถูกจับไว้แน่นก่อนจะสะบัดมันแรงๆ เพื่อให้หลุด แล้วก้าวสวบๆ หนีไปจากตรงนั้น แต่...
หมับ!
ฉันหันขวับอีกครั้ง มองเขาอย่างรำคาญ
“ใช้เสื้อตัวใหญ่ๆ ของพี่ใส่ไปก่อนนะ พรางๆ ตัวไว้อย่าให้โป๊ล่ะ แล้วจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ อ้อ ของใช้ส่วนตัวด้วย ป่ะ...ไปอาบน้ำได้แล้ว” พี่บริงค์จับฉันให้หันหลังแล้วดันให้เดินไปข้างหน้า ฉันก็เดิน...แต่หันกลับไปมองเขาอย่างงงๆ ก่อนจะหันกลับมาแล้วเดินต่อ มุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศ แล้วเตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่โดยไร้บรา!
นับตั้งแต่วันที่ฉันรักเธอ [ตอนที่ 14]
“โห~ *0* บ้านสวยจัง” ฉันอดตะลึงไม่ได้ เมื่อได้เห็นบ้านพักตากอากาศของพวกพี่สามคนที่ตั้งอยู่ติดชายทะเล ถึงมันจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็สวยและน่าอยู่มากๆ เลยล่ะ >_<
พี่โฮมกับพี่แชลตื่นนานแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังช่วยกันขนของออกจากรถเพื่อนำเข้าบ้านกัน โดยฉันอาสาถือพวกขนมและของสด ส่วนพวกผู้ชายก็เลยได้แต่ขนข้าวของเสื้อผ้าของตัวเองไป
“เอ้อ!”
ทุกคนชะงัก แล้วหันไปมองพี่แชลที่อยู่ๆ ก็โพล่งออกมาเสียงดัง เขาเหลือบตามองฉันที่กำลังจะเดินเข้าไปในครัวด้วยสายตาแปลกๆ
“แล้วคืนนี้นิกิมจะไปนอนไหนอ่ะ? ห้องนอนเรามีแค่สามห้องเองนะ” คนถามหันไปมองพี่โฮมบ้าง พี่บริงค์บ้าง ก่อนจะหันกลับมามองที่ฉันเหมือนเดิม ฉันเอียงคอไม่เข้าใจ
“ห้องนั่งเล่นก็มีนี่ นิกิมนอนได้หมดแหละ ^^”
“ไม่ได้!!!” ฉันสะดุ้ง เมื่อสามหนุ่มต่างโพล่งออกมาพร้อมกันเสียงดัง ฉันหน้าจ๋อย
“ไม่เป็นไร นอนห้องพี่ก็ได้นิกิม ^_^ เดี๋ยวพี่ออกมานอนที่ห้องนั่งเล่นเอง
” ฮ้า~ จริงๆ เหรอ??? ขอบคุณค่ะพี่โฮม *0*
“ห้องผมดีกว่าพี่...นิกิม...เธอไปนอนที่ห้องพี่นั่นแหละดีแล้ว” พี่บริงค์~ โฮ ซึ้งจุง T^T
“ห้องผมดีกว่า! พวกพี่ไม่ต้องมาแย่งซีนเลยนะ...วันนี้ผมขอเป็นสุภาพบุรุษให้น้องนิกิมสักวันนึง >///<
” เอ่อ...เน่าแล้วพี่แชล =0=
“ห้องพี่ดีกว่า!”
“ห้องผมสิพี่โฮม!”
“ห้องผม!!!”
“ห้อง...”
“หยุดดดด!!! >_< นิกิมจะนอนที่ห้องนั่งเล่นเอง!!! >O<”
กึก!
ทุกคนหยุดเถียงกัน หันมาทางฉันด้วยสายตาน่ากลัวพิลึก ฉันกระตุกมุมปากแหยๆ หัวเราะกลบเกลื่อน
“พวกพี่นอนที่ห้องตัวเองน่ะดีแล้ว ^^ นิกิมชอบนอนห้องใหญ่ๆ” ที่ไหนกันล่ะ - -^
“แต่...”
“ถ้ามีปัญหากันนะ...งั้นนิกิมขอออกไปนอนกลางทะเล (- -)*”
ฉันแกล้งตัดบทหน้าตาย สามคนนั้นถึงกับเหวอ ก่อนจะรีบเปลี่ยนมาสนับสนุนให้ฉันนอนที่ห้องนั่งเล่นทันที ฉันกลั้นขำไว้ เพื่อให้ดูน่ากลัว ขึงขัง! >
ครืนนนน ซ่า~
เสียงของลูกคลื่นดังเป็นระยะๆ ฉันก้มมองฟองสีขาวที่แตกสลายหายไปกับทรายเวลาถึงเขตสิ้นสุดของมัน ฉันมองฟองคลื่นนั้นอย่างนึกสนุก รอให้มันดูดหายกลับไปก่อน แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหามันทีละก้าว ทีละก้าว พอคลื่นลูกใหญ่ซัดเทลงมาก่อนจะแตกแผ่เป็นฟองอีกครั้ง ฉันก็รีบวิ่งหนีมันไม่ให้มาถึงเท้า เล่นอย่างกับคนบ้าที่ไม่เคยมาทะเล ฮ่าๆ แต่ก็สนุกดีนะ มันลุ้นดี ฉันจะแอบใจหวิวถ้าเกิดฟองคลื่นมันเฉียดเท้าฉันไปนิดเดียว >_<
เอาล่ะๆ คลื่นมันดูดกลับไปแล้ว - - ฉันจ้องมัน แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาอีกครั้งทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว ทีละ...
“กรี๊ดดดด!!!”
ตู้ม! ซ่า~
“ฮ่าๆๆๆ”
ฉันทรงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก คลื่นที่กำลังจะเทซัดเข้ามาเมื่อกี้ดันหลังให้ฉันเซจะหน้าคว่ำ แต่ก็พอทรงตัวได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหาไอ้คนที่อุ้มฉันเหวี่ยงลงทะเลเมื่อกี้อย่างแค้นเคือง ใครฟะ!!?
“ฮ่าๆๆๆ >[]< พี่โฮม! แชล! มาดูอะไรนี่เร็ว...หมูป่าตกน้ำ~ ฮ่าๆๆๆ”
“ไอ้...ไอ้พี่บริงค์!” ฉันตะโกนเสียงดังลั่น เดินอืดอาดๆ ฝ่าแรงน้ำเพื่อกลับไปยังฝั่ง และจัดการกับใครบางคน
“มีอะไรกันเหรอบริงค์ O_O? เสียงเอะอะดังเข้าไปถึงในบ้านแน่ะ อุ๊บ! OxO พรืด!! >[]< ฮ่าๆๆๆ” ฉันหน้ามุ่ย เมื่อเห็นพี่โฮมและพี่แชลที่วิ่งมาตามเสียงเรียกหลุดขำพรืดต่อหน้าฉัน เพราะสภาพของฉันตอนนี้ที่เปียกปอนไปทั้งตัว ฉันก้าวขึ้นฝั่งอย่างยากลำบาก ส่งค้อนให้ทุกคนที่กำลังขำไม่หยุด โดยเฉพาะไอ้พี่บริงค์ที่เป็นคนแกล้งฉัน!
“นิสัยไม่ดีเลย ไอ้พี่บริงค์บ้า!!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาดังๆ ก่อนจะเดินอืดอาดๆ หนีไปจากตรงนี้ อายจังเลยง่ะ T^T สภาพดูไม่ได้เลยเรา ฮึกๆ T_T
“เฮ้ย! นี่! โกรธเหรอ!?” มีเสียงพี่บริงค์ตะโกนไล่ถามมา ฉันหันไปค้อนเขาอย่างเคืองๆ ก่อนจะตะโกนกลับไปว่า
“เออ!!!” แล้วหันกลับมาเดินต่ออย่างน่าสงสาร ฮือออ เปียกหมดเลยง่ะ พี่บริงค์นะพี่บริงค์ TOT ไอ้คนใจร้าย! อย่าให้ถึงทีบ้างละกัน ฮืออออ T^T
แต่เอ๊ะ?
ตูไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนี่หว่า O_O
เฮือก!
ลืมสนิทแท้เหลา! ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็ไม่มีสักอย่าง กรรมๆๆ T^T
ฉันชะงักเท้าที่กำลังจะเดินต่อไป แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองที่ชายหาดซึ่งเห็นผู้ชายสามคนในระยะร้อยเมตรกำลังคุยอะไรกันอยู่ไม่รู้ ฉันเม้มปากแน่น >_< เพราะกลัวเสียฟอร์มง่ะ TOT อายด้วย เพราะฉันจะต้องไปซื้อชุดชั้นในมาเปลี่ยนอีกต่างหาก ตายๆๆ ผู้ชายทั้งนั้น T[]T
“แต่ว่า...ถ้ามัวอายอยู่อย่างนี้ เราจะกลายเป็นปลาเค็มได้นะ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง คิดอยู่นานหน่อยก่อนจะพยักหน้าหนักๆ เพื่อเสริมความมั่นใจ
“หน้าด้านเข้าไว้ๆ >_<”
ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ตัดสินใจเดี๋ยวนั้นว่าจะขอความช่วยเหลือจากเขา ฉันสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตะโกนออกไปดังๆ ว่า
“พี่บริงงงงงงงงค์!!!”
ควับ!
อุ้ย! หันกันมาหมดเลย = =lll
“มีอะรายยยยย!!!” พี่บริงค์ตะโกนถามกลับมา
“พาไปซื้อเสื้อผ้าหน่อยยย!!!” ฉันแหกปากลั่น
“ใช้เสื้อผ้าพี่ไปก่อนก็ด้ายยยยย!!!” ไอบ้า >///< แล้วชุดชั้นในฉันล่ะ!
“แล้ว! แล้ว...” ฉันตะโกนไปแค่นั้น ประโยคหลังฉันพูดไม่ค่อยออกแล้วอ่ะ อายนะเฟ้ยยยย T[]T
“แล้วอะรายยยย!” พี่บริงค์ตะโกนถามมาอีก ฉันจึงได้ตัดสินใจหลับหูหลับตาตะโกนออกไปเสียงดังกว่าเดิมว่า
“แล้วชุดชั้นในล่ะ!! พี่มีเสื้อในให้ยืมด้วยรึง้ายยยยยย!!! >///<” โอย จะเป็นลม = =lll โคตรอายเลยว่ะ T^T
ไม่รู้ว่าเขาจะตอบกลับมาว่าอะไรอีก แต่ฉันทนยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วล่ะ T///T ฉันรีบหันหลังกลับแล้วก้าวสวบๆ กลับบ้านทันที อีกไม่กี่สิบเมตรก็จะถึงบ้านแล้ว ฮึกๆ อยากเข้าบ้านๆ >O<
หมับ!
“อุ้ย! O_O” ฉันสะดุ้งตัวโยนเมื่อเดินอยู่ดีๆ ก็มีใครไม่รู้มาคว้าแขนไว้เกือบเป็นกระชาก ฉันหันขวับ ก่อนจะเบิกตากว้าง
“แฮ่กๆๆ > <lll ยัยบ้าเอ๊ย! ไม่อายบ้างรึไง ตะโกนออกไปซะดังลั่นเลยนั่นน่ะ” ฉันหน้าซับสีเลือดทันทีที่เขาถามจี้จุดยางอายของฉันเหลือเกิน T^T
“อายสิ! อายมากด้วย!” ฉันเบ้หน้า มองแขนตัวเองที่ถูกจับไว้แน่นก่อนจะสะบัดมันแรงๆ เพื่อให้หลุด แล้วก้าวสวบๆ หนีไปจากตรงนั้น แต่...
หมับ!
ฉันหันขวับอีกครั้ง มองเขาอย่างรำคาญ
“ใช้เสื้อตัวใหญ่ๆ ของพี่ใส่ไปก่อนนะ พรางๆ ตัวไว้อย่าให้โป๊ล่ะ แล้วจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ อ้อ ของใช้ส่วนตัวด้วย ป่ะ...ไปอาบน้ำได้แล้ว” พี่บริงค์จับฉันให้หันหลังแล้วดันให้เดินไปข้างหน้า ฉันก็เดิน...แต่หันกลับไปมองเขาอย่างงงๆ ก่อนจะหันกลับมาแล้วเดินต่อ มุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศ แล้วเตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่โดยไร้บรา!