เรื่องสั้น... จากปลายนิ้วมือบนแป้นพิมพ์ (2)

จากที่เคยรู้สึก เคยคิดที่จะหยุดความคิดของตัวเองไว้นะตอนนั้น ตอนนี้ฉันเริ่มมีกำลังใจขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่ฉันก็ได้แต่บอกกับหลานสาวของฉันไปว่า "ไม่จริงมั้ง เค้าหรอจะมาสนใจพี่ พี่ว่าคงมีแต่พี่และที่คิดเองไปคนเดียว" แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่หลานสาวตัวดีของฉันยังยืนกรานว่าโฟคิดแบบที่เค้าพูดจริงๆ วันต่อมาาฉันก็ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ เวลาที่ฉันเดินผ่านกลุ่มเพื่อนๆของโฟและตัวโฟเอง มันจะมีเสียงแปลกๆดังขึ้น เช่นว่า
"เฮ้ยโฟๆ พี่ตาลเว้ยพี่ตาล พี่ตาลมาว่ะ"
"เฮ้ยโฟ นั่นพี่ตอลของหนิ ไม่ไปทักกันหน่อยหรอ"
แต่ก่อนฉันจะไม่ค่อยได้ยินแบบนี้ ที่พวกเค้าทำแบบนี้แค่แซว เอาจริง รึว่า เราคิดไปเองคนเดียวกันแน่นะ เฮ้อ! ฉันก็ได้แต่ยิ้ม ถอนหายใจ แล้วก็เดินจากไป  
  "พี่ตาลๆ วันนี้ไอ้โฟมันฝากมาถามพี่ด้วยแหละว่า พี่กินอะไรทำไมถึงน่ารักขนาดนี้"  โอ้ววววม่ายยยยย นี่ฉันฝันไปรึเปล่าเนี่ย เค้าถามอย่างนี้จริงๆ หรอ
  "จะบ้าหรอปอย เค้าจะมาชมพี่ได้ยังไง เค้ารักพี่รึเปล่าก็ไม่รู้ อย่ามาอำพี่เลยนะ" อ้อ! ลืมบอกไปว่าหลานสาวตัวแสบของฉันมันชื่อ "ปอย"
  "เอ้า! จริงๆ นะพี่มันพูดอย่างนั้นจริงๆนะ" อ๋อยยยย นี่แกอย่าพูดให้ฉันคิดเซ่ อ๋อยๆๆ ทำไงๆ อ่าฮ้าาาา คิดออกแล้ว
"ปอย เอาอย่างนี้นะ ถ้าเค้ารักพี่จริงๆ เค้ายินดีที่จะให้เบอร์พี่มั้ยล่ะ" อร้ายยย แผนร้ายนะเราเนี่ย
"OK พี่คอยดูนะ มันจะเอาเบอร์ให้พี่แน่ๆ" เหอะๆ ให้มันจริงเหอะ

หลังเลิกเรียน...
    "เจ้อ่ะนี่ ของเจ้นะ" หืมมาแปลกๆ
    "อะไรของแก ตอนนี้มาแปลก"
    "เอ้า! ก็เจ้บอกให้ไปเอาเบอร์ไอ้โฟมาไง เนี่ยได้แล้ว" ห๊าาา นี่มันไปเอามาจริงๆ อ่อ อ้าวๆๆๆ แล้วสรุปโฟก็ใจอ่อนด้วย อร้ายยยยย
    "เอิ่มมมม คือ... เอ้อ! แล้วเค้าว่ายังไงบ้างล่ะ"
    "ไม่บอก โทรไปถามกันเอาดิ ^_^" อ้าวๆๆ มีลูกเล่นซะยัยหลานคนนี้หนิ

บ้าน...
    เฮ้อ! เหนื่อย พอทำงานบ้านเสร็จฉันก็มานั่งพักที่มุมระเบียงบ้านรับอากาศยามเย็น โอ๊ะ! ฉันลืมซะสนิทเลย โฟ! ฉันรีบลุกพรวดขึ้นทันที แล้วรีบเดินไปที่กระเป๋าเป้ที่สะพายไปโรงเรียน แล้วหยิบแผ่นกระกาษที่มีหมายเลขโทร.ของโฟขึ้นมา  คุณคิดว่าฉันจะกล้าโทร.ไปหาเค้ามั้ย กล้ามั้ย...กล้ามั้ย...