สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิป...
ตอนแรกดิฉันสมัครสมาชิกของเว็บนี้เพียงเพราะแค่อยากเข้าไปคอมเม้นในกระทู้ต่างๆ
แต่ได้อ่านจากหลายๆกระทู้ที่เพื่อนๆเข้ามาตั้งกัน ดิฉันก็เรื่องที่อยากระบายเหมือนกันค่ะ
ถ้าทุกคนอ่านแล้วจะด่าก็จะไม่ตอบโต้นะคะ เพราะทุกอย่างที่ดิฉันกำลังจะเล่าล้วนเกิดจากความตั้งใจของดิฉันทั้งสิ้น
เริ่มเลยนะคะ...
ดิฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดค่ะ เป็นลูกคนเดียว...
เคยอยากได้อะไรก็ได้ อยากมีอะไรก็ได้มี ที่บ้านไม่ได้รวยค่ะพ่อกับแม่ทำงานโรงงานทั่วไป ทำให้ดิฉันติดนิสัยเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก
ทำผิดก็ไม่เคยได้รับการลงโทษ เพราะการลงโทษจะร้องไห้ก่อน เวลาทำผิดอะไรก็จะรู้แกล้วค่ะว่าถ้าร้องไห้ต้องไม่โดนตีแน่ๆ
แต่สิ่งที่เคยได้รับก็เปลี่ยนไปค่ะ เพราะพ่อของฉันเริ่มติดการพนันฟุตบอล
ติดหนักมากจนเป็นหนี้คนในแผนก ทำให้ต้องลาออกจากโรงงานย้ายไปทำที่ใหม่ และก็เป็นแบบนี้หลายครั้ง
จนบางทีก็ต้องหยิบยืมเงินจากญาติๆ ให้แม่ไปยืมบ้าง ให้คุณย่าไปยืมบ้าง จนไม่มีใครให้ยืมก็ต้องเปลี่ยนที่ทำงานอีก
จนดิฉันจบ ป.6 แม่ก็หนีไปจากบ้านเพราะจับได้ว่าพ่อแอบมีเมียน้อย และพ่อกับแม่ดิฉันก็เลิกกันค่ะ
ดิฉันติดแม่มาก ถ้ามีปัญหาอะไรจะเล่าให้แม่ฟังทุกเรื่อง ไม่เคยปิดบัง แต่กับพ่อดิฉันท่านเป็นคนดุ พูดอะไรนิดอะไรหน่อยถ้าไม่เข้าหูก็จะโมโหโวยวาย
พอพ่อกับแม่เลิกกันดิฉันต้องกลับมาอยู่กับคุณย่า โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับแม่เลยประมาณเกือบปี...
หลังจากพ่อกับแม่ตกลงเลิกกันพ่อก็พาผู้หญิงใหม่เข้าบ้านเลยค่ะ
ตอนแรกดิฉันคิดว่าดิฉันน่าจะเข้ากับแฟนใหม่พ่อได้เพราะเขาก็ใจดี แต่ความเอาแต่ใจของฉันเองเลยทำให้ฉันกลายเป็นเด็กไม่ดีในสายตาพ่อ
เพราะตอนแม่ยังอยู่ งานบ้านงานเรือนฉันไม่เคยต้องทำ จะเป็นก็แต่ล้างจาน กวาดบ้านถูบ้านพอทำได้
แต่พอแม่ไม่อยู่ ทำให้ฉันต้องทำงานบ้านเอง ยอมรับค่ะว่าดิฉันมีนิสัยความขี้เกียจอยู่ในตัว
ดิฉันก็จะทำบ้างไม่ทำบ้าง จนมีปัญหากับแฟนใหม่พ่อ จนไม่คุยกับพ่อไปหลายวันค่ะ
ส่วนพ่อดิฉันก็ยังมีปัญหาเรื่องการพนันอยู่ตลอดค่ะ เปลี่ยนที่ทำงานเป็นว่าเล่นเพราะติดหนี้คนในโรงงาน...
หลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกับแม่หลายเดือนจนแม่กลับมาบ้านยายค่ะ ดิฉันถึงรู้ว่าแม่ก็มีแฟนใหม่เหมือนกัน
ตอนนั้นดิฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกไปเลย เหมือนไม่มีใคร เหมือนอยู่คนเดียว
เวลาปีใหม่สงกรานต์ ญาติจะมากินเลี้ยงมาร้องคาราโอเกะที่บ้านย่ากัน
เห็นลูกพี่ลูกน้อง เห็นลุงป้าน้าอาเป็นครอบครัว ตักข้าวให้ลูกๆ ดิฉันต้องแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำประจำ
เพราะอยากมีแบบนี้บ้าง อยากได้รับแบบนี้บ้าง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
ฉันเคยคิดว่าทำไมฉันโชคร้ายที่พ่อแม่ต้องเลิกกัน แต่พอฉันเข้า ม.1 ทำให้ฉันได้เจอเพื่อนรักของฉัน...
จริงๆแล้วฉันกับเพื่อนคนนี้เรียนอนุบาลเรียนประถมที่เดียวกันค่ะ เคยเรียนห้องเดียวกันตอน ป.1-3 แต่พอขึ้น ป.4 ก็มีการจนนักเรียนใหม่
ทำให้เราแยกกัน ไม่ค่อยได้สนิทกันเหมือนเดิม จนเราได้มาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งใน ม.1
เพื่อนรักของดิฉันคนนี้ ดิฉันรักมาก เป็นเพื่อนคนเดียวจนถึงทุกวันนี้ที่ฉันให้เขาเป็นเพื่อนรัก
ทุกครั้งที่ฉันมีปัญหากับที่บ้าน ทะเลาะกับพ่อ ฉันสามารถเล่าให้เขาฟังได้เพราะมั่นใจว่าเขาจะไม่ไปบอกใครแน่นอน
เราจะตัวติดกันตลอดเวลาที่อยู่ในโรงเรียนและข้างนอกโรงเรียน ไปดูหนังกันสองคน ไปเที่ยวกันสองคน
อยู่แก๊งเดียวกัน เวลาทำงานกลุ่มทำงานคู่เราก็จะทำด้วยกันตลอด คือพอกันเรียนทำให้เกรดของเราดีขึ้นทุกๆปี
จนฉันขึ้น ม.2 เทอม 2 ในช่วงวันเกิดของดิฉัน...
พ่อพาดิฉันไปนอกบ้านค่ะ บอกจะพาไปเอาของ
พ่อพาดิฉันไปเอาของที่บ้านผู้หญิงคนนึง ฉันคิดในใจว่าอาจจะเป็นเพื่อนพ่อที่โรงงาน
ผู้หญิงคนนั้นยื่นถุงผ้านวมให้ฉัน แล้วบอกสุขสันต์วันเกิด ตอนนั้นดีใจมากเพราะไม่เคยได้ของขวัญวันเกิดจากพ่อมาหลายปีแล้ว
พอกลับมาถึงบ้านพ่อก็สั่งกับฉันว่า ห้ามบอกเรื่องที่ไปเอาผ้านวมที่บ้านผู้หญิงคนนั้นกับใคร
(ตอนหลังดิฉันถึงรู้ค่ะ ว่าผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเมียพ่ออีกคน และที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นท้องด้วย)
พอฉันรู้ว่ากำลังจะมีน้อง รู้สึกเหมือนความสำคัญของตัวเองลดลงไปอีก
พ่อไม่ค่อยกลับบ้าน บางครั้งฉันก็อยู่กับเมียน้อยพ่อคนแรกตามลำพัง มีปากเสียงกันบ้าง
ไว้เดี๋ยวมาต่อนะคะ ^^
สิ่งที่ฉันไม่เคยบอกใคร...บอกใครไม่ได้ แม้แต่คนในครอบครัว (ทุกอย่างคือเรื่องจริง)
ตอนแรกดิฉันสมัครสมาชิกของเว็บนี้เพียงเพราะแค่อยากเข้าไปคอมเม้นในกระทู้ต่างๆ
แต่ได้อ่านจากหลายๆกระทู้ที่เพื่อนๆเข้ามาตั้งกัน ดิฉันก็เรื่องที่อยากระบายเหมือนกันค่ะ
ถ้าทุกคนอ่านแล้วจะด่าก็จะไม่ตอบโต้นะคะ เพราะทุกอย่างที่ดิฉันกำลังจะเล่าล้วนเกิดจากความตั้งใจของดิฉันทั้งสิ้น
เริ่มเลยนะคะ...
ดิฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดค่ะ เป็นลูกคนเดียว...
เคยอยากได้อะไรก็ได้ อยากมีอะไรก็ได้มี ที่บ้านไม่ได้รวยค่ะพ่อกับแม่ทำงานโรงงานทั่วไป ทำให้ดิฉันติดนิสัยเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก
ทำผิดก็ไม่เคยได้รับการลงโทษ เพราะการลงโทษจะร้องไห้ก่อน เวลาทำผิดอะไรก็จะรู้แกล้วค่ะว่าถ้าร้องไห้ต้องไม่โดนตีแน่ๆ
แต่สิ่งที่เคยได้รับก็เปลี่ยนไปค่ะ เพราะพ่อของฉันเริ่มติดการพนันฟุตบอล
ติดหนักมากจนเป็นหนี้คนในแผนก ทำให้ต้องลาออกจากโรงงานย้ายไปทำที่ใหม่ และก็เป็นแบบนี้หลายครั้ง
จนบางทีก็ต้องหยิบยืมเงินจากญาติๆ ให้แม่ไปยืมบ้าง ให้คุณย่าไปยืมบ้าง จนไม่มีใครให้ยืมก็ต้องเปลี่ยนที่ทำงานอีก
จนดิฉันจบ ป.6 แม่ก็หนีไปจากบ้านเพราะจับได้ว่าพ่อแอบมีเมียน้อย และพ่อกับแม่ดิฉันก็เลิกกันค่ะ
ดิฉันติดแม่มาก ถ้ามีปัญหาอะไรจะเล่าให้แม่ฟังทุกเรื่อง ไม่เคยปิดบัง แต่กับพ่อดิฉันท่านเป็นคนดุ พูดอะไรนิดอะไรหน่อยถ้าไม่เข้าหูก็จะโมโหโวยวาย
พอพ่อกับแม่เลิกกันดิฉันต้องกลับมาอยู่กับคุณย่า โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับแม่เลยประมาณเกือบปี...
หลังจากพ่อกับแม่ตกลงเลิกกันพ่อก็พาผู้หญิงใหม่เข้าบ้านเลยค่ะ
ตอนแรกดิฉันคิดว่าดิฉันน่าจะเข้ากับแฟนใหม่พ่อได้เพราะเขาก็ใจดี แต่ความเอาแต่ใจของฉันเองเลยทำให้ฉันกลายเป็นเด็กไม่ดีในสายตาพ่อ
เพราะตอนแม่ยังอยู่ งานบ้านงานเรือนฉันไม่เคยต้องทำ จะเป็นก็แต่ล้างจาน กวาดบ้านถูบ้านพอทำได้
แต่พอแม่ไม่อยู่ ทำให้ฉันต้องทำงานบ้านเอง ยอมรับค่ะว่าดิฉันมีนิสัยความขี้เกียจอยู่ในตัว
ดิฉันก็จะทำบ้างไม่ทำบ้าง จนมีปัญหากับแฟนใหม่พ่อ จนไม่คุยกับพ่อไปหลายวันค่ะ
ส่วนพ่อดิฉันก็ยังมีปัญหาเรื่องการพนันอยู่ตลอดค่ะ เปลี่ยนที่ทำงานเป็นว่าเล่นเพราะติดหนี้คนในโรงงาน...
หลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกับแม่หลายเดือนจนแม่กลับมาบ้านยายค่ะ ดิฉันถึงรู้ว่าแม่ก็มีแฟนใหม่เหมือนกัน
ตอนนั้นดิฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกไปเลย เหมือนไม่มีใคร เหมือนอยู่คนเดียว
เวลาปีใหม่สงกรานต์ ญาติจะมากินเลี้ยงมาร้องคาราโอเกะที่บ้านย่ากัน
เห็นลูกพี่ลูกน้อง เห็นลุงป้าน้าอาเป็นครอบครัว ตักข้าวให้ลูกๆ ดิฉันต้องแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำประจำ
เพราะอยากมีแบบนี้บ้าง อยากได้รับแบบนี้บ้าง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
ฉันเคยคิดว่าทำไมฉันโชคร้ายที่พ่อแม่ต้องเลิกกัน แต่พอฉันเข้า ม.1 ทำให้ฉันได้เจอเพื่อนรักของฉัน...
จริงๆแล้วฉันกับเพื่อนคนนี้เรียนอนุบาลเรียนประถมที่เดียวกันค่ะ เคยเรียนห้องเดียวกันตอน ป.1-3 แต่พอขึ้น ป.4 ก็มีการจนนักเรียนใหม่
ทำให้เราแยกกัน ไม่ค่อยได้สนิทกันเหมือนเดิม จนเราได้มาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งใน ม.1
เพื่อนรักของดิฉันคนนี้ ดิฉันรักมาก เป็นเพื่อนคนเดียวจนถึงทุกวันนี้ที่ฉันให้เขาเป็นเพื่อนรัก
ทุกครั้งที่ฉันมีปัญหากับที่บ้าน ทะเลาะกับพ่อ ฉันสามารถเล่าให้เขาฟังได้เพราะมั่นใจว่าเขาจะไม่ไปบอกใครแน่นอน
เราจะตัวติดกันตลอดเวลาที่อยู่ในโรงเรียนและข้างนอกโรงเรียน ไปดูหนังกันสองคน ไปเที่ยวกันสองคน
อยู่แก๊งเดียวกัน เวลาทำงานกลุ่มทำงานคู่เราก็จะทำด้วยกันตลอด คือพอกันเรียนทำให้เกรดของเราดีขึ้นทุกๆปี
จนฉันขึ้น ม.2 เทอม 2 ในช่วงวันเกิดของดิฉัน...
พ่อพาดิฉันไปนอกบ้านค่ะ บอกจะพาไปเอาของ
พ่อพาดิฉันไปเอาของที่บ้านผู้หญิงคนนึง ฉันคิดในใจว่าอาจจะเป็นเพื่อนพ่อที่โรงงาน
ผู้หญิงคนนั้นยื่นถุงผ้านวมให้ฉัน แล้วบอกสุขสันต์วันเกิด ตอนนั้นดีใจมากเพราะไม่เคยได้ของขวัญวันเกิดจากพ่อมาหลายปีแล้ว
พอกลับมาถึงบ้านพ่อก็สั่งกับฉันว่า ห้ามบอกเรื่องที่ไปเอาผ้านวมที่บ้านผู้หญิงคนนั้นกับใคร
(ตอนหลังดิฉันถึงรู้ค่ะ ว่าผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเมียพ่ออีกคน และที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นท้องด้วย)
พอฉันรู้ว่ากำลังจะมีน้อง รู้สึกเหมือนความสำคัญของตัวเองลดลงไปอีก
พ่อไม่ค่อยกลับบ้าน บางครั้งฉันก็อยู่กับเมียน้อยพ่อคนแรกตามลำพัง มีปากเสียงกันบ้าง
ไว้เดี๋ยวมาต่อนะคะ ^^