กวีเดียวดาย

ยามราตรี ดาวเดือนเคลื่อนคล้อยลับ ความเงียบงัน เยือกเย็นยากทานไหว ความคิดถึง ท่วมท้นเกินบรรยาย น้ำตาไหล รินรดหมอนเปียกปอน ภาพอดีต หวนคืนมาหลอกหลอน ความทรงจำ ย้ำเตือนให้ใจสั่น ความรักเรา จบลงอย่าง

.... " ฝากแสงดาว ! " .... เงียบสงบ พบราตรี ที่หนาวจิต ลมหนาวโปรย โชยสกิด จิตสั่นหนาว ค่ำคืนเรียบ เงียบสงบ พบเดือนดาว ใบไม้พราว กราวสู่ดิน .. สิ้นลมโชย ณ ยามนี้ ที่สงบ .. มิสงบ จิตพาน

.... " กู่เพรียกใจ " .... คืนราตรี ที่เงียบเงียบ และสงบ จิตพานพบ พบความสุข ที่สดใส นั่งนิ่งเงียบ มองฟ้ากว้าง ทางแสนไกล อบอุ่นไอ ดุจ(มี)ใครหนึ่ง ซึ้งคลอกัน ณ ยามนี้ แม้เดียวดาย กลับสงบ ประห

รู้ทั้งรู้สุดกู่ร้องก้องกลับ รู้ไปแล้วจากลับไร้ลมหวน รู้แก่ใจต้องปล่อยไปอย่าคร่ำครวญ รู้สิ่งควรแต่ไม่อาจตัดขาดใจ ถ้าปล่อยมือตอนนี้จะดีกว่า ถ้าวันหน้าจะหนักหนาสักแค่ไหน ถ้าไม่ตัดวันนี้จะช้ำใหญ่ ถ้ารัก

รำลึก .. แด่ ๐ คลื่นโถมถั่ง พลังบ้า เข้าหาฝั่ง เพียงให้หลัง ครั้งหรรษา ราตรีล่วง กลายกลับเป็น เข่นคร่า ประดาดวง วิญญ์หลุดร่วง ฤๅ .. สรวงเซ่น เป็นเภทภัย ๐ เก้าปีพ้น จนวันนี้ ที่ยังหมอง น้ำตานอง ครองท