คือต้องบอกไว้ก่อนว่า สมัยที่เราเรียนอยู่ ม.ปลาย
เราก็เคยแอบชอบเพื่อนคนนึงนะ และเพื่อนคนนี้ก็แบบป็อปมาก
ฮี เป็นนักดนตรี เล่นเบส น่าตาคล้ายๆมาริโอ้ผสมณเดชน์และต่อ ธนภพ เลยก็ว่าได้
ก็ไม่แปลกที่จะน้องๆ เพื่อนๆมาหลงใหลได้ปลื้มซะขนาดนี้ เราก็จัดได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทของฮี
เลยก็ว่าได้ แบบฮีชอบมาถามเรื่องการบ้าน ฮีให้เราติวหนังสือให้ แม้กระทั่งเรื่องไปดูหนัง เล่นเกมส์
ฮีก็ชอบชวนเราไป แต่ฮีคงคิดกับเราแค่เพื่อน เพราะภายนอกเราดูเป็นคนลุยๆ แต่ไม่ถึงกับห้าว
ฮีเลยคิดว่าเราก็คงแบบ เออแมนๆ คุยได้ทุกเรื่องไรงี้ ซึ่งฮีก็เป็นแบบนี้กับเพื่อน ผญ.
ในกลุ่มเรานะ ฮีไนซ์กับทุกคน อัธยาศัยดี แต่กับเราจะมากกว่าเป็นพิเศษ และเราก็คิดไปไกล TT
จนกระทั่งวันนึง ฮีแอบชอบเพื่อนต่างห้อง คงแอบชอบกันมานานแล้ว แต่เราไม่รู้ไง ช่วงนั้นเป็นช่วงวาเลนไทน์
ฮี ก็เดินเข้าไปหาคนที่ฮี แอบชอบ โดยที่เราแอบมองดูอยู่ข้างหลัง (คือเหมือนในหนัง เอามีดมากรีดหัวใจพี่เหอะ TT)
ฮี เอาช็อคโกแลต ฟอริโล่ ไปให้ผญ. คนนั้น และผญ.คนนั้นก็รับไว้ ยิ้ม แสดงว่าต่างคนต่างมีใจให้กัน ตอนนั้นยอมรับเลย
น้ำตามันไหลแบบไม่รู้ตัว มันจุกอะ มันเกือบจะล้ม มันเหนื่อย มันล้า เหมือนแทบขาดใจ TT เราวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ร้องไห้
(คือตอนนี้พอมานึกได้ แล้วรู้สึกตลก ว่าตอนนั้นตรูบ้า หรืออะไร ทำไมเหมือนคนบ้าฟูมฟายไรขนาดนั้น) พอเรามีสติได้
เราก็ออกมาจากห้องน้ำ ตานี่แดงกล่ำ แล้วเดินกลับบ้านเลย คือไม่สามารถทนเห็นคนที่เราแอบชอบ ไปมีใจให้คนอื่นได้อีกละ
ปกติ เรากับฮีจะกลับบ้านทางเดียวกัน กะเหมือนกับว่าต้องกลับบ้านพร้อมกัน ยกเว้นว่าถ้าฮีซ้อมดนตรี ก็ไม่ต้องรอ
แต่พอเราเจอแบบนี้ละ อยากจะหนีไปให้ไกล ไม่อยากเจอหน้า ซึ่งวันนั้นมันก็คงแปลกใจว่าทำไม เราถึงกลับบ้านก่อน
มันก็โทรมาหาเรา แต่เราไม่รับเลยซักสาย จนกระทั่งมันส่งข้อความมา ถามเราว่า "เป็นอะไรอะแก ไมรีบกลับก่อนวะ โหยไม่รอ"
"แล้วไมไม่รับโทรศัทพ์ จะถามงาน" เราเห็นข้อความแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด
เช้าวันรุ่งขึ้น มันก็เดินมาบ้านเรา (อ่อลืมบอก บ้านมันอยู่คนละซอยกับบ้านเรา) เราอยู่ในบ้าน มันก็เรียกเรา ให้ไปโรงเรียนด้วยกัน
แต่เราไม่ยอมออกไป เราก็ตะโกนออกไปว่า "แกไปก่อนเหอะ" แล้วมันก็ตะโกนกลับมา "เห้ย ทำไมไม่ไปด้วยกันวะ เดี๋ยวก็สายหรอก"
และด้วยความที่เรา ไม่ไหวแล้ววะ เราอยากพูดออกไปบ้าง ว่าเรารู้สึกยังไงกับมัน เราก็เลยเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วตะโกนใส่หน้ามัน
"ฉันรู้สึกดีกับแกเกินเพื่อนวะ" เราก็จ้องหน้ามัน มันนี่หน้าเหว๋อ "เราไม่รู้หรอกนะเว้ย ว่าแกจะคิดกับเราแค่เพื่อนหรืออะไร แต่ในสิ่งที่แกทำ
มันทำให้ฉันคิดว่าแก ใส่ใจฉัน" มันก็เอ่ออ เอิ่มม "เห้ย ไม่เอาหน่า ไม่ตลกนะเนี้ย อำใช่มั๊ยวะ เห้ยๆไปเรียน สายแล้ว เดี๋ยวโดนเรียกอีก"
มันก็พยายามเปลี่ยนเรื่อง เราก็เดินเข้าไปหามัน จับมือมัน "ถ้าแกสลัดมือฉันออก ฉันจะคิดว่าแกรังเกียจฉัน" เราก็พูดใส่หน้ามันไป ทั้งๆ
ในใจเราก็แอบลุ้นอยู่ไม่น้อย มันก็มองหน้าเรา แล้วก็จับมือเรา พร้อมพูดว่า "ขอโทษนะเว้ย ที่ทำให้แกต้องคิดแบบนั้น ขอโทษจริงๆวะ
และมันก็เดินออกไปจากหน้าบ้านเรา เราได้แต่ยืนเด๋อ เหว๋อ อยู่หน้าบ้าน
จริงๆชีวิตเราก็แอบคล้าย"ขนมปัง"นะ แต่คงไม่แรงเท่านาง
เราก็เคยแอบชอบเพื่อนคนนึงนะ และเพื่อนคนนี้ก็แบบป็อปมาก
ฮี เป็นนักดนตรี เล่นเบส น่าตาคล้ายๆมาริโอ้ผสมณเดชน์และต่อ ธนภพ เลยก็ว่าได้
ก็ไม่แปลกที่จะน้องๆ เพื่อนๆมาหลงใหลได้ปลื้มซะขนาดนี้ เราก็จัดได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทของฮี
เลยก็ว่าได้ แบบฮีชอบมาถามเรื่องการบ้าน ฮีให้เราติวหนังสือให้ แม้กระทั่งเรื่องไปดูหนัง เล่นเกมส์
ฮีก็ชอบชวนเราไป แต่ฮีคงคิดกับเราแค่เพื่อน เพราะภายนอกเราดูเป็นคนลุยๆ แต่ไม่ถึงกับห้าว
ฮีเลยคิดว่าเราก็คงแบบ เออแมนๆ คุยได้ทุกเรื่องไรงี้ ซึ่งฮีก็เป็นแบบนี้กับเพื่อน ผญ.
ในกลุ่มเรานะ ฮีไนซ์กับทุกคน อัธยาศัยดี แต่กับเราจะมากกว่าเป็นพิเศษ และเราก็คิดไปไกล TT
จนกระทั่งวันนึง ฮีแอบชอบเพื่อนต่างห้อง คงแอบชอบกันมานานแล้ว แต่เราไม่รู้ไง ช่วงนั้นเป็นช่วงวาเลนไทน์
ฮี ก็เดินเข้าไปหาคนที่ฮี แอบชอบ โดยที่เราแอบมองดูอยู่ข้างหลัง (คือเหมือนในหนัง เอามีดมากรีดหัวใจพี่เหอะ TT)
ฮี เอาช็อคโกแลต ฟอริโล่ ไปให้ผญ. คนนั้น และผญ.คนนั้นก็รับไว้ ยิ้ม แสดงว่าต่างคนต่างมีใจให้กัน ตอนนั้นยอมรับเลย
น้ำตามันไหลแบบไม่รู้ตัว มันจุกอะ มันเกือบจะล้ม มันเหนื่อย มันล้า เหมือนแทบขาดใจ TT เราวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ร้องไห้
(คือตอนนี้พอมานึกได้ แล้วรู้สึกตลก ว่าตอนนั้นตรูบ้า หรืออะไร ทำไมเหมือนคนบ้าฟูมฟายไรขนาดนั้น) พอเรามีสติได้
เราก็ออกมาจากห้องน้ำ ตานี่แดงกล่ำ แล้วเดินกลับบ้านเลย คือไม่สามารถทนเห็นคนที่เราแอบชอบ ไปมีใจให้คนอื่นได้อีกละ
ปกติ เรากับฮีจะกลับบ้านทางเดียวกัน กะเหมือนกับว่าต้องกลับบ้านพร้อมกัน ยกเว้นว่าถ้าฮีซ้อมดนตรี ก็ไม่ต้องรอ
แต่พอเราเจอแบบนี้ละ อยากจะหนีไปให้ไกล ไม่อยากเจอหน้า ซึ่งวันนั้นมันก็คงแปลกใจว่าทำไม เราถึงกลับบ้านก่อน
มันก็โทรมาหาเรา แต่เราไม่รับเลยซักสาย จนกระทั่งมันส่งข้อความมา ถามเราว่า "เป็นอะไรอะแก ไมรีบกลับก่อนวะ โหยไม่รอ"
"แล้วไมไม่รับโทรศัทพ์ จะถามงาน" เราเห็นข้อความแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด
เช้าวันรุ่งขึ้น มันก็เดินมาบ้านเรา (อ่อลืมบอก บ้านมันอยู่คนละซอยกับบ้านเรา) เราอยู่ในบ้าน มันก็เรียกเรา ให้ไปโรงเรียนด้วยกัน
แต่เราไม่ยอมออกไป เราก็ตะโกนออกไปว่า "แกไปก่อนเหอะ" แล้วมันก็ตะโกนกลับมา "เห้ย ทำไมไม่ไปด้วยกันวะ เดี๋ยวก็สายหรอก"
และด้วยความที่เรา ไม่ไหวแล้ววะ เราอยากพูดออกไปบ้าง ว่าเรารู้สึกยังไงกับมัน เราก็เลยเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วตะโกนใส่หน้ามัน
"ฉันรู้สึกดีกับแกเกินเพื่อนวะ" เราก็จ้องหน้ามัน มันนี่หน้าเหว๋อ "เราไม่รู้หรอกนะเว้ย ว่าแกจะคิดกับเราแค่เพื่อนหรืออะไร แต่ในสิ่งที่แกทำ
มันทำให้ฉันคิดว่าแก ใส่ใจฉัน" มันก็เอ่ออ เอิ่มม "เห้ย ไม่เอาหน่า ไม่ตลกนะเนี้ย อำใช่มั๊ยวะ เห้ยๆไปเรียน สายแล้ว เดี๋ยวโดนเรียกอีก"
มันก็พยายามเปลี่ยนเรื่อง เราก็เดินเข้าไปหามัน จับมือมัน "ถ้าแกสลัดมือฉันออก ฉันจะคิดว่าแกรังเกียจฉัน" เราก็พูดใส่หน้ามันไป ทั้งๆ
ในใจเราก็แอบลุ้นอยู่ไม่น้อย มันก็มองหน้าเรา แล้วก็จับมือเรา พร้อมพูดว่า "ขอโทษนะเว้ย ที่ทำให้แกต้องคิดแบบนั้น ขอโทษจริงๆวะ
และมันก็เดินออกไปจากหน้าบ้านเรา เราได้แต่ยืนเด๋อ เหว๋อ อยู่หน้าบ้าน