ก่อนอื่นเลยต้องบอกก่อนว่าผมอยู่หอไม่ใช่บ้าน เพราะฉะนั้นเรื่องมีถังน้ำไว้กักตุนน้ำจึงไม่มี และเเต่ละห้องไม่มีเเท็งค์เป็นของตัวเอง
จะซื้อน้ำมาเติมเเท้งไม่ได้ด้วย
คือเรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ตัวผมก็สำอางในระดับหนึ่งคือก่อนออกจากห้องนี่ต้องมีทาลองพื้นทาเเป้ง แล้วของพวกนี้ผ่านไปนานๆเข้า
มันก็จะเหนียวหน้าใช่ไหใครับเเละที่สำคัญมันอุดตันสิวขึ้นเเน่นนอน เเละอีกประเด็นคือผมเป็นเฟรชชี่ กิจกรรมของปี 1 นี่มันก็เยอะมาก
เเล้วผมอยู่สายงานสันทนาการ เอาง่ายๆคือเป็นสายงานที่ต้องเต้นจนเหงื่อโชกตัวเหม็นกับหอทุกวัน บวกกับหน้าที่มีทั้งเเป้ง เบส รองพื้น
คุณคิดเอาเองว่ามันจะไม่สบายตัวขนาดไหน กลับมาเเทนที่จะได้อาบน้ำ เเต่น้ำไม่ไหลไง ถ้าหากอยู่บ้านก็มีน้ำสำรองอยุ่เเล้ว เเต่นี่คือหอ!!
ผมต้องถ่างตารอน้ำมาเพื่อจะได้อาบน้ำนอน บางคนอาจคิดว่าทำไมไม่นอนไปเลย มันก็จริงว่าจะนอนไปเลยก็ได้เเต่ผมมั่นใจมีส่วนน้อย
ที่จะนอนทั้งๆที่สภาพเป็นอย่างข้างต้นที่ผมได้บอกไว้ หรือใครจะเถียงว่านอนสภาพนั้นได้ คนๆนั้นต้องซกมกหรือไม่ก็อินดี้เกินไปแหงๆ
ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้ ผมนอนไม่ได้ถ้าไม่ได้อาบน้ำเเล้วผมต้องถ่างตารอน้ำน้ำก็มาไม่เเน่นอนส่วนใหญ่ตีห้าบวก เเล้วผมต้องตื่นไปเรียน
ตอนแปดโมงอีก ง่วงขนาดไหนก็นอนไม่ได้คุณลองคิดดูมันจะทรมานขนาดไหน ผมปวดหัวปวดตามาก เเต่มันไม่สบายตัวเลยนอนไม่ได้อ่ะพยา
ยามจะหลับเเล้วนะ เเละที่สำคัญเลยจริงๆผมนอนเกือบหกโมงตื่นแปดโมงวันนี้ก็วันที่สามเเล้ว ผมจะร้องไห้อยู่เเล้วคุณเข้าใจอารมณ์เเบบ
จะนอนก็นอนไม่ได้ทั้งๆที่ปวดตาปวดหัวมากขนาดไหนก็นอนไม่ได้อ่ะมันทรมานจริงๆนะ พอถามเจ้าของหอเจ้าของก็บอกว่าซ่อมหม้อแปลง
บ้างละไฟฟ้าเลยโดนตัดเครื่องสูบน้ำไม่ทำงาน คือผมอยู่ชั้นหนึ่งไงเครื่องสูบน้ำก็ไม่น่าจะเกี่ยวป่ะ หอในระเเวกเดียวกันน้ำก็ไหลหมดเเล้ว
มีหอผมนี่ละ ผมไม่ไหวเเล้วจะร้องไห้พยายามนอนก็นอนไม่หลับ เพื่อนๆเข้าใจใช่ไหม
ผมไม่ไหวเเล้วจริงๆเจ้าของหอก็ไม่ได้เร่งแก้อะไรเลย ผมอยากรู้ความรู้สึกเพื่อนๆว่าถ้าเจอเเบบผมจะรู้สึกอย่างไง
ผมอยู่หอเเล้วน้ำไม่ไหลสามวันติด อยากรู้ความรู้สึกของคุณถ้าหากเจอเหตุการณ์เเบบผม
จะซื้อน้ำมาเติมเเท้งไม่ได้ด้วย
คือเรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ตัวผมก็สำอางในระดับหนึ่งคือก่อนออกจากห้องนี่ต้องมีทาลองพื้นทาเเป้ง แล้วของพวกนี้ผ่านไปนานๆเข้า
มันก็จะเหนียวหน้าใช่ไหใครับเเละที่สำคัญมันอุดตันสิวขึ้นเเน่นนอน เเละอีกประเด็นคือผมเป็นเฟรชชี่ กิจกรรมของปี 1 นี่มันก็เยอะมาก
เเล้วผมอยู่สายงานสันทนาการ เอาง่ายๆคือเป็นสายงานที่ต้องเต้นจนเหงื่อโชกตัวเหม็นกับหอทุกวัน บวกกับหน้าที่มีทั้งเเป้ง เบส รองพื้น
คุณคิดเอาเองว่ามันจะไม่สบายตัวขนาดไหน กลับมาเเทนที่จะได้อาบน้ำ เเต่น้ำไม่ไหลไง ถ้าหากอยู่บ้านก็มีน้ำสำรองอยุ่เเล้ว เเต่นี่คือหอ!!
ผมต้องถ่างตารอน้ำมาเพื่อจะได้อาบน้ำนอน บางคนอาจคิดว่าทำไมไม่นอนไปเลย มันก็จริงว่าจะนอนไปเลยก็ได้เเต่ผมมั่นใจมีส่วนน้อย
ที่จะนอนทั้งๆที่สภาพเป็นอย่างข้างต้นที่ผมได้บอกไว้ หรือใครจะเถียงว่านอนสภาพนั้นได้ คนๆนั้นต้องซกมกหรือไม่ก็อินดี้เกินไปแหงๆ
ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้ ผมนอนไม่ได้ถ้าไม่ได้อาบน้ำเเล้วผมต้องถ่างตารอน้ำน้ำก็มาไม่เเน่นอนส่วนใหญ่ตีห้าบวก เเล้วผมต้องตื่นไปเรียน
ตอนแปดโมงอีก ง่วงขนาดไหนก็นอนไม่ได้คุณลองคิดดูมันจะทรมานขนาดไหน ผมปวดหัวปวดตามาก เเต่มันไม่สบายตัวเลยนอนไม่ได้อ่ะพยา
ยามจะหลับเเล้วนะ เเละที่สำคัญเลยจริงๆผมนอนเกือบหกโมงตื่นแปดโมงวันนี้ก็วันที่สามเเล้ว ผมจะร้องไห้อยู่เเล้วคุณเข้าใจอารมณ์เเบบ
จะนอนก็นอนไม่ได้ทั้งๆที่ปวดตาปวดหัวมากขนาดไหนก็นอนไม่ได้อ่ะมันทรมานจริงๆนะ พอถามเจ้าของหอเจ้าของก็บอกว่าซ่อมหม้อแปลง
บ้างละไฟฟ้าเลยโดนตัดเครื่องสูบน้ำไม่ทำงาน คือผมอยู่ชั้นหนึ่งไงเครื่องสูบน้ำก็ไม่น่าจะเกี่ยวป่ะ หอในระเเวกเดียวกันน้ำก็ไหลหมดเเล้ว
มีหอผมนี่ละ ผมไม่ไหวเเล้วจะร้องไห้พยายามนอนก็นอนไม่หลับ เพื่อนๆเข้าใจใช่ไหม
ผมไม่ไหวเเล้วจริงๆเจ้าของหอก็ไม่ได้เร่งแก้อะไรเลย ผมอยากรู้ความรู้สึกเพื่อนๆว่าถ้าเจอเเบบผมจะรู้สึกอย่างไง