เราเป็นคนมีโรคประจำตัวเยอะ ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ทำอะไรนิดๆหน่อยๆก็จะมีอาการ แต่ด้วยความที่อยากมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนคนอื่นๆบ้าง สามีก็มักจะพาไปสูดอากาศ หรือเดินออกกำลังกายเล็กๆน้อยบางครั้งที่ร่างกายพอไหว และด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มาของเรื่องวันนี้ค่ะ
วันนี้ เวลาประมาณ 08.00 - 08.30 เราไปเดินออกกำลังกายที่สระพลาสติก มข. ปกติสามีจะไปวิ่งรอบสระพลาสติกประจำค่ะ พี่เค้าก็จะคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แต่วันนี้พี่เค้าแค่พาไปและนอนรออยู่ในรถ เพราะเดินมากไม่ได้ ปวดเท้าเนื่องจากเส้นเอ็นอักเสบ เราก็เลยไปเดินแกว่งแขนช้าๆที่รอบสระพลาสติกคนเดียว ท่ามกลางนิสิต มข. ประชาชนทั่วไปทั้งมาเดี่ยว มาคู่ หมู่คณะ และแบบมาเป็นครอบครัว ก็น่าจะประมาณ 30 - 40 คนได้ค่ะ เราก็เดินช้าๆตามสังขารของเราไปเรื่อยๆ พอกำลังจำครบ 1 รอบปุ๊บ อุ๊.....แม่เจ้า !! เราเจ็บหน้าอกขึ้นมากระทันหันค่ะ เจ็บเหมือนโดนเหยียบ หายใจเข้าแผ่วๆเพราะเจ็บมากน้ำตาไหล หน้ามืดค่ะ นั่งลงมันตรงนั้นเลย อยากตะโกนเรียกสามี หรือคนแถวนั้นให้ช่วย แต่ไม่ไหวค่ะ รอบตัวเหลืองไปหมดเลย เราค่อยๆขยับไปนั่งข้างสระพลาสติก เป็นนานนนนนนนนนนน..... ไม่มีมนุษย์ท่านใดสนใจเลยค่ะ พอเริ่มขยับได้ก็ค่อยๆเซมานั่งที่ขอบทางขึ้น - ลงด้านสถานีวิทยุ หมดแรงค่ะ นั่งท่านั้นจนมดไต่ขึ้นมากัดต็มมือ แต่ก็ไร้วี่แววผู้ใจบุญ ( เอ๊....นี่ชั้นหวังอะไรมากไปหรือเปล่า ) สุดท้ายกว่าจะตั้งหลักได้ใช้เวลานานพอสมควน พาร่างโซซัดโซเซ เดินเปะปะมาถึงรถได้ ......เกือบเน่าแถวนั้นซะแล้ววววววเรา
สุดท้ายไม่มีอะไรมากค่ะ แค่อยากมาเล่าให้ฟัง อย่าพึ่งดราม่าว่าป่วยทำไมไม่อยู่แต่ที่บ้านฟระ หรือ ป่วยทำไมไม่ให้สามีมานั่งเฝ้า...เพราะเราบอกเหตุผลไปหมดแล้ว เราคิดว่าคงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ แต่ก็ยังแอบหวังว่าถ้าเห็นใครสักคนมีท่าที หรืออาการผิดปกติ ก็น่าจะมีผู้ที่มีจิตใจงามเข้ามาถามไถ่หรือให้ความช่วยเหลือบ้าง ขอความเห็นใจของคนในสังคมเผื่อเจอผู้ป่วยที่อาการหนักกว่าเรา......ขอความมตตาจากคนในสังคมถ้าเห็นคนใกล้ๆมีท่าทางหรืออาการไม่ปกติ ลองถามไถ่ดูสักนิดนะคะ คุณอาจจะเป็นคนสำคัญที่ช่วยชีวิตคนๆนั้นก็ได้ค่ะ
ปล.ขอเพิ่มเติมนะคะ เราไม่ได้กล่าวหาชาว มข. นะคะ ไม่ได้เจาะจงว่าชาว มข.เลยค่ะ ถ้าท่านใดเข้าใจผิดก็ขออภัยมาณ.ที่นี้ด้วยค่ะ เพราะคนก็คือคน ไม่ว่าจะเป็นใคร จบจากที่ไหน ถ้าเป็นคนดีก็ยังเป็นคนดีอยู่วันยังค่ำค่ะ และเราก็ไม่ได้แยกแยะสถาบันด้วยค่ะ จะจบจากไหนก็เป้นคนดีได้ และมีศักยภาพทั้งนั้นค่ะ
ปล2.ต้องขอบคุณบางท่านที่เข้าใจ และอวยพรเรานะคะ ขอให้ท่านทั้งหลายสุขภาพแข็งแรงเช่นกันค่ะ
ปล3. เพราะเราเล่าให้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่เราไปสระพลาสติก ก็ไม่ได้หมายความว่า ชาว มข.จะเป็นผู้ไร้ซึ่งมนุษยธรรมนะคะ ชาว มข. ก็คนเหมือนกัน เป็นคนดีเยอะแยะค่ะ ต้องขอโทษท่านที่เข้ามาอ่านแล้วไม่พอใจอย่างแรงด้วยค่ะ ตัวเราเองก็ชอบบรรยากาศใน มข. ชอบเข้าไปใน มข.ค่ะ
ปล4.เราผิดเองค่ะที่ไม่ได้ร้องเรียก ให้คนชวย เราพยายามช่วยตัวเองให้มากที่สุด เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระของสังคมค่ะ ( และคิดว่าคงมีคนเข้ามาเมนต์ว่าเราเล่นบทนางเอกอีกแน่ๆ )
ปล5.ขอบคุณทุกท่านที่เสียเวลาเข้ามาอ่านค่ะ ...มันเป็นแค่เรื่องที่เราเล่าให้ฟังค่ะ สถานที่ไม่ผิด คนที่อยู่ ณ. ตอนนั้นไม่ผิด และที่สำคัญเราก็ไม่ได้กล่วหาชาว มข.แต่อย่างใดค่ะ
เหตุเกิดที่สระพลาสติก มข.
วันนี้ เวลาประมาณ 08.00 - 08.30 เราไปเดินออกกำลังกายที่สระพลาสติก มข. ปกติสามีจะไปวิ่งรอบสระพลาสติกประจำค่ะ พี่เค้าก็จะคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แต่วันนี้พี่เค้าแค่พาไปและนอนรออยู่ในรถ เพราะเดินมากไม่ได้ ปวดเท้าเนื่องจากเส้นเอ็นอักเสบ เราก็เลยไปเดินแกว่งแขนช้าๆที่รอบสระพลาสติกคนเดียว ท่ามกลางนิสิต มข. ประชาชนทั่วไปทั้งมาเดี่ยว มาคู่ หมู่คณะ และแบบมาเป็นครอบครัว ก็น่าจะประมาณ 30 - 40 คนได้ค่ะ เราก็เดินช้าๆตามสังขารของเราไปเรื่อยๆ พอกำลังจำครบ 1 รอบปุ๊บ อุ๊.....แม่เจ้า !! เราเจ็บหน้าอกขึ้นมากระทันหันค่ะ เจ็บเหมือนโดนเหยียบ หายใจเข้าแผ่วๆเพราะเจ็บมากน้ำตาไหล หน้ามืดค่ะ นั่งลงมันตรงนั้นเลย อยากตะโกนเรียกสามี หรือคนแถวนั้นให้ช่วย แต่ไม่ไหวค่ะ รอบตัวเหลืองไปหมดเลย เราค่อยๆขยับไปนั่งข้างสระพลาสติก เป็นนานนนนนนนนนนน..... ไม่มีมนุษย์ท่านใดสนใจเลยค่ะ พอเริ่มขยับได้ก็ค่อยๆเซมานั่งที่ขอบทางขึ้น - ลงด้านสถานีวิทยุ หมดแรงค่ะ นั่งท่านั้นจนมดไต่ขึ้นมากัดต็มมือ แต่ก็ไร้วี่แววผู้ใจบุญ ( เอ๊....นี่ชั้นหวังอะไรมากไปหรือเปล่า ) สุดท้ายกว่าจะตั้งหลักได้ใช้เวลานานพอสมควน พาร่างโซซัดโซเซ เดินเปะปะมาถึงรถได้ ......เกือบเน่าแถวนั้นซะแล้ววววววเรา
สุดท้ายไม่มีอะไรมากค่ะ แค่อยากมาเล่าให้ฟัง อย่าพึ่งดราม่าว่าป่วยทำไมไม่อยู่แต่ที่บ้านฟระ หรือ ป่วยทำไมไม่ให้สามีมานั่งเฝ้า...เพราะเราบอกเหตุผลไปหมดแล้ว เราคิดว่าคงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ แต่ก็ยังแอบหวังว่าถ้าเห็นใครสักคนมีท่าที หรืออาการผิดปกติ ก็น่าจะมีผู้ที่มีจิตใจงามเข้ามาถามไถ่หรือให้ความช่วยเหลือบ้าง ขอความเห็นใจของคนในสังคมเผื่อเจอผู้ป่วยที่อาการหนักกว่าเรา......ขอความมตตาจากคนในสังคมถ้าเห็นคนใกล้ๆมีท่าทางหรืออาการไม่ปกติ ลองถามไถ่ดูสักนิดนะคะ คุณอาจจะเป็นคนสำคัญที่ช่วยชีวิตคนๆนั้นก็ได้ค่ะ
ปล.ขอเพิ่มเติมนะคะ เราไม่ได้กล่าวหาชาว มข. นะคะ ไม่ได้เจาะจงว่าชาว มข.เลยค่ะ ถ้าท่านใดเข้าใจผิดก็ขออภัยมาณ.ที่นี้ด้วยค่ะ เพราะคนก็คือคน ไม่ว่าจะเป็นใคร จบจากที่ไหน ถ้าเป็นคนดีก็ยังเป็นคนดีอยู่วันยังค่ำค่ะ และเราก็ไม่ได้แยกแยะสถาบันด้วยค่ะ จะจบจากไหนก็เป้นคนดีได้ และมีศักยภาพทั้งนั้นค่ะ
ปล2.ต้องขอบคุณบางท่านที่เข้าใจ และอวยพรเรานะคะ ขอให้ท่านทั้งหลายสุขภาพแข็งแรงเช่นกันค่ะ
ปล3. เพราะเราเล่าให้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่เราไปสระพลาสติก ก็ไม่ได้หมายความว่า ชาว มข.จะเป็นผู้ไร้ซึ่งมนุษยธรรมนะคะ ชาว มข. ก็คนเหมือนกัน เป็นคนดีเยอะแยะค่ะ ต้องขอโทษท่านที่เข้ามาอ่านแล้วไม่พอใจอย่างแรงด้วยค่ะ ตัวเราเองก็ชอบบรรยากาศใน มข. ชอบเข้าไปใน มข.ค่ะ
ปล4.เราผิดเองค่ะที่ไม่ได้ร้องเรียก ให้คนชวย เราพยายามช่วยตัวเองให้มากที่สุด เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระของสังคมค่ะ ( และคิดว่าคงมีคนเข้ามาเมนต์ว่าเราเล่นบทนางเอกอีกแน่ๆ )
ปล5.ขอบคุณทุกท่านที่เสียเวลาเข้ามาอ่านค่ะ ...มันเป็นแค่เรื่องที่เราเล่าให้ฟังค่ะ สถานที่ไม่ผิด คนที่อยู่ ณ. ตอนนั้นไม่ผิด และที่สำคัญเราก็ไม่ได้กล่วหาชาว มข.แต่อย่างใดค่ะ