คุณเชื่อในรักแรกพบ และ ความรักในโลกโซเชี่ยวบ้างไหม? คุณคิดว่ามันจะมีจริงหรือไม่ ?

สวัสดีครับทุกๆคน  วันนี้ผมรุ้สึกสงสัยครับว่า รักแรกพบ และ ความรักในโลกโซเชี่ยว มันจะมีจริงหรือไม่ ?  ผมเป็นผู้ชายขี้อายและพูดไม่ค่อยเก่งครับ หน้าตาก้ไม่หล่อ แถมดำอีก   555   ผมเคยเรียนชั้นมัธยม ในโรงเรียนชายล้วนแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ผมเป้นคนขี้อาย ไม่ค่อยแสดงออก ทำให้ผมมีเพื่อนน้อยมาก  ผมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการอ่านหนังสือการ์ตูน ฟังเพลง หรือ ดูหนัง  เป็นคนไม่ค่อยชอบสังคมเท่าไหร่นัก ตั้งแต่ผมจบชั้นประถม ผมก็ไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิงอีกเลย  ช่วงชีวิตมัธยมของผม มีแต่สังคมเพื่อนผู้ชาย และ สังคมครอบครัว ทำให้ผมเริ่มไม่ค่อยคุ้นชินกับการมีเพื่อนเป็นผู้หญิงเท่าไหร่นัก จนมันรู้สึกเขินๆ และทำตัวไม่ถูก ทุกครั้งที่เวลาเจอผู้หญิง  แต่ไม่ใช่ว่าผมเป็นเกย์นะครับ  ผมชอบผู้หญิง แต่ผมแสดงออกไม่ค่อยเก่งเลยครับ   จนช่วงหนึ่งผมได้สมัครเฟสบุค ด้วยคำชวนของเพื่อน   ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกครับ  จนวันนึง เป็นช่วงที่โรงเรียนของผมมีงานกีฬา กับโรงเรียนอีกแห่งหนึ่ง มันเป็นช่วงที่จะทำให้นักเรียนทั้งสองโรงเรียนได้มีโอกาสรู้จักกันครับ  ผมก็คิดว่าน่าจะดีนะ  ถ้าผมจะลองฝึกการพูดคุยกับเพื่อนต่างโรงเรียนบ้าง และถ้าจะให้คุยกันตรงๆ  ผมเองก็ยังไม่ค่อยกล้าครับ  เฟสบุคจึงเป็นทางเลือกหนึ่งที่ผมคิดว่ามันจะช่วยผมได้  ผมก็ลองแอดเพื่อนไปหลายคนนะครับ  และก็ลองคุยดู  แต่ก็ล้มเหลวทุกราย  คุยได้ไม่นานก็หาย  คงเป็นเพราะความไม่ได้เรื่องของผมเอง  ผมจึงคิดอยากจะเลิก และประชดชีวิตว่า  ถ้าคุยกับคนอื่นมันยากนัก ก้ไม่ต้องคุย  เราก็อยู่ของเราเองได้   แต่แล้วด้วยความบังเอิญ  ทำให้ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึง ทางเฟสบุค  ผมรู้สึกประทับใจเธอมาก และหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะได้เจอเธอจริงๆ ตอนที่คุยกับเธอ  เป็นช่วงหลังกีฬาแล้วนะครับ  ผมจึงไม่มีดอกาสได้เจอเธออีก  แต่ผมก้รอคอยด้วยความหวังนะครับ ว่าปีหน้า ผมอาจจะได้เจอเธอ จริงๆ และนั่นเป้นสิ่งที่ทำให้ผมคิดที่จะพัฒนาตนเองให้ดูดีขึ้น  การพูดคุยของผมและเธอค่อนข้างน่าเบื่อมาก   เพราะผมคุยไม่เก่งเอาซะเลย  ไม่นานนัก เธอก้เงียบหายไป  แต่ผมก็ยังคอยติดตามดุเธอผ่านทางเฟสบุคตลอดมา  และ คิดว่า สิ่งที่ผมหวัง มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก  และแล้วเวลาก็ผ่านไป 1 ปี จนถึงวันงานกีฬาครั้งต่อมา ผมหวังว่า ถ้าผมได้เจอเธอ ผมจะเข้าไปคุยกับเธอให้ได้  แต่ก็คิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้  แต่แล้วผมก็โชคดี  ได้พบกับเธอ  เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก และ ยิ้มสวย  ผมประทับใจในรอยยิ้มของเธอมาก  แต่โรคเก่าก็กำเริบ นั่นคือโรคปอด และ ประหม่า  ผมไม่กล้าแม้จะเดินเข้าไปคุยกับเธอเลย  ได้แต่แอบมองเธอจากระยะไกล และ ปล่อยให้เธอเดินจากไป วันนั้น ผมมีดอกาสได้พบเธอถึง 3 ครั้ง แต่ผมก้ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยแม้สักครั้งเดียว  ผมรู้สึกสมเพชตัวเองมาก  และคิดตัดใจว่า  มันคงเป็นไปไม่ได้  งานกีฬาวันนั้นกำลังจะจบลง พร้อมกับ ความหวังของผมที่มันก็ค่อยๆสลายหายไปด้วยความขี้ขลาดของผมเอง   แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็ยังอยากจะคุยกับเธออยู่ และ หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจผม   และแล้วโอกาสสุดท้ายก็มาหาผม ผมได้เจอเธออีกเป็นครั้งที่สี่  มันเป็นโอกาสสุดท้ายจริงๆแล้ว ผมคิดอย่างนั้น และก็เข้าไปเิดนวนไปวนมา ปะปนกับนักเรียนคนอื่นๆในบริเวณนั้น ผมยังไม่กล้าเหมือนเดิม ผมเดินวนไปวนมาอยู่พักหนึ่ง และตัดสินใจว่า เป็นไงเป็นกัน  ผมเดินตรงไปคุยกับเธอ ผมบอกกับเธอว่าผมเคยคุยกับเธอผ่านทางเฟสบุค  เธอท่าทางจะจำผมไม่ได้แฮะ ผมคุยกับเธอได้เพียงสองสามคำ เธอก็ต้องไปทำงานต่อ  แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ  แต่ผมก็มีความสุขมากๆเลยนะครับ  เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบร้ออยและ น่ารัก  หลังจากวันนั้น ผมได้ลองคุยกับเธออีก  แต่ก็ด้วยความห่วยของผมเอง ไม่นานการสนทนาก็จบลง  ผมอยากคุยกับเธอมากนะ  แต่ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกรำคาญ และ ไม่สบายใจ  ผมพยายามตัดใจ และลืมเรื่องของเธอ  แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร  ผมไม่เคยลืมเธอได้เลยซักครั้ง  จนตอนนี้ผมก็จบมปลายมาแล้ว เป็นเวลากว่า สามปีแล้ว  แต่ผมก้ยังคิดถึงเธออยู่  ผมควรจะทำยังไงต่อไปดีครับ.....