เขากลับบ้าน....เราก็ได้เเค่คิดถึง

เหมือนใจมันจะขาด...แค่เขาเดินขึ้นรถแล้วค่อยๆไกลออกจาดเราไป....รู้ว่าแค่กลับบ้านแต่มันก็ทนไม่ไหว....เพราะทุกครั้งที่เราโกรธเขา....เราจะใจอ่อนทุกทีที่เขายิ้มให้....เคยถามตัวเองว่าทำมัยเป็นนแบบนี้....แต่บางทีการที่เรารักใครมากเกินไป.....หากสักวันหนึ่งเจ็บ..เราก็จะเจ็บแบบเกินที่จะรับไหว....บางคนอาจคิดว่าผมโง่.....ผมยอมรับ...แต่หากโลกนี่ไร้ซึ่งคนโง่คนเก่งก็จะไม่มี..... ร่วมแชร์ประสบการณ์ของเพื่อนๆหน่อยครับ....[บางมุมที่คนอื่นมองเราว่าโง่...แต่เราคิดว่าเราทำมันลงไปเพียงเพราะนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว]