ฉันอยากแชร์เรื่องราวในชีวิตให้คุณอ่าน และช่วยดิฉันคิดแก้ปัญาหา
👉 พ่อของฉันเสียไปตั้งฉันคลอดมาได้ 9 เดือน แม่จึงเป็นทุกๆอย่างในชีวิตฉัน แม่นะรักฉันมากๆถึงมากที่สุด ตามใจฉันทุกอย่างจนบางทีฉันเองก็รู้เสียใจอยู่ที่ทำให้แม่เหนื่อย ตอนนั้ยฉันเรียนอยู่ ป.4 แม่กับเพื่อนสนิทไปดูดวงไพ่ยิบซีกัน ฉันก็ไปด้วย วันนั้นหมอดูทักแม่ว่าจะได้คู่ครอง ฉันฟังแล้วก็หวั่นๆใจ เพราะไม่อยากให้แม่มีแฟน อยากให้กับฉันแบบนี้ แต่พอเวลาผ่านไปไม่นาน ฉันกับแม่ก็ไปทำบุญที่วัด ไปบ่อยมากอ่ะ คืออยู่วันหนึ่งฉันก็รู้สึกได้ถึงบ้างสิ่ง
ลูกศิษย์วัดคนนึง เค้าเอาน้ำหอมมาให้แม่ฉัน แล้วก็มีคนแซวๆๆกัน
คือแบบตอนนั้นอยู่ ป.5 ก็ไม่คิดอะไร แค่สงสัย และช่วงหลังๆฉันก็ไม่ค่อยได้ไปวัดกับแม่เพราะต้องทำการบ้าน คือวัดป่าอยู่ใกล้อ่ะ
และฉันสังเกตได้ว่าแม่เปลี่ยนไป ฉันไปหยิบดูโทรศัพท์แม่ ฉันร้องไห้ แต่ต้องกลั้นเสียงกลัวคนในบ้านได้ยิน ฉันรู้ว่าแม่กับลูกศิษย์วัดคนนั้นคบกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อยากพูดอยากระบายแต่ก็ทำไม่ได้
ฉันได้แต่ภาวนาว่าไม่นานเค้ากับแม่คงเลิกลากัน แต่พอขึ้น ป.6 สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอยู่ดีๆๆ ผช.คนนั้นก็พาญาติผู้ใหญ่มาขอแม่ฉัน แต่ตากับยายไม่รู้ว่าคบกัน ตอนแรกก็ไม่ยอมแต่ แม่ของฉันรักเค้ามากจนบอกว่า ถ้าไม่ยอม แม่จะไปอยู่กับเค้า ตากับยายจึงยอมให้แต่งงานกัน แต่วันที่ ผช.คนนั้นมาขอแม่ฉันเป็นวันที่ฉันจำได้ดี เพราะวันนั้นแม่ลืมไปรับฉันที่โรงเรียน และฉันต้องเดินกับบ้านทั้งน้ำตา
พอแม่มีแฟนใหม่ ชีวิตเหมือนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ฉันดูเหมือนเป็นส่วนเกิน ฉันพยายามที่จะไม่คิดแบบนั้น แต่ตอนที่แม่ชวนให้ฉันไปเที่ยวด้วย พอถึงที่หมายคือเค้าสองคนพากันไปไหน แล้วปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว มันเป็นแบบนี้เกือบทุกคน จนตอนนี้ถ้าแม่ชวนไปไหนฉันไม่อยากจะไปด้วยเลย ฉันก็ไม่ชอบแฟนแม่ฉันมากๆๆ คือ เป็น ผช.นะ แต่ขี้เกียจทำมาหากิน วันๆเอาแต่ขับรถ แล้วก็นอน ส่วนแม่ฉันนะทำงานราชการ แม่ไม่เคยบ่นซักคำ เคยมีนะตอนที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดขี้โม้ ของแฟนแม่ฉัน แล้วฉันก็ถอนหายใจ หรือทำเสียงแบบไม่พอใจ แล้วแม่ก็มาว่าฉันว่าเป็นเด็กนิสัยไม่ดี ก้าวร้าว มีบ้างครั้งนะที่แม่เผลอ พูดขึ้น อี กับฉัน ฉัยรู้สึกตกใจมาก เพราะตั้งแต่เกิดมา แม่ไม่เคยเรียกฉัน ว่า อี เลย หลังจากวันที่แม่ว่าฉัน ฉันก็เลยไม่แสดงท่าทีใดๆเลย ไม่พูด ไม่รู้สึก คืออึดอัดนะแต่ไม่รู้ขะทำยังไง
คนในครอบครัว ตายาย น้าป้า ต่างก็มาพูดกับฉันว่าทำไมแฟนมาถึงแบบนี้ แล้วแม่ไม่พูดอะไรบ้างเหรอ ฉันก็ได้แต่ตอบว่าไม่รู้ๆๆ ยายถามว่าเป็นแม่เป็นลูกทำไมถึงไม่รู้ แลเวฝากให้ฉันไปเตือนแม่ว่าแฟนแม่เป็นคนยังไง คือฉันจะกล้าพูดได้ยังไง เพราะฉันรู้ว่าแม่รักเค้ามาก ถ้าพูดไปแม่ก็ต้องเสียใจมาก ขนาดฉันยังไม่ได้พูดอะไร แค่ถอนหายใจฉันก็ผิดแล้ว มันเหมือนอยู่ในห้องแคบๆมองอะไรไม่เห็น
บางทีฉันก็รู้สึกนะว่า ทำไมฉันต้องเจอเรท่องแบบนี้ ทั้งๆที่ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอมัน
แต่ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ม.ปลายแล้วทุกอย่างยังคงเหมือนๆเดิม แต่บ้านฉันนะเงียบถึงขั้นเงียบมาก ฉันไม่รู้ว่าแม่กับแฟนจะออกไปไหนในบ้างทีถ้าฉันไม่ถาม มีคนเคยบอกไว้มากมาย "ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน" แต่แฟนของแม่ฉันเค้ายังทำตัวแบบเดิมๆ นอนและก็ขับรถ
ในบางครั้งฉันก็รู้สึก ว่าเค้าเป็นเหมือนแมงดา ( คำอาจจะดูแรงไป แต่สำหรับฉันฉันคิดว่ามันน้อยไป ) ฉันเคยพูดเรื่องแฟนแม่ฉันให้กับเพื่อนสนิทฟัง บางคนเค้าเห็นด้วยกับฉัน แต่บางคนก็บอกว่าฉันนะอคติ ฉันหลายเรื่องที่อยากพูด อยากคุยกับแม่ของฉัน อยากบอกท่านว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง เป็นยังไงบ้างสุขทุกข์มั้ย แต่ดูเหมือนทุกครั้งที่ฉันตั้งใจจะคุยกับแม่ เหมือนมีคนมาขั้นตรงกลางตลอด
เหมือนกับที่เรามองเห็นพระจันทร์ แต่เอื้อมมือไปคว้าไม่ถึง ทุกครั้งที่ฉันมีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหนือใหญ่ฉันต้องนั่งคิดคนเดียว แก้อยู่คนเดียว แต่ทุกครั้งที่ฉันเจอปัญหาใหญ่และหนักใจ ฉันมักจะระบายให้พ่อฉันฟัง หลายคนคงสงสัยว่าระบายยังไง ก็ในเมื่อพ่อฉันท่านเสียตั้งแต่ฉันยังเด็ก ก็คือฉันนั่งพูดคนเดียวในที่เงียบๆ ร้องไห้คนเดียว แต่บ้างครั้งฉันก็คุยกับหมาของฉัน ฉันรู้ว่ามันเข้าใจฉัน
แต่ฉันก็รู้นะว่าแม่รักฉันมากเหมือนเดิม แต่การกระทำมันแค่เปลี่ยนไป
💚💛 ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไง ฉันรู้ดีว่ามันจะไม่เหมือนเดิม
แต่ฉันแค่อยากให้ความรู้ของคนในครอบครัวดีขึ้นกว่านี้
ขอบคุณที่อ่านนะค่ะ
คุณเคยรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมั้ย เหมือนโลกมันไร้น้ำหนัก
👉 พ่อของฉันเสียไปตั้งฉันคลอดมาได้ 9 เดือน แม่จึงเป็นทุกๆอย่างในชีวิตฉัน แม่นะรักฉันมากๆถึงมากที่สุด ตามใจฉันทุกอย่างจนบางทีฉันเองก็รู้เสียใจอยู่ที่ทำให้แม่เหนื่อย ตอนนั้ยฉันเรียนอยู่ ป.4 แม่กับเพื่อนสนิทไปดูดวงไพ่ยิบซีกัน ฉันก็ไปด้วย วันนั้นหมอดูทักแม่ว่าจะได้คู่ครอง ฉันฟังแล้วก็หวั่นๆใจ เพราะไม่อยากให้แม่มีแฟน อยากให้กับฉันแบบนี้ แต่พอเวลาผ่านไปไม่นาน ฉันกับแม่ก็ไปทำบุญที่วัด ไปบ่อยมากอ่ะ คืออยู่วันหนึ่งฉันก็รู้สึกได้ถึงบ้างสิ่ง
ลูกศิษย์วัดคนนึง เค้าเอาน้ำหอมมาให้แม่ฉัน แล้วก็มีคนแซวๆๆกัน
คือแบบตอนนั้นอยู่ ป.5 ก็ไม่คิดอะไร แค่สงสัย และช่วงหลังๆฉันก็ไม่ค่อยได้ไปวัดกับแม่เพราะต้องทำการบ้าน คือวัดป่าอยู่ใกล้อ่ะ
และฉันสังเกตได้ว่าแม่เปลี่ยนไป ฉันไปหยิบดูโทรศัพท์แม่ ฉันร้องไห้ แต่ต้องกลั้นเสียงกลัวคนในบ้านได้ยิน ฉันรู้ว่าแม่กับลูกศิษย์วัดคนนั้นคบกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อยากพูดอยากระบายแต่ก็ทำไม่ได้
ฉันได้แต่ภาวนาว่าไม่นานเค้ากับแม่คงเลิกลากัน แต่พอขึ้น ป.6 สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอยู่ดีๆๆ ผช.คนนั้นก็พาญาติผู้ใหญ่มาขอแม่ฉัน แต่ตากับยายไม่รู้ว่าคบกัน ตอนแรกก็ไม่ยอมแต่ แม่ของฉันรักเค้ามากจนบอกว่า ถ้าไม่ยอม แม่จะไปอยู่กับเค้า ตากับยายจึงยอมให้แต่งงานกัน แต่วันที่ ผช.คนนั้นมาขอแม่ฉันเป็นวันที่ฉันจำได้ดี เพราะวันนั้นแม่ลืมไปรับฉันที่โรงเรียน และฉันต้องเดินกับบ้านทั้งน้ำตา
พอแม่มีแฟนใหม่ ชีวิตเหมือนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ฉันดูเหมือนเป็นส่วนเกิน ฉันพยายามที่จะไม่คิดแบบนั้น แต่ตอนที่แม่ชวนให้ฉันไปเที่ยวด้วย พอถึงที่หมายคือเค้าสองคนพากันไปไหน แล้วปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว มันเป็นแบบนี้เกือบทุกคน จนตอนนี้ถ้าแม่ชวนไปไหนฉันไม่อยากจะไปด้วยเลย ฉันก็ไม่ชอบแฟนแม่ฉันมากๆๆ คือ เป็น ผช.นะ แต่ขี้เกียจทำมาหากิน วันๆเอาแต่ขับรถ แล้วก็นอน ส่วนแม่ฉันนะทำงานราชการ แม่ไม่เคยบ่นซักคำ เคยมีนะตอนที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดขี้โม้ ของแฟนแม่ฉัน แล้วฉันก็ถอนหายใจ หรือทำเสียงแบบไม่พอใจ แล้วแม่ก็มาว่าฉันว่าเป็นเด็กนิสัยไม่ดี ก้าวร้าว มีบ้างครั้งนะที่แม่เผลอ พูดขึ้น อี กับฉัน ฉัยรู้สึกตกใจมาก เพราะตั้งแต่เกิดมา แม่ไม่เคยเรียกฉัน ว่า อี เลย หลังจากวันที่แม่ว่าฉัน ฉันก็เลยไม่แสดงท่าทีใดๆเลย ไม่พูด ไม่รู้สึก คืออึดอัดนะแต่ไม่รู้ขะทำยังไง
คนในครอบครัว ตายาย น้าป้า ต่างก็มาพูดกับฉันว่าทำไมแฟนมาถึงแบบนี้ แล้วแม่ไม่พูดอะไรบ้างเหรอ ฉันก็ได้แต่ตอบว่าไม่รู้ๆๆ ยายถามว่าเป็นแม่เป็นลูกทำไมถึงไม่รู้ แลเวฝากให้ฉันไปเตือนแม่ว่าแฟนแม่เป็นคนยังไง คือฉันจะกล้าพูดได้ยังไง เพราะฉันรู้ว่าแม่รักเค้ามาก ถ้าพูดไปแม่ก็ต้องเสียใจมาก ขนาดฉันยังไม่ได้พูดอะไร แค่ถอนหายใจฉันก็ผิดแล้ว มันเหมือนอยู่ในห้องแคบๆมองอะไรไม่เห็น
บางทีฉันก็รู้สึกนะว่า ทำไมฉันต้องเจอเรท่องแบบนี้ ทั้งๆที่ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอมัน
แต่ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ม.ปลายแล้วทุกอย่างยังคงเหมือนๆเดิม แต่บ้านฉันนะเงียบถึงขั้นเงียบมาก ฉันไม่รู้ว่าแม่กับแฟนจะออกไปไหนในบ้างทีถ้าฉันไม่ถาม มีคนเคยบอกไว้มากมาย "ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน" แต่แฟนของแม่ฉันเค้ายังทำตัวแบบเดิมๆ นอนและก็ขับรถ
ในบางครั้งฉันก็รู้สึก ว่าเค้าเป็นเหมือนแมงดา ( คำอาจจะดูแรงไป แต่สำหรับฉันฉันคิดว่ามันน้อยไป ) ฉันเคยพูดเรื่องแฟนแม่ฉันให้กับเพื่อนสนิทฟัง บางคนเค้าเห็นด้วยกับฉัน แต่บางคนก็บอกว่าฉันนะอคติ ฉันหลายเรื่องที่อยากพูด อยากคุยกับแม่ของฉัน อยากบอกท่านว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง เป็นยังไงบ้างสุขทุกข์มั้ย แต่ดูเหมือนทุกครั้งที่ฉันตั้งใจจะคุยกับแม่ เหมือนมีคนมาขั้นตรงกลางตลอด
เหมือนกับที่เรามองเห็นพระจันทร์ แต่เอื้อมมือไปคว้าไม่ถึง ทุกครั้งที่ฉันมีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหนือใหญ่ฉันต้องนั่งคิดคนเดียว แก้อยู่คนเดียว แต่ทุกครั้งที่ฉันเจอปัญหาใหญ่และหนักใจ ฉันมักจะระบายให้พ่อฉันฟัง หลายคนคงสงสัยว่าระบายยังไง ก็ในเมื่อพ่อฉันท่านเสียตั้งแต่ฉันยังเด็ก ก็คือฉันนั่งพูดคนเดียวในที่เงียบๆ ร้องไห้คนเดียว แต่บ้างครั้งฉันก็คุยกับหมาของฉัน ฉันรู้ว่ามันเข้าใจฉัน
แต่ฉันก็รู้นะว่าแม่รักฉันมากเหมือนเดิม แต่การกระทำมันแค่เปลี่ยนไป
💚💛 ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไง ฉันรู้ดีว่ามันจะไม่เหมือนเดิม
แต่ฉันแค่อยากให้ความรู้ของคนในครอบครัวดีขึ้นกว่านี้
ขอบคุณที่อ่านนะค่ะ