"ชีวิต" ทุกคนเกิดมาย่อมมีชีวิตกันทุกคน เมื่อมีชีวิตก็มักจะมีเรื่องของ เวลา อดีต ปัจจุบัน อนาคต เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นไปในทางแบบไหน แต่ก่อนเป็นเด็กเราเป็นอีกแบบหนึ่ง แต่พอโตขึ้น เราก็เป็นอีกแบบหนึ่ง สิ่งที่กล่าวมาข้างต้น ใครบางคนอาจเรียกรวมกันว่า "กาลเวลา" เรื่องราวชีวิตของแต่ล่ะคนอาจเกิดขึ้นไม่เหมือนกัน เหมือนกับชีวิตสาวน้อยคนหนึ่ง ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้
ฉันมีชื่อว่า "ตาล" ตอนนี้ฉันอายุได้ 15 ปีแล้ว ใช่ ตอนนี้ทุกคนก็คิดว่าฉันอยู่ชั้น ม.3 ทุกคนคิดถูกแล้วล่ะค่ะ ฉันพึ่งจะขึ้นชั้นม.3 ปีนี้ โดยแต่ล่ปีเมื่อชั้นของเราเลื่อขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าต้องมีเด็กใหม่เข้ามาเรื่อยๆ เช่น น้องม.1 และพี่ม.4 แต่ก่อนฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบแซวเด็กๆ หรืออาจพูดได้เลยว่า ฉันไม่ชอบเด็ก แน่นอน! ถ้าคนไม่ชอบเด็ก เราก็ควรที่จะไม่สนใจ แต่พอมาปีนี้ฉันลับเริ่มสนใจเด็กคนหนึ่งที่เขาพึ่งเข้าม.1 เด็กกว่าฉันตั้ง 2 ปี บางคนคิดว่าเด็กไปมั้ย ก็ใช่ ฉันก็คิดว่ายังนั้นนะ แต่ทำไงได้ก็เรา เริ่มที่จะ....เค้าแล้วสิ ช่องว่างนั้นบาคนอาจจะเติมคำว่ารักให้กับฉัน แต่สำหรับฉัน ฉันจะยังไม่เติมคำๆ นั้น เพราะนี้ก็เป็นครั้งแรกของฉันที่คิดจะไปสนใจเด็กๆ แบบนั้น
แต่ล่ะวันที่ไปโรงเรียนฉันก็มักที่จะเจอกับน้องเขาคนนี้เป็นประจำ บางครั้งก็มีแบบแซวๆต่อหน้าเพื่อนของเราบ้าง จนเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันถามกับฉันว่า "เฮ้ย! นี่อย่าบอกนะว่า จะกินเด็ก" อ่า ถ้ามันจะคิดอย่างนั้นก็ได้ ฉันก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่มันจะบอกกับฉันต่อไปว่า เด็กที่ฉันชอบนั้นเป็นเด็กที่อยู่แถวบ้านมันเอง และวันนนั้นฉันก็ได้รู้จักชื่อของเค้า "โฟ" นั่นคือชื่อขอเค้าคนนั้น ตั้งแต่ที่ฉันรู้ชื่อของเค้า ฉันก็เริ่มแซวเค้ามากขึ้นเรื่อยๆ พอเวลาผ่านไป ฉันก็คิดว่าเค้าคงจะไม่สนใจคนอย่างฉันหรอก เพราะเรามันอายุต่างกันเกินไป จนเมื่อถึงวันที่ปิดภาคเรียนเทอมแรก ฉันก็ไม่เคยคิดว่าเราจะมีวันหนึ่งเกิดขึ้นกับเรา
เปิดภาคเรียนที่ 2
ฉันเข้ามาม.3 ครั้งที่สอง และเริ่มรู้สึกว่าฉันจะเป็นผู้ใหญ่เต็มมตัว ฉันยังจำเค้าคนนั้นได้ "โฟ" แต่ก่อนฉันได้แต่แซวเขาประจำ แต่ตอนนี้ พอเวลาเดินผ่านหน้าเค้า ฉันได้แต่ยิ้มให้ แล้วไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองฝ่ายเดียว จนวันหนึ่งหลานสาวของฉันที่อยู่ร่วมห้องเดียวกับโฟเดินมาบอกกับฉันว่า "พี่ตาลๆ ไอ้โฟมันบ่นกับหนูว่า ทำไมช่วงนี้พี่ไม่ค่อยพูดกับมันเลย" สิ่งที่หลานสาวมาพูด มันกลับทำให้หัวใจฉันสั่นไม่เป็นจังหวะ ได้แต่ถามกับหัวใจตัวเองว่า มันคือเรื่องจริงหรอ
เดี๋ยวมาต่อใหม่นะ...... RedPen เขียน
เรื่องสั้น...จากปลายนิ้วมือบนแป้นพิมพ์ (1)
ฉันมีชื่อว่า "ตาล" ตอนนี้ฉันอายุได้ 15 ปีแล้ว ใช่ ตอนนี้ทุกคนก็คิดว่าฉันอยู่ชั้น ม.3 ทุกคนคิดถูกแล้วล่ะค่ะ ฉันพึ่งจะขึ้นชั้นม.3 ปีนี้ โดยแต่ล่ปีเมื่อชั้นของเราเลื่อขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าต้องมีเด็กใหม่เข้ามาเรื่อยๆ เช่น น้องม.1 และพี่ม.4 แต่ก่อนฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบแซวเด็กๆ หรืออาจพูดได้เลยว่า ฉันไม่ชอบเด็ก แน่นอน! ถ้าคนไม่ชอบเด็ก เราก็ควรที่จะไม่สนใจ แต่พอมาปีนี้ฉันลับเริ่มสนใจเด็กคนหนึ่งที่เขาพึ่งเข้าม.1 เด็กกว่าฉันตั้ง 2 ปี บางคนคิดว่าเด็กไปมั้ย ก็ใช่ ฉันก็คิดว่ายังนั้นนะ แต่ทำไงได้ก็เรา เริ่มที่จะ....เค้าแล้วสิ ช่องว่างนั้นบาคนอาจจะเติมคำว่ารักให้กับฉัน แต่สำหรับฉัน ฉันจะยังไม่เติมคำๆ นั้น เพราะนี้ก็เป็นครั้งแรกของฉันที่คิดจะไปสนใจเด็กๆ แบบนั้น
แต่ล่ะวันที่ไปโรงเรียนฉันก็มักที่จะเจอกับน้องเขาคนนี้เป็นประจำ บางครั้งก็มีแบบแซวๆต่อหน้าเพื่อนของเราบ้าง จนเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันถามกับฉันว่า "เฮ้ย! นี่อย่าบอกนะว่า จะกินเด็ก" อ่า ถ้ามันจะคิดอย่างนั้นก็ได้ ฉันก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่มันจะบอกกับฉันต่อไปว่า เด็กที่ฉันชอบนั้นเป็นเด็กที่อยู่แถวบ้านมันเอง และวันนนั้นฉันก็ได้รู้จักชื่อของเค้า "โฟ" นั่นคือชื่อขอเค้าคนนั้น ตั้งแต่ที่ฉันรู้ชื่อของเค้า ฉันก็เริ่มแซวเค้ามากขึ้นเรื่อยๆ พอเวลาผ่านไป ฉันก็คิดว่าเค้าคงจะไม่สนใจคนอย่างฉันหรอก เพราะเรามันอายุต่างกันเกินไป จนเมื่อถึงวันที่ปิดภาคเรียนเทอมแรก ฉันก็ไม่เคยคิดว่าเราจะมีวันหนึ่งเกิดขึ้นกับเรา
เปิดภาคเรียนที่ 2
ฉันเข้ามาม.3 ครั้งที่สอง และเริ่มรู้สึกว่าฉันจะเป็นผู้ใหญ่เต็มมตัว ฉันยังจำเค้าคนนั้นได้ "โฟ" แต่ก่อนฉันได้แต่แซวเขาประจำ แต่ตอนนี้ พอเวลาเดินผ่านหน้าเค้า ฉันได้แต่ยิ้มให้ แล้วไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองฝ่ายเดียว จนวันหนึ่งหลานสาวของฉันที่อยู่ร่วมห้องเดียวกับโฟเดินมาบอกกับฉันว่า "พี่ตาลๆ ไอ้โฟมันบ่นกับหนูว่า ทำไมช่วงนี้พี่ไม่ค่อยพูดกับมันเลย" สิ่งที่หลานสาวมาพูด มันกลับทำให้หัวใจฉันสั่นไม่เป็นจังหวะ ได้แต่ถามกับหัวใจตัวเองว่า มันคือเรื่องจริงหรอ
เดี๋ยวมาต่อใหม่นะ...... RedPen เขียน