เเฟนไม่สบายคะตอนนี้เราไกลกันเราอยู่ลพบุรีเค้าอยู่สมุทรปราการเพราะว่าเรามาเรียนเมื่อวันที่3 เราได้มาที่สมุทรปราการก็เลยมาหาเค้าก่อน มารอรับที่โรงเรียนเราก็รอเค้าอยู่ที่ป้ายรถเมล์พอเจอกันเราก็เฆ็นหน้ากันเเค่ 2 นาที คุยกันไม่ถึง10ปรโยค เเล้วเค้าก็ขึ้นรถกลับบ้านเพราะเค้าไม่สบายมากเเต่เราไม่ได้ขึ้นรถตามเค้าไปนะเพราะเรารู้ว่าเค้าไม่สบายก็เลยให้พักผ่อนพอตกดึกเรามีความรู้สึกว่าเรารอโทรศัพท์จากใครสักคน วันนั้นเราก็นอนไม่ค่อยหลับเหมือนกัน เเต่เรายังไม่รู้นะว่าเเฟนเราอยู่โรงพยาบาล
มาถึงวันที่ 4 ตอนเย็นเลยขอยืมโทรศัพท์น้องเล่นเฟสก็ไปเห็นเค้าเช็คอินที่โรงพยาบาลเท่านั้นละเราก็โทรหาเค้าทันที จนมารู้ว่าเมื่อวานเค้าไปหาหมอตอน 4 ทุ่ม รอหมอนานมากจนทำให้ตาลอยอาการเค้าไม่ไหวเลยส่งตัวไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ถึงตอนตี 4 เค้าก็ไม่ได้นอนเลย พอเราฟังเค้าจบเราก็พูดอะไรไม่ออก เพราะเราคิดว่าทำไมเราอยู่ใกล้เค้าเเค่นี้เพียงเเค่เราไปหาทำไมเราถึงไปดูเเลเค้าไม่ได้ ข้างในใจมันร้องไห้เเล้วเเต่ในโทรศัพท์เราก็บอกเค้าไปว่าเห้ยหายไวไวนะเว้ย เเล้วก็หัวเราะ ไม่สบายเเบบนี้เพื่อนก็เหงาเเย่ดิวะเเต่จริงเราเป็นห่วงมาก เราก็ถามเค้าว่าให้เราไปบ้านไหมเค้าก็บอกว่าไม่ต้อง เราก็เลยคิดว่าเพราะเค้าอยากพักผ่อนเเต่ เราเป็นห่วงจริงๆเป็นห่วง เค้าเป็นคนไม่สบายบ่อย เค้าหน้ามือเป็นลม เค้าเป็นคนที่ต้องดูเเลมากกว่าคนอื่น เราเลยคิดว่าทำไมเราอยู่ใกล้เค้าเเค่นี้เรายังดูเเลเค้าไม่ได้ ทำได้เพียงเเต่ถามว่าเป็นไง ดีขึ้นยังปวดหัวอยู่ไหม เป็นห่วงนะกินยาด้วยหายไวไวนะ เราทำได้เพียงพูดเเต่ใจจริงเราอยากไปดูเเลเค้าให้เห็นกับตามากกว่าเราเป็นห่วงเค้ามากนะเราเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเงียบชอบพูดให้กำลังใจ เราไม่รู้จะทำไงดีตอนนี้เราก็เป็นห่วง ไม่ได้นอนมาหลายวันเเล้วนอนไม่หลับ เป็นห่วงเค้ามาก เราไม่รู้จะดูเเลไง ตอนนี้ก็เลยมาอยู่นนเเล้วคะเพราะคิดเค้าข้างตัวเองว่าเราอยู่ไกลเราไปหาไม่ได้เเต่จริงเราอยู่ใกล้เเต่เราทำไรไม่ได้ ควรทำไงดี
เคยเป็นไหม
มาถึงวันที่ 4 ตอนเย็นเลยขอยืมโทรศัพท์น้องเล่นเฟสก็ไปเห็นเค้าเช็คอินที่โรงพยาบาลเท่านั้นละเราก็โทรหาเค้าทันที จนมารู้ว่าเมื่อวานเค้าไปหาหมอตอน 4 ทุ่ม รอหมอนานมากจนทำให้ตาลอยอาการเค้าไม่ไหวเลยส่งตัวไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ถึงตอนตี 4 เค้าก็ไม่ได้นอนเลย พอเราฟังเค้าจบเราก็พูดอะไรไม่ออก เพราะเราคิดว่าทำไมเราอยู่ใกล้เค้าเเค่นี้เพียงเเค่เราไปหาทำไมเราถึงไปดูเเลเค้าไม่ได้ ข้างในใจมันร้องไห้เเล้วเเต่ในโทรศัพท์เราก็บอกเค้าไปว่าเห้ยหายไวไวนะเว้ย เเล้วก็หัวเราะ ไม่สบายเเบบนี้เพื่อนก็เหงาเเย่ดิวะเเต่จริงเราเป็นห่วงมาก เราก็ถามเค้าว่าให้เราไปบ้านไหมเค้าก็บอกว่าไม่ต้อง เราก็เลยคิดว่าเพราะเค้าอยากพักผ่อนเเต่ เราเป็นห่วงจริงๆเป็นห่วง เค้าเป็นคนไม่สบายบ่อย เค้าหน้ามือเป็นลม เค้าเป็นคนที่ต้องดูเเลมากกว่าคนอื่น เราเลยคิดว่าทำไมเราอยู่ใกล้เค้าเเค่นี้เรายังดูเเลเค้าไม่ได้ ทำได้เพียงเเต่ถามว่าเป็นไง ดีขึ้นยังปวดหัวอยู่ไหม เป็นห่วงนะกินยาด้วยหายไวไวนะ เราทำได้เพียงพูดเเต่ใจจริงเราอยากไปดูเเลเค้าให้เห็นกับตามากกว่าเราเป็นห่วงเค้ามากนะเราเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเงียบชอบพูดให้กำลังใจ เราไม่รู้จะทำไงดีตอนนี้เราก็เป็นห่วง ไม่ได้นอนมาหลายวันเเล้วนอนไม่หลับ เป็นห่วงเค้ามาก เราไม่รู้จะดูเเลไง ตอนนี้ก็เลยมาอยู่นนเเล้วคะเพราะคิดเค้าข้างตัวเองว่าเราอยู่ไกลเราไปหาไม่ได้เเต่จริงเราอยู่ใกล้เเต่เราทำไรไม่ได้ ควรทำไงดี