สวัสดี ชาวพันทิปทุกคนค่ะ
อยากมาแชร์ประสบการณ์ อยากให้ผู้ที่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ควรศึกษากันและกันให้ดีก่อน โดยเฉพาะผู้หญิง เพราะผู้หญิงเวลารักใครแล้วจะรักหมดทั้งใจ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนๆนั้น
ดิฉันเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ฉันเริ่มจากพนักงานระดับล่างๆทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ก้าวหน้าในงาน วันหนึ่งฉันก็ทำสำเร็จค่ะ ฉันได้ปรับตำแหน่งมาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ดิฉันภูมิใจมากๆที่ทำได้ เพราะตอนนั้นฉันพึ่งอายุ22-23 แต่ก็ถูกมองว่าเด็กจะทำได้หรอ เนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่อายุเท่าๆกับดิฉัน แต่ก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าทำได้ แล้วชีวิตฉันก็เริ่มเปลี่ยน ฉันได้ตำแหน่งใหม่ ได้เปลี่ยนสถานที่ทำงานใหม่ ได้พบเจอคนใหม่ๆ ทำงานในช่วงแรกๆยอมรับว่าเครียดมากๆท้อสุดๆ แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำเกือบทุกวัน .แต่ก็บอกกับตัวเองว่าเราทำได้ เราต้องทำให้ได้ เพราะส่วนใหญ่ต้องร่วมงานกับผู้ชาย และเป็นงานที่เราไม่มีประสบการณ์อะไรเลย และดิฉันก็ได้เจอแฟนที่นี่ค่ะ ตอนแรกที่เจอกันผู้ชายคนนี้ติดลบทุกอย่าง "เจ้าชู้ เที่ยวเก่ง มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า อื่นๆอีกมากมาย" แต่เขาเป็นคนที่ทำงานเก่งมากๆถามอะไร ปรึกษาอะไรเรื่องงานเขาสอนเราได้หมด จนวันหนึ่งงานยุ่งมากๆ ฉันกับพนักงานคนอื่นๆก็เหนื่อยกัน ฉันกับพนักงานเลยขอพักกันแปปนึง แล้วค่อยเคลียงานส่งต่อให้คนรอบบ่าย ฉันกำลังยืนพักไม่กี่นาที เขาเข้ามาก่อนเวลาแล้วเขาก็มาเดินดูโน้นนี่ว่าเตรียมให้เขาหรือยัง อย่างที่บอกค่ะฉันกำลังได้พัก ทำงานตั้งแต่7โมงเช้าจนบ่าย2-3 ฉันยังไม่ได้ทานข้าวสักมื้อเลยค่ะ เมื่อเขาดูเสร็จเขาว่าฉันดังเต็มที่ทำงานเลยค่ะ ต่อหน้าพนักงานที่อยู่ในนั้น ฉันโกรธมากๆทำไมเขาไม่ถามดีๆว่าทำไมยังไม่เตรียม แทนที่จะมาว่ากันต่อหน้าพนักงาน หลังจากนั้นก็เป็นปัญหาใหญ่ จนผู้จัดการเรียกเรา 2 คนขึ้นไปคุย คุยกันสักพักต่างฝ่ายต่างขอโทษ และออกจากห้องไปให้ร่วมงานกันเหมือนเดิม แล้วปรับปรุงตัวเองทั้งคู่ หลังจากนั้นก็ร่วมงานกันปกติค่ะ หลายเดือนผ่านไปร่วมงานกันก็เข้ากันได้มากขึ้น แต่ดิฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เพราะดิฉันก็มีแฟนของฉันอยู่แล้วเขาก็มีอยู่แล้ว จนมาวันหนึ่งผู้จัดการให้เขาไปติดป้ายโฆษณากับพนักงาน วันนี้ดิฉันเข้ากะบ่าย พอตกดึกเขาก็เข้ากลับมาเอารถ ดิฉันกับพนักงานก็ทำงานกันไปเรื่อยๆเขาก็เดินเข้ามาหาดิฉัน ขอคุยกับดิฉัน ฉันก็งงๆฉันทำอะไรผิดอีก เขาก็เข้ามาบอกฉันว่าเขาชอบฉันมานานแล้ว เรามาคุยกันได้ไหม ซึ่งฉันก็บอกเขาไปว่า"พี่เริ่มจากร้อย แต่น้องเริ่มจาก0สักวันมันคงสวนทางกัน และเราก็ต่างฝ่ายต่างมีแฟนอยู่แล้ว" ตอนนั้นฉันยอมรับอย่างว่าฉันไม่ได้คุยกับแฟนเก่าฉันแค่คนเดียวยังมีคนอื่นๆอีก ตอนนั้นรู้ตัวว่าเลวมากๆเห็นแก่ตัวมากๆ ผู้ชายที่เข้ามาในตอนนั้นดีมากๆทุกคน เพราะตอนนั้นแฟนเก่าฉันยังไม่มีงานทำ ยังเรียนไม่จบ แต่คนอื่นๆมีหน้าที่การงานที่ดี โดยเฉพาะเขาคนนั้นใกล้จะได้เป็นผู้จัดการ ตอนนั้นฉันก็อายุ24แล้ว อยากที่จะมีครอบครัวที่อบอุ่น มีบ้านหลังเล็กๆ อยู่กันพ่อแม่ลูก เป็นสิ่งที่ฉันต้องการมาทั้งชีวิต เพราะพ่อกับแม่ฉันเลิกกันตั้งแต่ฉันยังเด็กๆ เลยมีความต้องการตรงนี่มากๆ หลังจากนั้นเขาก็เข้ามาจีบฉันทุกวัน เข้างานเร็วขึ้นเพื่อจะได้เจอดิฉันนานๆ เทคแคร์ฉันดีทุกอย่าง เขาหยุดแต่ฉันต้องทำงาน หลังเลิกงานเขาก็จะมากรับฉันไปทานข้าว หลังจากนั้นไม่นานฉันก็เลิกกับแฟนเก่า ฉันก็มาคุยกะเขาอย่างจิงจัง ไปโน้นไปนี่ด้วยกันบ่อยๆ จนวันหนึ่งพลาดมีอะไรกะเขา เขาก็บอกว่าจะรับผิดชอบทุกอย่าง อยู่มาวันหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งโทรเข้ามาหาฉันที่ทำงานตอนดึก เขาโทรมาบอกว่า"เขาเป็นเมียผู้ชายคนนั้น เขากำลังท้อง เชื่อไหมมันกำลังไปหาเทอ" เขาก็มาจิงๆ ตอนนั้นไม่อยากรับรู้อะไรเลย วิ่งไปที่ห้องน้ำได้แต่ร้องไห้ เขาก็มาเคาะประตูขอคุยด้วย ฉันเจ็บปวดมาก เขาก็คุยกะฉันว่า"ขอเวลาได้ไหม เขาพลาดทำผู้หญิงคนนั้นท้อง ขอให้ฉันรอ เมื่อลูกเกิดปัญหาทุกอย่างจะจบ พี่รักน้องน่ะ ฯลฯ" หลังจากนั้นไม่นานมีคำสั่งย้ายเขาไปอีกที เพราะเป็นเรื่องชู้สาว เขาก็เช่าหอพักให้ฉันอยู่ใกล้ที่ทำงานฉัน เขาเลิกงานมาเขาก็จะมาหาฉันมารับฉันไปทานข้าว ไปโน้นไปนี่ เวลาไปทำงานเขาก็จะโทรหาฉันบ่อยมากๆ จนฉันรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นอีกเดือนฉันก็โดนสั่งย้าย ซึ่งไกลกันกว่าเดิม แต่เขาก็ยังทำตัวเหมือนเดิม แต่หน้าที่การงานของเราทั้ง2แย่ลง โดนมองว่าเลว อะไรหลายๆอย่าง ยอมรับว่าตอนนั้นก็เห็นแก่ตัวที่ยังคบเขา แทนที่จะให้เขารับผิดชอบฝ่ายโน้นมากกว่า อย่างที่เขาว่า"ความรักทำให้คนตาบอด" หลังจากนั้นไม่นานผู้หญิงคนนั้นเขาก็คลอดลูก แล้วเขาก็จบกันแต่เหมือนว่าจะไม่จบ ผู้หญิงคนนั้นได้กลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่เขาก็ยังติดต่อกันอยู่ ฉันก็ได้คิดอะไรมากคงติดต่อกันเรื่องลูก วันหนึ่งเขาเลิกงานกลับมาถึงห้องก่อนฉันๆกลับมาได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ ฉันเลยแอบฟังอยู่หน้าห้อง เขาคุยกะคนนั้นเหมือนคุยกะฉัน บอกว่า"รักผู้หญิงคนนั้น คิดถึง ฯลฯ" ฉันเลยเปิดประตูเข้าไป เขาก็พูดอีกเรื่องแล้วรีบวาง ฉันอึ้งมากๆจนทะเลาะกัน หลังจากนั้นเขาไม่คุยที่ห้องแต่เปลี่ยนที่คุย และเอาเบอร์ที่ทำงานโทรเพื่อไม่ให้ฉันรู้ มันก็ทำให้เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มลงไม้ลงมือกัน ฉันผลักเขาเพราะตัวใหญ่กว่าฉันมาก แต่จะตอบโต้ฉันด้วยการตีตบ และทุกครั้งฉันจะตัวชำทั้งตัว เลือดออกปากบ้าง ทุกครั้งฉันจะคิดว่าเขารักเราจริงไหม ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้ พอมาอยู่ด้วยกันแรกๆก็มีความสุขมากๆฉันงานบ้านห่วยกับข้าวก็ทำไม่เป็น แต่เพราะเขาฉันปรับปรุงตัวเองมากขึ้นเพื่อเขา แต่สำหรับเขานานวันไปมันไม่ใช่เลย เขาไม่ใส่ใจฉัน จากโทรหาฉันบ่อยๆก็น้อยลงเรื่อยๆบิกแต่ว่า"ไม่ว่าง" กลายมาเป็นฉันที่รักเขามาก รักมากจนโง่ เขาอยากได้มือถือใหม่ฉันก็เปิดบัตรรูดให้เขา เขาบอกว่าเด่วสิ้นเดือนคืนให้ แต่ฉันก็ไม่ได้คืนฉันก็ไม่ได้คิดไรมาก อยู่ด้วยกันก็เหมือนเงินเดียวกัน ทุกเดือนเงินเขาไม่พอใช้ฉันก็ให้เขาตลอด ค่าของในห้อง ค่ากับข้าว จนมาวันหนึ่งแม่เขาเดือดร้อนต้องใช้เงิน ฉันก็เปิดบัตรอีกกดมาให้2หมื่น หลังจากนั้นเงินฉันจากที่พอใช้เริ่มไม่พอ ต้องจ่ายค่าบัตรเพิ่มอีก ทำให้ฉันประหยัดมากๆ เวลาทำงานก็จะไม่กิน เก็บเงินไว้ซื้อกับของตอนเย็นกินกับข้าวดีกว่า ชีวิตฉันก็วนเวียนอยู่อย่างนี้ แค่อยู่กะเขาฉันก็มีความสุขมากๆแล้ว ฉันเลยคุยกะเขาว่าเราซื้อบ้านหลังเล็กๆอยู่ด้วยกันไหม เราเอาเงินจ่ายค่าห้องไปผ่อนบ้านไม่ดีกว่าหรอ แต่เขาก็ปฏิเสธฉันตลอดมีบ้านเรื่องใหญ่ ค่าจ้างโน้นนี่อีก เราอยู่แบบนี้อ่ะดีแล้ว ค่าใช้จ่ายพี่เยอะอยู่แล้วไม่ไหว(ค่าแหงบอล ค่าเบียร์ อื่นๆๆ) ก็เลยบอกเขาว่า"น้องอยากมีบ้านของเรา มีพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกัน เพราะชีวิตน้องไม่มีแบบนี้ พี่ก็ไม่มี เรามาสร้างครอบครัวด้วยกัน" คำตอบก็ยังเหมือนเดิม หลังจากนั้นฉันจะพูดกี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ฉันก็เลยไม่พูดอีก รอเขาพร้อมก็ได้ ผ่านไปไม่กี่เดือนประจำเดือนฉันเริ่มไม่มา เขาก็บอฉันเคลียดไปมั้งเลยไม่มา ฉันเลยซื้อที่ตรวจมาตรวจหลายรอบ ผลออกมาคือ"ฉันท้อง" แล้วปัญหาก็เข้ามาอย่างหนัก เป็นช่วงที่แย่สุดๆในชีวิตเลยค่ะ
ปล.เด่วมาเล่าต่อนะค่ะ ขอไปทำธุระก่อน
คบกันเพราะ"รัก" หรือ คบกันเพราะ"เงิน" บทเรียนจากชีวิตจริง
อยากมาแชร์ประสบการณ์ อยากให้ผู้ที่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ควรศึกษากันและกันให้ดีก่อน โดยเฉพาะผู้หญิง เพราะผู้หญิงเวลารักใครแล้วจะรักหมดทั้งใจ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนๆนั้น
ดิฉันเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ฉันเริ่มจากพนักงานระดับล่างๆทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ก้าวหน้าในงาน วันหนึ่งฉันก็ทำสำเร็จค่ะ ฉันได้ปรับตำแหน่งมาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ดิฉันภูมิใจมากๆที่ทำได้ เพราะตอนนั้นฉันพึ่งอายุ22-23 แต่ก็ถูกมองว่าเด็กจะทำได้หรอ เนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่อายุเท่าๆกับดิฉัน แต่ก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าทำได้ แล้วชีวิตฉันก็เริ่มเปลี่ยน ฉันได้ตำแหน่งใหม่ ได้เปลี่ยนสถานที่ทำงานใหม่ ได้พบเจอคนใหม่ๆ ทำงานในช่วงแรกๆยอมรับว่าเครียดมากๆท้อสุดๆ แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำเกือบทุกวัน .แต่ก็บอกกับตัวเองว่าเราทำได้ เราต้องทำให้ได้ เพราะส่วนใหญ่ต้องร่วมงานกับผู้ชาย และเป็นงานที่เราไม่มีประสบการณ์อะไรเลย และดิฉันก็ได้เจอแฟนที่นี่ค่ะ ตอนแรกที่เจอกันผู้ชายคนนี้ติดลบทุกอย่าง "เจ้าชู้ เที่ยวเก่ง มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า อื่นๆอีกมากมาย" แต่เขาเป็นคนที่ทำงานเก่งมากๆถามอะไร ปรึกษาอะไรเรื่องงานเขาสอนเราได้หมด จนวันหนึ่งงานยุ่งมากๆ ฉันกับพนักงานคนอื่นๆก็เหนื่อยกัน ฉันกับพนักงานเลยขอพักกันแปปนึง แล้วค่อยเคลียงานส่งต่อให้คนรอบบ่าย ฉันกำลังยืนพักไม่กี่นาที เขาเข้ามาก่อนเวลาแล้วเขาก็มาเดินดูโน้นนี่ว่าเตรียมให้เขาหรือยัง อย่างที่บอกค่ะฉันกำลังได้พัก ทำงานตั้งแต่7โมงเช้าจนบ่าย2-3 ฉันยังไม่ได้ทานข้าวสักมื้อเลยค่ะ เมื่อเขาดูเสร็จเขาว่าฉันดังเต็มที่ทำงานเลยค่ะ ต่อหน้าพนักงานที่อยู่ในนั้น ฉันโกรธมากๆทำไมเขาไม่ถามดีๆว่าทำไมยังไม่เตรียม แทนที่จะมาว่ากันต่อหน้าพนักงาน หลังจากนั้นก็เป็นปัญหาใหญ่ จนผู้จัดการเรียกเรา 2 คนขึ้นไปคุย คุยกันสักพักต่างฝ่ายต่างขอโทษ และออกจากห้องไปให้ร่วมงานกันเหมือนเดิม แล้วปรับปรุงตัวเองทั้งคู่ หลังจากนั้นก็ร่วมงานกันปกติค่ะ หลายเดือนผ่านไปร่วมงานกันก็เข้ากันได้มากขึ้น แต่ดิฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เพราะดิฉันก็มีแฟนของฉันอยู่แล้วเขาก็มีอยู่แล้ว จนมาวันหนึ่งผู้จัดการให้เขาไปติดป้ายโฆษณากับพนักงาน วันนี้ดิฉันเข้ากะบ่าย พอตกดึกเขาก็เข้ากลับมาเอารถ ดิฉันกับพนักงานก็ทำงานกันไปเรื่อยๆเขาก็เดินเข้ามาหาดิฉัน ขอคุยกับดิฉัน ฉันก็งงๆฉันทำอะไรผิดอีก เขาก็เข้ามาบอกฉันว่าเขาชอบฉันมานานแล้ว เรามาคุยกันได้ไหม ซึ่งฉันก็บอกเขาไปว่า"พี่เริ่มจากร้อย แต่น้องเริ่มจาก0สักวันมันคงสวนทางกัน และเราก็ต่างฝ่ายต่างมีแฟนอยู่แล้ว" ตอนนั้นฉันยอมรับอย่างว่าฉันไม่ได้คุยกับแฟนเก่าฉันแค่คนเดียวยังมีคนอื่นๆอีก ตอนนั้นรู้ตัวว่าเลวมากๆเห็นแก่ตัวมากๆ ผู้ชายที่เข้ามาในตอนนั้นดีมากๆทุกคน เพราะตอนนั้นแฟนเก่าฉันยังไม่มีงานทำ ยังเรียนไม่จบ แต่คนอื่นๆมีหน้าที่การงานที่ดี โดยเฉพาะเขาคนนั้นใกล้จะได้เป็นผู้จัดการ ตอนนั้นฉันก็อายุ24แล้ว อยากที่จะมีครอบครัวที่อบอุ่น มีบ้านหลังเล็กๆ อยู่กันพ่อแม่ลูก เป็นสิ่งที่ฉันต้องการมาทั้งชีวิต เพราะพ่อกับแม่ฉันเลิกกันตั้งแต่ฉันยังเด็กๆ เลยมีความต้องการตรงนี่มากๆ หลังจากนั้นเขาก็เข้ามาจีบฉันทุกวัน เข้างานเร็วขึ้นเพื่อจะได้เจอดิฉันนานๆ เทคแคร์ฉันดีทุกอย่าง เขาหยุดแต่ฉันต้องทำงาน หลังเลิกงานเขาก็จะมากรับฉันไปทานข้าว หลังจากนั้นไม่นานฉันก็เลิกกับแฟนเก่า ฉันก็มาคุยกะเขาอย่างจิงจัง ไปโน้นไปนี่ด้วยกันบ่อยๆ จนวันหนึ่งพลาดมีอะไรกะเขา เขาก็บอกว่าจะรับผิดชอบทุกอย่าง อยู่มาวันหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งโทรเข้ามาหาฉันที่ทำงานตอนดึก เขาโทรมาบอกว่า"เขาเป็นเมียผู้ชายคนนั้น เขากำลังท้อง เชื่อไหมมันกำลังไปหาเทอ" เขาก็มาจิงๆ ตอนนั้นไม่อยากรับรู้อะไรเลย วิ่งไปที่ห้องน้ำได้แต่ร้องไห้ เขาก็มาเคาะประตูขอคุยด้วย ฉันเจ็บปวดมาก เขาก็คุยกะฉันว่า"ขอเวลาได้ไหม เขาพลาดทำผู้หญิงคนนั้นท้อง ขอให้ฉันรอ เมื่อลูกเกิดปัญหาทุกอย่างจะจบ พี่รักน้องน่ะ ฯลฯ" หลังจากนั้นไม่นานมีคำสั่งย้ายเขาไปอีกที เพราะเป็นเรื่องชู้สาว เขาก็เช่าหอพักให้ฉันอยู่ใกล้ที่ทำงานฉัน เขาเลิกงานมาเขาก็จะมาหาฉันมารับฉันไปทานข้าว ไปโน้นไปนี่ เวลาไปทำงานเขาก็จะโทรหาฉันบ่อยมากๆ จนฉันรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นอีกเดือนฉันก็โดนสั่งย้าย ซึ่งไกลกันกว่าเดิม แต่เขาก็ยังทำตัวเหมือนเดิม แต่หน้าที่การงานของเราทั้ง2แย่ลง โดนมองว่าเลว อะไรหลายๆอย่าง ยอมรับว่าตอนนั้นก็เห็นแก่ตัวที่ยังคบเขา แทนที่จะให้เขารับผิดชอบฝ่ายโน้นมากกว่า อย่างที่เขาว่า"ความรักทำให้คนตาบอด" หลังจากนั้นไม่นานผู้หญิงคนนั้นเขาก็คลอดลูก แล้วเขาก็จบกันแต่เหมือนว่าจะไม่จบ ผู้หญิงคนนั้นได้กลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่เขาก็ยังติดต่อกันอยู่ ฉันก็ได้คิดอะไรมากคงติดต่อกันเรื่องลูก วันหนึ่งเขาเลิกงานกลับมาถึงห้องก่อนฉันๆกลับมาได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ ฉันเลยแอบฟังอยู่หน้าห้อง เขาคุยกะคนนั้นเหมือนคุยกะฉัน บอกว่า"รักผู้หญิงคนนั้น คิดถึง ฯลฯ" ฉันเลยเปิดประตูเข้าไป เขาก็พูดอีกเรื่องแล้วรีบวาง ฉันอึ้งมากๆจนทะเลาะกัน หลังจากนั้นเขาไม่คุยที่ห้องแต่เปลี่ยนที่คุย และเอาเบอร์ที่ทำงานโทรเพื่อไม่ให้ฉันรู้ มันก็ทำให้เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มลงไม้ลงมือกัน ฉันผลักเขาเพราะตัวใหญ่กว่าฉันมาก แต่จะตอบโต้ฉันด้วยการตีตบ และทุกครั้งฉันจะตัวชำทั้งตัว เลือดออกปากบ้าง ทุกครั้งฉันจะคิดว่าเขารักเราจริงไหม ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้ พอมาอยู่ด้วยกันแรกๆก็มีความสุขมากๆฉันงานบ้านห่วยกับข้าวก็ทำไม่เป็น แต่เพราะเขาฉันปรับปรุงตัวเองมากขึ้นเพื่อเขา แต่สำหรับเขานานวันไปมันไม่ใช่เลย เขาไม่ใส่ใจฉัน จากโทรหาฉันบ่อยๆก็น้อยลงเรื่อยๆบิกแต่ว่า"ไม่ว่าง" กลายมาเป็นฉันที่รักเขามาก รักมากจนโง่ เขาอยากได้มือถือใหม่ฉันก็เปิดบัตรรูดให้เขา เขาบอกว่าเด่วสิ้นเดือนคืนให้ แต่ฉันก็ไม่ได้คืนฉันก็ไม่ได้คิดไรมาก อยู่ด้วยกันก็เหมือนเงินเดียวกัน ทุกเดือนเงินเขาไม่พอใช้ฉันก็ให้เขาตลอด ค่าของในห้อง ค่ากับข้าว จนมาวันหนึ่งแม่เขาเดือดร้อนต้องใช้เงิน ฉันก็เปิดบัตรอีกกดมาให้2หมื่น หลังจากนั้นเงินฉันจากที่พอใช้เริ่มไม่พอ ต้องจ่ายค่าบัตรเพิ่มอีก ทำให้ฉันประหยัดมากๆ เวลาทำงานก็จะไม่กิน เก็บเงินไว้ซื้อกับของตอนเย็นกินกับข้าวดีกว่า ชีวิตฉันก็วนเวียนอยู่อย่างนี้ แค่อยู่กะเขาฉันก็มีความสุขมากๆแล้ว ฉันเลยคุยกะเขาว่าเราซื้อบ้านหลังเล็กๆอยู่ด้วยกันไหม เราเอาเงินจ่ายค่าห้องไปผ่อนบ้านไม่ดีกว่าหรอ แต่เขาก็ปฏิเสธฉันตลอดมีบ้านเรื่องใหญ่ ค่าจ้างโน้นนี่อีก เราอยู่แบบนี้อ่ะดีแล้ว ค่าใช้จ่ายพี่เยอะอยู่แล้วไม่ไหว(ค่าแหงบอล ค่าเบียร์ อื่นๆๆ) ก็เลยบอกเขาว่า"น้องอยากมีบ้านของเรา มีพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกัน เพราะชีวิตน้องไม่มีแบบนี้ พี่ก็ไม่มี เรามาสร้างครอบครัวด้วยกัน" คำตอบก็ยังเหมือนเดิม หลังจากนั้นฉันจะพูดกี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ฉันก็เลยไม่พูดอีก รอเขาพร้อมก็ได้ ผ่านไปไม่กี่เดือนประจำเดือนฉันเริ่มไม่มา เขาก็บอฉันเคลียดไปมั้งเลยไม่มา ฉันเลยซื้อที่ตรวจมาตรวจหลายรอบ ผลออกมาคือ"ฉันท้อง" แล้วปัญหาก็เข้ามาอย่างหนัก เป็นช่วงที่แย่สุดๆในชีวิตเลยค่ะ
ปล.เด่วมาเล่าต่อนะค่ะ ขอไปทำธุระก่อน