(1) ลอนดอนเดร์รี่, ไอร์แลนด์เหนือ, 2013
“แด่ลานซล็อต…”
เพอร์ซิวาลยกแก้วขึ้นเช่นเดียวกับบรรดาสายลับในองค์กรทุกคนที่เหลืออยู่ นี่เป็นการดื่มครั้งสุดท้ายเพื่ออำลาและเป็นเกียรติแก่ผู้จากไปอย่างไม่ปรากฏชื่อเสียง ไม่ได้รับเกียรติยศ ไม่เปิดเผยวีรกรรม หรือความดีความชอบให้ใครได้รับรู้
กาลาฮัดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจและเข้าใจ ในยามนี้เอง เขาเพิ่งเข้าใจถึงความเสียใจและเจ็บใจจากการสูญเสียใครคนหนึ่งที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าคนคนนั้นตายเพราะทำเพื่อตัวเขาเองทั้งขม ฝาดและบาดลึกในอกยิ่งกว่าน้ำสีอำพันที่ดื่มลงไปหลายพันเท่า
ข้างเขา ไม่มีคนเจ้าของรหัสเรียกขานว่า ‘ลานซล็อต’ อยู่อีกต่อไปแล้ว ไม่มีแม้แต่ภาพโฮโลแกรม เหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่าที่รอ ‘ลานซล็อต’ คนใหม่มาครอบครอง
เสียงร้องเพลง ‘The Parting Glass’ ที่ ‘หมอนั่น’ ร้องเสียจนเขาขำปนรำคาญในวันนั้น เหมือนดังอยู่ข้างหูใกล้ ๆ นี่เอง
A man may drink and not be drunk, a man may fight and not be slain
ไม่จริงเลยสักนิด… คำพูดเหล่านั้นเป็นแค่คำปลอบใจคนที่ยังเหลืออยู่เท่านั้นเอง
เพอร์ซิวาลวางแก้วลง ถอดแว่นตาออก ยุติการติดต่อกับองค์กร จนกว่าจะถึงเวลาติดต่อกลับไปยังที่นั่นอีกครั้ง เขาคงหาคนไปรับการฝึกฝนและทดสอบเพื่อเข้ารับตำแหน่งแทนที่ของลานซล็อตได้สำเร็จ
แม้เขาเข้าใจทุกอย่างดี เขาเป็นสมาชิก ‘คิงส์แมน’ องค์กรสายลับที่ดำเนินการอย่างอิสระไม่ขึ้นอยู่กับหน่วยงานของรัฐใดหรือชาติใด ภารกิจทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับ และนี่คือ ชีวิตที่สายลับของคิงส์แมนทุกคนรู้อยู่แก่ใจ และยอมรับในสิ่งที่ตนเองเลือกมาตั้งแต่ต้น แต่ส่วนลึกในใจบอกว่า ไม่มีใครที่สามารถแทนที่คนที่เคยนั่งในตำแหน่งข้างเขาได้
But since it has so ordered been by a time to rise and a time to fall
เขานั่งมองแก้ววิสกี้ที่ว่างเปล่าอยู่นานด้วยจิตใจที่ว่างเปล่าไม่ต่างกัน… ก่อนที่จะเปิดลิ้นชักโต๊ะออก หยิบสิ่งที่อยู่ภายในออกมา และทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อนในชีวิต
Come fill to me the parting glass, good night and joy be with you all
ซิงเกิลมอลต์วิสกี้ขวดนี้ ลานซล็อตทิ้งมันไว้ให้เขาตั้งแต่ปฏิบัติการที่กราสซิงตัน ทางตอนเหนือของอังกฤษเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน หรือพูดให้ถูกกว่านั้น คือ เขายึดมันเอาไว้หลังปฎิบัติการสำเร็จ แต่อีกฝ่ายกลับใช้มันเป็นโอกาสในการเข้ามาทวงถาม และป้วนเปี้ยนในที่ทำงานของเขา และอีกหลายอย่าง หากต่อไปนี้ จะไม่มีใครมารบกวนการทำงานหรือก่อเรื่องให้เขาตามแก้อีกแล้ว
เขาเปิดฝาขวดที่หยิบออกมาจากลิ้นชักและรินวิสกี้ลงในแก้วเปล่า ชูแก้วขึ้น แทนคำบอกลาจากเขาถึงใครอีกคนที่เป็นเจ้าของที่แท้จริงของมัน
“ราตรีสวัสดิ์ ลานซล็อต…”
“Good night and joy be with you all”
---------------------------------------------------------------------------
(2) วาร์ฟเดล, อังกฤษ, 2012
สูทอาจกันกระสุน แต่มันไม่ได้กันน้ำร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยเฉพาะตอนที่ฝนเทลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา และยังไม่รู้ว่าต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหน ร่มที่ดัดแปลงเป็นอาวุธพังไปคันหนึ่งในปฏิบัติการที่เพิ่งผ่านพ้นไป เหลืออีกคันหนึ่งที่ในเวลานี้ถูกเอามาใช้งานตามวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของมันตั้งแต่ต้น คือ เอาไว้กางกันฝน แต่การที่ผู้ชายตัวโตสองคนต้องมาใช้ร่มคันเดียวด้วยกัน ต่อให้กางก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก เพราะต่างคนต่างเปียกโชกไปทั้งตัวด้วยสายฝนที่ถูกลมซัดมาจากทุกทิศทุกทาง
กราสซิงตันในวาร์ฟเดล ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ในยอร์กเชียร์ ทางตอนเหนือของอังกฤษอาจเป็นสวรรค์ของคนรักการเดินเท้าท่องเที่ยว แต่เมื่อฝนตก ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลและเนินเขาที่มีแนวกำแพงโรมันโบราณทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นนรกเย็นเฉียบและเฉอะแฉะสำหรับคนที่ใส่สูทผูกไทและรองเท้าหนังแบบอ็อกซ์ฟอร์ดอย่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะในเวลาที่ข้อเท้าของหนึ่งในนั้นเจ็บอยู่ เพราะอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมาย
นี่ละ รสชาติแห่งยอร์กเชียร์… เนินเขา หุบเขา ทุ่งหญ้า ฝูงแกะ วัวขน แสงแดด ลม ฝน มีครบและพบทุกอย่างได้ในวันเดียว
อยากจะรู้นักว่าใครเป็นต้นคิดให้ใส่สูทเต็มยศออกปฏิบัติการในสถานที่แบบนี้… เพอร์ซิวาลกัดฟันแน่น ข้อเท้ากำลังประท้วงเขาอย่างหนัก… ถ้าเป็นสักห้าหรือหกปีก่อน ตอนที่อายุน้อยกว่านี้ เขาอาจไม่บ่น แต่ตอนนี้ ไม่เหมือนเวลานั้นแล้ว
ภาพตรงหน้าไม่เห็นอะไรนอกจากม่านฝน สัญญาณจากส่วนกลางที่ส่งผ่านมายังจอภาพที่ติดกับแว่นที่สวมอยู่เริ่มขาดหาย จะเอาของผู้ร่วมปฏิบัติการที่ฝ่าฝนมาด้วยกันมาใช้ ฝ่ายนั้นก็ไม่สวมแว่น ด้วยเหตุผลว่าไม่สะดวกในการปฏิบัติการ คราวนี้ ก็ติดต่อใครไม่ได้ จะหยุดพักก็ไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า จะต้องไปไหนต่อและไปอีกไกลแค่ไหน
สถานที่ปฏิบัติการครั้งนี้ คือ ซากเหมืองดีบุกเก่ายาร์นบิวรี่ และบรรดาอุโมงค์ในเขตเหมืองโบราณที่เชื่อมต่อหากัน สิ่งที่ต้องทำ คือ ยับยั้งการทดลองระเบิดอำนาจการทำลายล้างสูงที่จะเกิดขึ้นในอุโมงค์เหมืองเก่าที่นั่น ผลที่ได้ คือ ไม่เพียงแต่จะหยุดยั้งการทดสอบวัตถุอันตรายในครั้งนี้ แต่ยังเป็นการรักษาเอาไว้ซึ่งมรดกทางวัฒนธรรมของอังกฤษที่มีอายุยาวนานมาตั้งแต่ศตวรรษที่สิบสอง และอีกหลายชีวิตที่อาจถูกทำลายเพราะการทดลองครั้งนี้สำเร็จ
การปฏิบัติการครั้งสำคัญที่อาศัยคนเพียงสองคนเสี่ยงเกินไปในความคิดของเขา แต่ในเมื่อลานซล็อตยืนยันว่า ทำได้ และหัวหน้าสูงสุดขององค์กรอย่างอาเธอร์ไม่ขัดข้อง เขาก็จำใจต้องรับคำสั่งพร้อมกับได้รับการกำชับจากเมอร์ลิน สมาชิกระดับสูงที่รับผิดชอบเรื่องการวางแผน ฝึกสอน และอุปกรณ์ปฏิบัติการว่า ให้คอยจับตาดูคู่หูของเขาเอาไว้ให้ดี อย่าให้ข้าวของพังเสียหายโดยไม่จำเป็น หรือทำอะไรนอกลู่นอกทางเกินไปนัก
ภารกิจควบคุมและตามเก็บกวาดงานที่ลานซล็อตทำนี่มันยิ่งกว่าภารกิจที่ต้องทำเองทั้งปีรวมกันเลยเชียวนะ… เขานึก
ขนาดย้ำแล้วย้ำเล่าว่า แว่นเป็นอุปกรณ์สื่อสารสำคัญในการรับส่งภาพ เสียง และข้อมูลระหว่างสายลับกับองค์กรส่วนกลาง ก็ยังถอดเก็บเอาไว้หน้าตาเฉย ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า ‘เกะกะ’ แต่จากประสบการณ์การทำงานร่วมกันมาสิบกว่าปี เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองทนคู่หูอย่างลานสล็อตมาได้นานขนาดนั้น และแทบจะไม่เคยทำงานพลาดเลยตลอดระยะเวลาที่ทำงานด้วยกันมาได้อย่างไร
“ทนอีกหน่อย เกือบถึงแล้ว”
คู่หูของเขาบอกเหมือนปลอบ แต่น้ำเสียงแสดงความมั่นอกมั่นใจทั้งที่ข้างหน้าดูเหมือนจะมีแต่ทุ่งหญ้าอยู่ตามเดิม
“พอถึงสะพานข้ามแม่น้ำวาร์ฟ เราเดินย้อนขึ้นไปอีกนิดก็จะเจอกับเมืองกราสซิงตัน สภาพอากาศแบบนี้ คงจะพอมีห้องว่างให้เราเช่าโดยไม่ต้องจองล่วงหน้าอยู่บ้างหรอก”
“แน่ใจนะ ลานซล็อต” เขาถามอย่างไม่วางใจนัก
คนฟังฉีกยิ้มกว้าง “ต่อให้นายไม่แน่ใจ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนี้แล้วไม่ใช่เหรอ เพอร์ซิวาล”
เขาทำเสียงเฮอะในลำคอ ในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะร่าแข่งกับเสียงฝนและลม
“นายมันก็เป็นซะอย่างนี้ แต่ในบางเวลา นายต้องหัดเชื่อในสัญชาตญาณซะบ้าง เพื่อนรัก การที่นายทนเดินฝ่าฝนจากยาร์นบิวรี่มาถึงกราสซิงตันได้ตั้งหลายไมล์โดยไม่ถามสักคำว่า ฉันจะพาไปไหน แสดงว่า นายต้องเชื่ออยู่บ้างละว่า ฉันจะพานายไปถึงที่หมายที่ไหนสักที่ได้แน่”
---------------------------------------------------------------------------
(3) กราสซิงตัน, อังกฤษ, 2012
เพอร์ซิวาลนั่งอยู่บนเท้าแขนเก้าอี้ในห้อง ระวังไม่ให้น้ำจากเสื้อผ้าของตัวเองหยดลงบนเบาะ และระวังไม่ให้เผลอลงน้ำหนักไปยังขาข้างที่เจ็บ สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ คือ นั่งมองเสื้อสูทที่แขวนเอาไว้หลังประตูใกล้กับเรดิเอเตอร์หรืออุปกรณ์แผ่ความร้อนที่ใช้ให้ความอบอุ่นภายในห้องมีน้ำหยดลงพื้นเกือบตลอดเวลาทั้งที่พยายามบิดเอาน้ำออกไปบ้าง
กราสซิงตันอยู่ไม่ห่างจากยาร์นบิวรี่มากนักอย่างที่ลานซล็อตบอก และด้วยความที่เป็นเมืองท่องเที่ยวสำหรับนักเดินทางไกล ที่พักในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จึงยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวที่อยู่ในสภาพเปียกปอนและรองเท้าเต็มไปด้วยโคลนอย่างพวกเขา ไม่เพียงแต่มีห้องให้ เจ้าของโรงแรมยังใจดีถึงขนาดชงชาร้อน ๆ ยกมาให้ทั้งกาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวอีกด้วย
เมื่อมาถึงห้อง เพื่อนร่วมปฏิบัติการของเขาสั่งให้เขานั่ง จับเขาถอดรองเท้าและถุงเท้าออก สำรวจข้อเท้าที่บาดเจ็บ จากนั้นก็โยนข้าวของทุกอย่างรวมถึงซองปืนคาดไหล่เอาไว้บนโต๊ะลวก ๆ และออกจากห้องไปในทันที โดยบอกว่าจะรีบกลับมา ในขณะที่เขาได้แต่ยืนถอนใจ คิดจะปล่อยให้ทุกอย่างอยู่ในสภาพรกรุงรังอย่างนี้ไปก่อน แต่ที่สุดแล้วกลับทนไม่ได้เสียเอง เขาฝืนลุกไปเก็บสูทของอีกฝ่ายขึ้นมา และถอดสูทของตนเองออกแขวนไว้ที่ตะขอหลังประตูบ้าง ใช้ผ้าขนหนูวางทับซองปืนคาดไหล่บนโต๊ะเอาไว้ แต่เขายังไม่วางใจในสถานการณ์พอที่จะปลดซองปืนของตนเองออก ในเวลานั้น เขาเจ็บและล้าจนแทบไม่อยากตอบคำถามของเมอร์ลินที่เพิ่งติดต่อเข้ามาได้สำเร็จเป็นครั้งแรกหลังจากขาดการติดต่อกันมาพักใหญ่
เสียงเคาะประตูห้องเป็นจังหวะเพลงธีมของภาพยนตร์เจมส์ บอนด์อย่างนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า คนเคาะเป็นใคร
“ดีที่มาถึงก่อนร้านขายของจะปิด” คนที่พยายามเปิดประตูเข้ามาเองจนได้ทั้งที่ถือข้าวของมาเต็มไม้เต็มมือบอกอย่างร่าเริง ก่อนที่จะเลิกคิ้วมองเพื่อนร่วมปฏิบัติการด้วยสายตาขบขัน “ทำไมไปนั่งเป็นนกฮูกเปียกฝนอยู่อย่างนั้นล่ะ”
ไม่ต้องตอบคำถาม เพื่อนที่ทำงานมานานกว่าสิบปีมองเขาครู่หนึ่งก็รู้คำตอบได้ด้วยตัวเอง ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“เพอร์ซิวาล… อย่าบอกนะว่า นายเจ็บจะแย่อยู่แล้ว แต่ยังกลัวทำเบาะเก้าอี้ของคนอื่นเปียก ให้ตายสิ”
(มีต่อนะคะ)
The Parting Glass [Kingsman: The Secret Service - fan fiction]
“แด่ลานซล็อต…”
เพอร์ซิวาลยกแก้วขึ้นเช่นเดียวกับบรรดาสายลับในองค์กรทุกคนที่เหลืออยู่ นี่เป็นการดื่มครั้งสุดท้ายเพื่ออำลาและเป็นเกียรติแก่ผู้จากไปอย่างไม่ปรากฏชื่อเสียง ไม่ได้รับเกียรติยศ ไม่เปิดเผยวีรกรรม หรือความดีความชอบให้ใครได้รับรู้
กาลาฮัดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจและเข้าใจ ในยามนี้เอง เขาเพิ่งเข้าใจถึงความเสียใจและเจ็บใจจากการสูญเสียใครคนหนึ่งที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าคนคนนั้นตายเพราะทำเพื่อตัวเขาเองทั้งขม ฝาดและบาดลึกในอกยิ่งกว่าน้ำสีอำพันที่ดื่มลงไปหลายพันเท่า
ข้างเขา ไม่มีคนเจ้าของรหัสเรียกขานว่า ‘ลานซล็อต’ อยู่อีกต่อไปแล้ว ไม่มีแม้แต่ภาพโฮโลแกรม เหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่าที่รอ ‘ลานซล็อต’ คนใหม่มาครอบครอง
เสียงร้องเพลง ‘The Parting Glass’ ที่ ‘หมอนั่น’ ร้องเสียจนเขาขำปนรำคาญในวันนั้น เหมือนดังอยู่ข้างหูใกล้ ๆ นี่เอง
A man may drink and not be drunk, a man may fight and not be slain
ไม่จริงเลยสักนิด… คำพูดเหล่านั้นเป็นแค่คำปลอบใจคนที่ยังเหลืออยู่เท่านั้นเอง
เพอร์ซิวาลวางแก้วลง ถอดแว่นตาออก ยุติการติดต่อกับองค์กร จนกว่าจะถึงเวลาติดต่อกลับไปยังที่นั่นอีกครั้ง เขาคงหาคนไปรับการฝึกฝนและทดสอบเพื่อเข้ารับตำแหน่งแทนที่ของลานซล็อตได้สำเร็จ
แม้เขาเข้าใจทุกอย่างดี เขาเป็นสมาชิก ‘คิงส์แมน’ องค์กรสายลับที่ดำเนินการอย่างอิสระไม่ขึ้นอยู่กับหน่วยงานของรัฐใดหรือชาติใด ภารกิจทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับ และนี่คือ ชีวิตที่สายลับของคิงส์แมนทุกคนรู้อยู่แก่ใจ และยอมรับในสิ่งที่ตนเองเลือกมาตั้งแต่ต้น แต่ส่วนลึกในใจบอกว่า ไม่มีใครที่สามารถแทนที่คนที่เคยนั่งในตำแหน่งข้างเขาได้
But since it has so ordered been by a time to rise and a time to fall
เขานั่งมองแก้ววิสกี้ที่ว่างเปล่าอยู่นานด้วยจิตใจที่ว่างเปล่าไม่ต่างกัน… ก่อนที่จะเปิดลิ้นชักโต๊ะออก หยิบสิ่งที่อยู่ภายในออกมา และทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อนในชีวิต
Come fill to me the parting glass, good night and joy be with you all
ซิงเกิลมอลต์วิสกี้ขวดนี้ ลานซล็อตทิ้งมันไว้ให้เขาตั้งแต่ปฏิบัติการที่กราสซิงตัน ทางตอนเหนือของอังกฤษเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน หรือพูดให้ถูกกว่านั้น คือ เขายึดมันเอาไว้หลังปฎิบัติการสำเร็จ แต่อีกฝ่ายกลับใช้มันเป็นโอกาสในการเข้ามาทวงถาม และป้วนเปี้ยนในที่ทำงานของเขา และอีกหลายอย่าง หากต่อไปนี้ จะไม่มีใครมารบกวนการทำงานหรือก่อเรื่องให้เขาตามแก้อีกแล้ว
เขาเปิดฝาขวดที่หยิบออกมาจากลิ้นชักและรินวิสกี้ลงในแก้วเปล่า ชูแก้วขึ้น แทนคำบอกลาจากเขาถึงใครอีกคนที่เป็นเจ้าของที่แท้จริงของมัน
“ราตรีสวัสดิ์ ลานซล็อต…”
“Good night and joy be with you all”
(2) วาร์ฟเดล, อังกฤษ, 2012
สูทอาจกันกระสุน แต่มันไม่ได้กันน้ำร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยเฉพาะตอนที่ฝนเทลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา และยังไม่รู้ว่าต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหน ร่มที่ดัดแปลงเป็นอาวุธพังไปคันหนึ่งในปฏิบัติการที่เพิ่งผ่านพ้นไป เหลืออีกคันหนึ่งที่ในเวลานี้ถูกเอามาใช้งานตามวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของมันตั้งแต่ต้น คือ เอาไว้กางกันฝน แต่การที่ผู้ชายตัวโตสองคนต้องมาใช้ร่มคันเดียวด้วยกัน ต่อให้กางก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก เพราะต่างคนต่างเปียกโชกไปทั้งตัวด้วยสายฝนที่ถูกลมซัดมาจากทุกทิศทุกทาง
กราสซิงตันในวาร์ฟเดล ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ในยอร์กเชียร์ ทางตอนเหนือของอังกฤษอาจเป็นสวรรค์ของคนรักการเดินเท้าท่องเที่ยว แต่เมื่อฝนตก ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลและเนินเขาที่มีแนวกำแพงโรมันโบราณทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นนรกเย็นเฉียบและเฉอะแฉะสำหรับคนที่ใส่สูทผูกไทและรองเท้าหนังแบบอ็อกซ์ฟอร์ดอย่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะในเวลาที่ข้อเท้าของหนึ่งในนั้นเจ็บอยู่ เพราะอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมาย
นี่ละ รสชาติแห่งยอร์กเชียร์… เนินเขา หุบเขา ทุ่งหญ้า ฝูงแกะ วัวขน แสงแดด ลม ฝน มีครบและพบทุกอย่างได้ในวันเดียว
อยากจะรู้นักว่าใครเป็นต้นคิดให้ใส่สูทเต็มยศออกปฏิบัติการในสถานที่แบบนี้… เพอร์ซิวาลกัดฟันแน่น ข้อเท้ากำลังประท้วงเขาอย่างหนัก… ถ้าเป็นสักห้าหรือหกปีก่อน ตอนที่อายุน้อยกว่านี้ เขาอาจไม่บ่น แต่ตอนนี้ ไม่เหมือนเวลานั้นแล้ว
ภาพตรงหน้าไม่เห็นอะไรนอกจากม่านฝน สัญญาณจากส่วนกลางที่ส่งผ่านมายังจอภาพที่ติดกับแว่นที่สวมอยู่เริ่มขาดหาย จะเอาของผู้ร่วมปฏิบัติการที่ฝ่าฝนมาด้วยกันมาใช้ ฝ่ายนั้นก็ไม่สวมแว่น ด้วยเหตุผลว่าไม่สะดวกในการปฏิบัติการ คราวนี้ ก็ติดต่อใครไม่ได้ จะหยุดพักก็ไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า จะต้องไปไหนต่อและไปอีกไกลแค่ไหน
สถานที่ปฏิบัติการครั้งนี้ คือ ซากเหมืองดีบุกเก่ายาร์นบิวรี่ และบรรดาอุโมงค์ในเขตเหมืองโบราณที่เชื่อมต่อหากัน สิ่งที่ต้องทำ คือ ยับยั้งการทดลองระเบิดอำนาจการทำลายล้างสูงที่จะเกิดขึ้นในอุโมงค์เหมืองเก่าที่นั่น ผลที่ได้ คือ ไม่เพียงแต่จะหยุดยั้งการทดสอบวัตถุอันตรายในครั้งนี้ แต่ยังเป็นการรักษาเอาไว้ซึ่งมรดกทางวัฒนธรรมของอังกฤษที่มีอายุยาวนานมาตั้งแต่ศตวรรษที่สิบสอง และอีกหลายชีวิตที่อาจถูกทำลายเพราะการทดลองครั้งนี้สำเร็จ
การปฏิบัติการครั้งสำคัญที่อาศัยคนเพียงสองคนเสี่ยงเกินไปในความคิดของเขา แต่ในเมื่อลานซล็อตยืนยันว่า ทำได้ และหัวหน้าสูงสุดขององค์กรอย่างอาเธอร์ไม่ขัดข้อง เขาก็จำใจต้องรับคำสั่งพร้อมกับได้รับการกำชับจากเมอร์ลิน สมาชิกระดับสูงที่รับผิดชอบเรื่องการวางแผน ฝึกสอน และอุปกรณ์ปฏิบัติการว่า ให้คอยจับตาดูคู่หูของเขาเอาไว้ให้ดี อย่าให้ข้าวของพังเสียหายโดยไม่จำเป็น หรือทำอะไรนอกลู่นอกทางเกินไปนัก
ภารกิจควบคุมและตามเก็บกวาดงานที่ลานซล็อตทำนี่มันยิ่งกว่าภารกิจที่ต้องทำเองทั้งปีรวมกันเลยเชียวนะ… เขานึก
ขนาดย้ำแล้วย้ำเล่าว่า แว่นเป็นอุปกรณ์สื่อสารสำคัญในการรับส่งภาพ เสียง และข้อมูลระหว่างสายลับกับองค์กรส่วนกลาง ก็ยังถอดเก็บเอาไว้หน้าตาเฉย ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า ‘เกะกะ’ แต่จากประสบการณ์การทำงานร่วมกันมาสิบกว่าปี เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองทนคู่หูอย่างลานสล็อตมาได้นานขนาดนั้น และแทบจะไม่เคยทำงานพลาดเลยตลอดระยะเวลาที่ทำงานด้วยกันมาได้อย่างไร
“ทนอีกหน่อย เกือบถึงแล้ว”
คู่หูของเขาบอกเหมือนปลอบ แต่น้ำเสียงแสดงความมั่นอกมั่นใจทั้งที่ข้างหน้าดูเหมือนจะมีแต่ทุ่งหญ้าอยู่ตามเดิม
“พอถึงสะพานข้ามแม่น้ำวาร์ฟ เราเดินย้อนขึ้นไปอีกนิดก็จะเจอกับเมืองกราสซิงตัน สภาพอากาศแบบนี้ คงจะพอมีห้องว่างให้เราเช่าโดยไม่ต้องจองล่วงหน้าอยู่บ้างหรอก”
“แน่ใจนะ ลานซล็อต” เขาถามอย่างไม่วางใจนัก
คนฟังฉีกยิ้มกว้าง “ต่อให้นายไม่แน่ใจ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนี้แล้วไม่ใช่เหรอ เพอร์ซิวาล”
เขาทำเสียงเฮอะในลำคอ ในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะร่าแข่งกับเสียงฝนและลม
“นายมันก็เป็นซะอย่างนี้ แต่ในบางเวลา นายต้องหัดเชื่อในสัญชาตญาณซะบ้าง เพื่อนรัก การที่นายทนเดินฝ่าฝนจากยาร์นบิวรี่มาถึงกราสซิงตันได้ตั้งหลายไมล์โดยไม่ถามสักคำว่า ฉันจะพาไปไหน แสดงว่า นายต้องเชื่ออยู่บ้างละว่า ฉันจะพานายไปถึงที่หมายที่ไหนสักที่ได้แน่”
(3) กราสซิงตัน, อังกฤษ, 2012
เพอร์ซิวาลนั่งอยู่บนเท้าแขนเก้าอี้ในห้อง ระวังไม่ให้น้ำจากเสื้อผ้าของตัวเองหยดลงบนเบาะ และระวังไม่ให้เผลอลงน้ำหนักไปยังขาข้างที่เจ็บ สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ คือ นั่งมองเสื้อสูทที่แขวนเอาไว้หลังประตูใกล้กับเรดิเอเตอร์หรืออุปกรณ์แผ่ความร้อนที่ใช้ให้ความอบอุ่นภายในห้องมีน้ำหยดลงพื้นเกือบตลอดเวลาทั้งที่พยายามบิดเอาน้ำออกไปบ้าง
กราสซิงตันอยู่ไม่ห่างจากยาร์นบิวรี่มากนักอย่างที่ลานซล็อตบอก และด้วยความที่เป็นเมืองท่องเที่ยวสำหรับนักเดินทางไกล ที่พักในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จึงยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวที่อยู่ในสภาพเปียกปอนและรองเท้าเต็มไปด้วยโคลนอย่างพวกเขา ไม่เพียงแต่มีห้องให้ เจ้าของโรงแรมยังใจดีถึงขนาดชงชาร้อน ๆ ยกมาให้ทั้งกาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวอีกด้วย
เมื่อมาถึงห้อง เพื่อนร่วมปฏิบัติการของเขาสั่งให้เขานั่ง จับเขาถอดรองเท้าและถุงเท้าออก สำรวจข้อเท้าที่บาดเจ็บ จากนั้นก็โยนข้าวของทุกอย่างรวมถึงซองปืนคาดไหล่เอาไว้บนโต๊ะลวก ๆ และออกจากห้องไปในทันที โดยบอกว่าจะรีบกลับมา ในขณะที่เขาได้แต่ยืนถอนใจ คิดจะปล่อยให้ทุกอย่างอยู่ในสภาพรกรุงรังอย่างนี้ไปก่อน แต่ที่สุดแล้วกลับทนไม่ได้เสียเอง เขาฝืนลุกไปเก็บสูทของอีกฝ่ายขึ้นมา และถอดสูทของตนเองออกแขวนไว้ที่ตะขอหลังประตูบ้าง ใช้ผ้าขนหนูวางทับซองปืนคาดไหล่บนโต๊ะเอาไว้ แต่เขายังไม่วางใจในสถานการณ์พอที่จะปลดซองปืนของตนเองออก ในเวลานั้น เขาเจ็บและล้าจนแทบไม่อยากตอบคำถามของเมอร์ลินที่เพิ่งติดต่อเข้ามาได้สำเร็จเป็นครั้งแรกหลังจากขาดการติดต่อกันมาพักใหญ่
เสียงเคาะประตูห้องเป็นจังหวะเพลงธีมของภาพยนตร์เจมส์ บอนด์อย่างนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า คนเคาะเป็นใคร
“ดีที่มาถึงก่อนร้านขายของจะปิด” คนที่พยายามเปิดประตูเข้ามาเองจนได้ทั้งที่ถือข้าวของมาเต็มไม้เต็มมือบอกอย่างร่าเริง ก่อนที่จะเลิกคิ้วมองเพื่อนร่วมปฏิบัติการด้วยสายตาขบขัน “ทำไมไปนั่งเป็นนกฮูกเปียกฝนอยู่อย่างนั้นล่ะ”
ไม่ต้องตอบคำถาม เพื่อนที่ทำงานมานานกว่าสิบปีมองเขาครู่หนึ่งก็รู้คำตอบได้ด้วยตัวเอง ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“เพอร์ซิวาล… อย่าบอกนะว่า นายเจ็บจะแย่อยู่แล้ว แต่ยังกลัวทำเบาะเก้าอี้ของคนอื่นเปียก ให้ตายสิ”
(มีต่อนะคะ)