ที่ผ่านมามันเรียกว่าความรักหรือความสนุกกันแน่

ถ้าเรายังไม่เลิกกัน อีกไม่กี่วันก็จะครบรอบ 9 ปี ที่เราครบกันมา "ครั้งแรก"ที่เราเจอกันไม่รู้ว่าบังเอิญรึเพราะโชคชะตาส่งให้เรามาเจอกัน ครั้งแรกที่เจอยังจำภาพเองได้อยู่เลย หันไปเห็นใครว่ะแต่งตัวก็ไม่เหมือนคนอื่นแถมมาก็สาย ตั้งแต่นั้นมาที่เองขอเบอเราไปแต่เองก็ยังไม่โทมาพอสักสองสามวันถึงโทมาเรายังตกใจเลย ตั้งแต่นั้นมาก็คุยกันมาเลื่อยๆความรู้สึกว่ารักเองตอนไหนไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่เองออกไปเที่ยวขับรถเล่นกับเพิ่ล เราไม่เคยนอนหลับเลยเป็นห่วงกัวเองจะเป็นอะไรนอนร้องไห้เพราะความเป็นห่วงเมื่อไรเองจะกลับจะปลอดภัยไม๊ จนเองโทกลับมาถึงนอนหลับ ฟังๆดูปัญญาอ่อนเนาะว่าป่ะ แต่ทุกอย่างมันมาจากใจทั้งนั้น พอเข้า"ปีที่สอง"อุปสักของเราก็เริ่มเข้ามาที่บ้านเราทั้งสองไม่ต้องกานให้คบกันเราโดนย้ายให้ไปอยู่กับแม่ที่อยุธยา ความห่างไกลก็เพิ่มมากขึ้นแต่เองก็ยังขับมอไซต์ผ่านอากาศที่หนาวเพื่อมาหาเรา จากเป็นที่ไม่เคยรำบากไม่เคยขึ้นรถไฟแต่เองก็ขึ้นมันมาหาเราจนได้ อันนี้เป็นสิ่งที่เราประทับใจและดีใจมากที่เองพยายามถึงขนาดนี้ สุดท้ายเราก็อยู่กับแม่ได้แค่ปีเดียว พอเข้า"ปีที่สาม"เราก็ตัดสินใจหนีไปอยู่กับเองเช้าหออยู่กันสองคน แต่มันไม่ได้สบายอย่างที่คิดเพราะเราสองคนต้องไปหางานทำกานทั้งๆที่ไม่ต้องทำก็ได้แค่เราต่างคนต่างกลับไปอยู่บ้านแต่เราสองคนเลือกที่จะรำบาก เองออกไปทำงานที่KFCเหนื่อยก็เหนื่อยนั่งก็ไม่ได้เลิกจากโรงเรียนก็ต้องรีบไปทำงานเลิก4ทุ่ม5ทุ่ม จนเราเห็นมาเองเหนื่อยเราเลยออกไปหางานทำบ้างแล้วให้เองออกจากที่ทำงาน แต่เองก็ไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆยังซักผ้าให้เรา นี้ก็เป็นสิ่งที่เราประทับใจอีกเรื่อง พอเข้า"ปีที่สี่"เองก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัย แต่เราได้เข้าไปอยู่บ้านเองแล้วทางบ้านเองก็ให้เราอยู่บ้านส่วนเองก็ต้องไปอยู่หอ สักพักเราก็หนีไปอยู่กับเองที่หออีกต้องตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมานั่งรถกลับมาบ้านเพื่อมาเรียนให้ทันเลิกเรียนก็ต้องรีบนั่งรถกลับไปหาเอง พอเข้า"ปีที่ห้า"เราก็ได้ไปเรียนที่เดียวกับเองแถมได้เรียนคณะเดียวกันอีก ดูเหมือนทุกอย่างจะดีแต่ไม่เลยอุปสักเรื่องผู้หญิงก็เข้ามามากมายแต่เราก็ไม่เคยท้อสู้และทนทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเอง พอเข้า"ปีที่หก"เองก็มีรถยนต์ขับ วันไหนที่เราว่างๆไม่มีไรทำไม่รู้จะไปไหน อยู่ดีดีก็คิดจะขับรถเล่นไปไหนไกลๆอย่างที่เราขับไปเที่ยวเข้าใหญ่ขับไปถึงนู้นก็เช้าพอดีรู้สึกดีมากมีความสุขสนุก พอเข้า"ปีที่เจ็ด-แปด"ก็ไม่มีอะไรพิเศษก็เหมือนทุกๆวันที่เราใช้ชีวิตร่วมกันไปวันๆ พาเองไปสมัคงาน พาไปสอบช่วงนี้เราเดินทางกันบ่อยมากแถมได้เที่ยวไปไหนตัว พอเข้า"ปีที่เก้า"เองก็ได้งานทำเป็นข้าราชการแต่ต้องไปทำงานที่จังหวัดอื่นที่ไกลบ้าน ความห่างไกลก็เข้ามาหาเราอีกครั้ง แต่เราเชื่อใจว่าเองจะไม่ทำให้เราเสียใจอีก ต่อมาเองทำงานได้ไม่กี่เดือนก็ต้องไปรับปริญญาหลังจากที่เรากลับมาจากไปรับปริญญาเองไม่กี่เดือนก็มีข่าวดีว่าเรากำลังจะมีเจ้าตัวเล็ก เราไม่รู้ว่าเองดีใจรึป่าว แต่สิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากความผิดผลาด แต่มันเกิดมาจากความรัก ความไว้ใจเชื่อใจว่าเองจะรักและดูแลเราสองคนได้ด้วยหน้าที่การงานที่เป็นหลัก เราขึ้นว่าเองต้องเป็นเสาหลักที่ดีของครอบครัวได้ เราจะมีครอบครัวที่อบอุ่นเราจะดูแลลูกให้ดีไม่ให้ขาดความอบอุ่น จนไม่นานสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นมันก็เกิด ทุกอย่างที่ฝันไว้พังมองไม่เห็นว่าวันข้างหน้าจะเป็นไง จริงๆเราก็รับได้นะที่เองมีใครแต่สิ่งที่เราต้องการคือขอให้เองดูแลเรากับลูกให้ดีใส่ใจการเป็นอยู่แค่เองเข้าใจว่าอารมณ์คนท้องเป็นไงเข้าใจสักนิดทุกอย่างมันก็จะดีแต่ไม่เลยเองเอาเวลาทั้งหมดไปให้คนอื่น เองกลับบ้านมาเองเคยคุยกะลูกบ้างไม๊เองรู้ไม๊ว่าอายุครรภ์ตอนนี้เราได้กี่เดือนแล้ว ไม่เลยเองไม่รู้เลย เราต้องดูแลลูกคนเดียวผ่านอะไรคนเดียว อยากให้เองคอยอยู่ข้างๆแต่กลับไม่มีแม้แต่เหงา สุดท้ายเราไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นเพราะคิดว่าสิ่งที่เองเลือกคงดีที่สุดแล้ว ยังไงก็ขอให้มีความสุขมากๆกับรักครั้งใหม่นะ ความรู้สึกดีดีของเราสองคนจะอยู่ในความสงจำของเราตลอดไป..ทุกอย่างที่เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาคงไม่มีความหมายสำหรับเทอ ‪#‎รักเสมอ