ขอบอกไว้ก่อนเลยค่ะ ว่าเรายังเป็นวัยรุ่นอยู่เลย อายุ 18 ความคิดอาจจะยังงี่เง่า หรือ ขึ้นๆลงๆตามประสาวัยรุ่น แต่เราก็อยากระบายบ้าง ที่สำคัญคือเราอยากจัดการกับนิสัยคิดแบบนี้ของเรา เพราะถ้ายิ่งเราโตเข้าวัยทำงาน แล้วยังมีความคิดตัดกำลังใจแบบนี้อยู่อีกล่ะก็ คงไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว
ช่วงนี้รู้สึกชีวิตขาดแรงบันดาลใจ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลในการใช้ชีวิตเท่าไหร่เลย
เราเป็นคนทะเยอะทะยานค่ะ ใช้คำนี้ได้รึเปล่า หรือว่าที่เราเป็นอยู่ มันเป็นแค่ความโลภ ความอิจฉา ความต้องการของเรากันแน่
เราเกิดมาในครอบครัวที่มีพร้อมทุกอย่าง แรกเกิดมาคุณพ่อก็มีเงินในบัญชีเหลือเฟือไว้คอยดูแลเรา โตมาในสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์ และ ไม่ขาดตกบกพร่องใดๆทั้งสิ้น ชีวิตดำเนินมาเรื่อยๆเหมือนเด็กนักเรียนทั่วไป ซึ่งเราก็ไม่เคยมีปัญหากับมัน จนช่วงนี้ที่เรารู้สึกว่าเราไม่อยากทั่วไปอีกแล้ว
เรามักถามตัวเองอยู่เสมอว่าทำไมเราถึงได้ธรรมดาจัง เรามองไปที่คนอื่นรอบตัวทุกคนก็ดูธรรมดา นักเรียนม.ปลาย มุ่งมั่นเข้ามหาลัย ชีวิตมีแค่นี้เองหรอ เมื่อมัธยมก็มหาลัย เปิดช่วงใหม่ของชีวิต ที่ก็มีเนื้อหาแบบเดิมคือเรียนๆๆ เรารู้สึกว่ามันน่าเบื่อไปหมด ช่วงอายุ 18-20 กว่าๆของเรา จะใช้ไปกับการเรียนๆ แต่ทำไมคนอื่น ถึงใช้มันได้คุ้มค่ากว่าเรามาก คนอื่นเมื่ออายุ 18 ก็สามารถทำในสิ่งที่เราไม่คิดไม่ฝันว่าเราจะทำได้ มีจุดมุ่งหมายในชีวิต และความฝันที่เขาพร้อมจะมุ่งตรงไปตั้งแต่ตอนนี้ เวลาเราเห็นคนที่มุ่งทำตามฝันของตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย เรารู้สึกอิจฉามาก เราเองก็มีสิ่งที่เป็นความฝันที่อยากทำให้ได้ แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงพยายามพัฒนาตนเองให้เข้าใกล้ความฝันเหล่านั้นไม่ได้ซักที ต่างจากคนอื่นที่ทำได้ ในใจเราถามตัวเองว่า อะไรที่ทำให้เราต่างจากคนพวกนั้น เขาได้เป็นคนที่สุดยอดตั้งแต่ยังอายุแค่นี้ ในขณะที่เรายังเป็นเพียงเด็กนักเรียนธรรมดาๆอยู่เลย
ยกตัวอย่าง นักร้องเกาหลี เด็กเกาหลีอายุแค่ 14 ก็รู้แล้วว่าจะเป็นนักร้อง เริ่มฝึกเต้น ฝึกร้อง ตามทีวี อินเตอร์เน็ต ตัดสินใจจะทำตามความฝันตั้งแต่ เรายังนั่งกระโดดยาง พอ 16 ก็ได้เป็นเด็กฝึกหัด พอ 20 ก็ได้เปิดตัวเป็นศิลปิน พอ 25 ถ้าประสบความสำเร็จก็ได้ใช้ชีวิตอย่างกับว่าอยู่ในฝัน เราเข้าใจว่ามันต้องแลกด้วยความเหน็ดเหนื่อย และอุปสรรคมากมาย แต่ที่เราอยากจะสื่อคือ ทำไมพวกเขาถึงได้รู้ว่าจะทำอะไร มีจุดมุ่งหมายที่มั่นคง "อะไรที่เขามีแล้วเราไม่มี อะไรที่ทำให้เขาต่างจากเรา" มันก็ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้นะว่าเราต่างกับเขายังไง แต่ไม่รู้สิคะอธิบายไม่ถูก มันเป็นแค่ความรู้สึกทำไมๆ ในหัว
เราเห็นแล้วเรารู้สึกทั้งชื่นชมแล้วก็อิจฉา อยากทำได้บ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ซักที พอมองคนเหล่านั้นแล้วเทียบกับตัวเอง ก็รู้สึกว่าทุกวันนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ ชีวิตเราจะเดินต่อไปตามเส้นทางธรรมดาๆ แบบนี้หรอ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราต้องการอะไรจากการรู้สึกด้อยค่าแบบนี้ เราแค่รู้สึกเฉยๆ ที่จริงเราคิดว่าความคิดแบบนี้ก็ไมไ่ด้แย่เสมอไป ถ้าเราจัดการกับมันดีๆ มันก็จะมาเป็นแรงใจให้เราพยายามได้ แต่สำหรับเราตอนนี้มันกำลังส่งผลตรงข้ามมากกว่า
อดคิดไมไ่ด้ว่าเราเอาแต่โทษนั่นนี่โทษตัวเอง แต่ไม่เคยพยายามพัฒนาจริงๆจังๆ มองคนที่อยู่เหนือกว่าเรา แต่กลับไม่เคยจะไล่ตาม กลับกันได้แต่นั่งโทษตัวเองอยู่กับที่ แล้วเมื่อไหร่มันจะดีขึ้น
สุดท้ายแล้ว เราแค่อยากระบายค่ะ อยากเล่าให้ใครฟัง ที่เขียนมาอาจจะดูบ่นพร่ำเพ้อไปบ้าง 55555 แต่เราก็เขียนจากใจนะ 555555
เรารู้สึกหมดแรงบันดาลใจ ตั้งคำถามกับตัวเองทุกวันว่าเรากำลังทำอะไรอยู่..
ช่วงนี้รู้สึกชีวิตขาดแรงบันดาลใจ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลในการใช้ชีวิตเท่าไหร่เลย
เราเป็นคนทะเยอะทะยานค่ะ ใช้คำนี้ได้รึเปล่า หรือว่าที่เราเป็นอยู่ มันเป็นแค่ความโลภ ความอิจฉา ความต้องการของเรากันแน่
เราเกิดมาในครอบครัวที่มีพร้อมทุกอย่าง แรกเกิดมาคุณพ่อก็มีเงินในบัญชีเหลือเฟือไว้คอยดูแลเรา โตมาในสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์ และ ไม่ขาดตกบกพร่องใดๆทั้งสิ้น ชีวิตดำเนินมาเรื่อยๆเหมือนเด็กนักเรียนทั่วไป ซึ่งเราก็ไม่เคยมีปัญหากับมัน จนช่วงนี้ที่เรารู้สึกว่าเราไม่อยากทั่วไปอีกแล้ว
เรามักถามตัวเองอยู่เสมอว่าทำไมเราถึงได้ธรรมดาจัง เรามองไปที่คนอื่นรอบตัวทุกคนก็ดูธรรมดา นักเรียนม.ปลาย มุ่งมั่นเข้ามหาลัย ชีวิตมีแค่นี้เองหรอ เมื่อมัธยมก็มหาลัย เปิดช่วงใหม่ของชีวิต ที่ก็มีเนื้อหาแบบเดิมคือเรียนๆๆ เรารู้สึกว่ามันน่าเบื่อไปหมด ช่วงอายุ 18-20 กว่าๆของเรา จะใช้ไปกับการเรียนๆ แต่ทำไมคนอื่น ถึงใช้มันได้คุ้มค่ากว่าเรามาก คนอื่นเมื่ออายุ 18 ก็สามารถทำในสิ่งที่เราไม่คิดไม่ฝันว่าเราจะทำได้ มีจุดมุ่งหมายในชีวิต และความฝันที่เขาพร้อมจะมุ่งตรงไปตั้งแต่ตอนนี้ เวลาเราเห็นคนที่มุ่งทำตามฝันของตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย เรารู้สึกอิจฉามาก เราเองก็มีสิ่งที่เป็นความฝันที่อยากทำให้ได้ แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงพยายามพัฒนาตนเองให้เข้าใกล้ความฝันเหล่านั้นไม่ได้ซักที ต่างจากคนอื่นที่ทำได้ ในใจเราถามตัวเองว่า อะไรที่ทำให้เราต่างจากคนพวกนั้น เขาได้เป็นคนที่สุดยอดตั้งแต่ยังอายุแค่นี้ ในขณะที่เรายังเป็นเพียงเด็กนักเรียนธรรมดาๆอยู่เลย
ยกตัวอย่าง นักร้องเกาหลี เด็กเกาหลีอายุแค่ 14 ก็รู้แล้วว่าจะเป็นนักร้อง เริ่มฝึกเต้น ฝึกร้อง ตามทีวี อินเตอร์เน็ต ตัดสินใจจะทำตามความฝันตั้งแต่ เรายังนั่งกระโดดยาง พอ 16 ก็ได้เป็นเด็กฝึกหัด พอ 20 ก็ได้เปิดตัวเป็นศิลปิน พอ 25 ถ้าประสบความสำเร็จก็ได้ใช้ชีวิตอย่างกับว่าอยู่ในฝัน เราเข้าใจว่ามันต้องแลกด้วยความเหน็ดเหนื่อย และอุปสรรคมากมาย แต่ที่เราอยากจะสื่อคือ ทำไมพวกเขาถึงได้รู้ว่าจะทำอะไร มีจุดมุ่งหมายที่มั่นคง "อะไรที่เขามีแล้วเราไม่มี อะไรที่ทำให้เขาต่างจากเรา" มันก็ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้นะว่าเราต่างกับเขายังไง แต่ไม่รู้สิคะอธิบายไม่ถูก มันเป็นแค่ความรู้สึกทำไมๆ ในหัว
เราเห็นแล้วเรารู้สึกทั้งชื่นชมแล้วก็อิจฉา อยากทำได้บ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ซักที พอมองคนเหล่านั้นแล้วเทียบกับตัวเอง ก็รู้สึกว่าทุกวันนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ ชีวิตเราจะเดินต่อไปตามเส้นทางธรรมดาๆ แบบนี้หรอ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราต้องการอะไรจากการรู้สึกด้อยค่าแบบนี้ เราแค่รู้สึกเฉยๆ ที่จริงเราคิดว่าความคิดแบบนี้ก็ไมไ่ด้แย่เสมอไป ถ้าเราจัดการกับมันดีๆ มันก็จะมาเป็นแรงใจให้เราพยายามได้ แต่สำหรับเราตอนนี้มันกำลังส่งผลตรงข้ามมากกว่า
อดคิดไมไ่ด้ว่าเราเอาแต่โทษนั่นนี่โทษตัวเอง แต่ไม่เคยพยายามพัฒนาจริงๆจังๆ มองคนที่อยู่เหนือกว่าเรา แต่กลับไม่เคยจะไล่ตาม กลับกันได้แต่นั่งโทษตัวเองอยู่กับที่ แล้วเมื่อไหร่มันจะดีขึ้น
สุดท้ายแล้ว เราแค่อยากระบายค่ะ อยากเล่าให้ใครฟัง ที่เขียนมาอาจจะดูบ่นพร่ำเพ้อไปบ้าง 55555 แต่เราก็เขียนจากใจนะ 555555