กวีเดียวดาย

ยามราตรี ดาวเดือนเคลื่อนคล้อยลับ ความเงียบงัน เยือกเย็นยากทานไหว ความคิดถึง ท่วมท้นเกินบรรยาย น้ำตาไหล รินรดหมอนเปียกปอน ภาพอดีต หวนคืนมาหลอกหลอน ความทรงจำ ย้ำเตือนให้ใจสั่น ความรักเรา จบลงอย่าง

รู้ทั้งรู้สุดกู่ร้องก้องกลับ รู้ไปแล้วจากลับไร้ลมหวน รู้แก่ใจต้องปล่อยไปอย่าคร่ำครวญ รู้สิ่งควรแต่ไม่อาจตัดขาดใจ ถ้าปล่อยมือตอนนี้จะดีกว่า ถ้าวันหน้าจะหนักหนาสักแค่ไหน ถ้าไม่ตัดวันนี้จะช้ำใหญ่ ถ้ารัก