- เวลาเขียนบทสนทนาเสร็จ จะอ่านออกเสียงดังๆ และจินตนาการว่าเราเป็นตัวละครนั้นๆ สลับกันไปหลายๆ ตัว เพื่อความสมจริง ไม่อยากให้บทพูดมันฟังดูแข็งๆ
- รู้สึกผูกพันกับตัวละคร เวลาเขียนให้เกิดเรื่องไม่ดีกับตัวละครหรือเขียนให้ตาย แล้วจะรู้สึกผิด (ไม่ถึงกับร้องห่มร้องไห้นะ) รู้สึกเหมือนสิ่งนี้เกิดขึ้นกับคนรู้จักห่างๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย
- ก่อนนอนจะคิดว่าพรุ่งนี้จะเขียนอะไรต่อจากที่เขียนค้างเอาไว้ ซึ่งส่งผลให้นอนไม่หลับในบางวัน ยิ่งพอเรื่องราวมันยิ่งเข้มข้นขึ้น เราจะยิ่งจดจ่ออยู่กับมัน และคิดว่าจะทำยังไงให้ออกมาดีที่สุด
- พอได้อ่านผลงานที่เขียนจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวดำเนินเรื่อง หัวเราะ เศร้า ไม่พอใจ แค้น ตกใจ ตื่นเต้น เหมือนอินกับมันทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น (ก็แน่สิ ตูเขียนเองนี่หว่า)
อาการเหล่านี้มันเป็นธรรมดาของนักเขียนหรือเปล่า หรือว่านี่มันคืออาการทางจิต?
มันเป็นเรื่องปกติของนักเขียน หรือเรามันไม่ปกติ?
- รู้สึกผูกพันกับตัวละคร เวลาเขียนให้เกิดเรื่องไม่ดีกับตัวละครหรือเขียนให้ตาย แล้วจะรู้สึกผิด (ไม่ถึงกับร้องห่มร้องไห้นะ) รู้สึกเหมือนสิ่งนี้เกิดขึ้นกับคนรู้จักห่างๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย
- ก่อนนอนจะคิดว่าพรุ่งนี้จะเขียนอะไรต่อจากที่เขียนค้างเอาไว้ ซึ่งส่งผลให้นอนไม่หลับในบางวัน ยิ่งพอเรื่องราวมันยิ่งเข้มข้นขึ้น เราจะยิ่งจดจ่ออยู่กับมัน และคิดว่าจะทำยังไงให้ออกมาดีที่สุด
- พอได้อ่านผลงานที่เขียนจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวดำเนินเรื่อง หัวเราะ เศร้า ไม่พอใจ แค้น ตกใจ ตื่นเต้น เหมือนอินกับมันทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น (ก็แน่สิ ตูเขียนเองนี่หว่า)
อาการเหล่านี้มันเป็นธรรมดาของนักเขียนหรือเปล่า หรือว่านี่มันคืออาการทางจิต?