โคลงสี่สุภาพ.....ใจพเนจร

ถ้าเราอยู่ บนถนน ที่ถูกต้อง แค่ประคอง รถไปตาม เส้นทางฝัน จะไปได้ ใกล้ไกล แค่ไหนกัน ก็แค่นั้น เมื่อรถหยุด ถึงจุดลง เสวยบุญ ใช้กรรม ที่ทำหมด กลับขึ้นรถ

0 วิกาลคล้อยน้ำค้างพรายพร่างเม็ด ดั่งแก้วเก็จลอยผืนในคืนเปลี่ยว สรวงย่อมมืดหม่นครัน .. เพราะจันทร์เรียว เมื่อส่วนเสี้ยวใจนี้ .. สุดลี้ลา 0 คะนึงเพียงรูปสอางไม่ว่างเว้น เมื่อเลือนเร้นร่องรอย .. ก็-คอยห

0 แว่วยินไหม .. รำพันดวงขวัญเอ๋ย ฝากให้ .. ลมรำเพยรำพึงผ่าน ว่า .. ค่ำนี้แสงดาวคงร้าวราน จาก .. ความหวานโชนช่วงในดวงตา 0 จันทร์เอย .. เลื่อนขึ้นฟ้า .. ช้าช้าก่อน ให้ความวอนเว้าปวง, แรงห่วงหา ได้ทอดเสี

พิบูลย์บุปผาไพรพฤกษ์ประดับพื้น ระบายชื้นชโลมช่อ ณ ขอบฟ้า คือกล้วยไม้ไท้แท้แผ่พรรณา สืบศรัทธาแผ่นดินถิ่นสยาม เอื้องคำทอง ผ่องผิวดั่งทิพย์แสง สุกแสดงดั่งสุริยาฉายประกายงาม ช่อนวลผ่องต้องลมระดมตาม คือเร

ยามเดือนเพ็ญเด่นฟ้าพาระยับ คลื่นกระทบลับแสงดังเสียงฝัน ทั่วแผ่นดินไทยงามในคืนวัน ผู้คนนั้นต่างพร้อมน้อมศรัทธา ลอยกระทงลงน้ำตามจารีต เป็นวิถีแห่งไทยในศาสนา เพื่อบูชาพระแม่คงคา ผู้ประทานน้ำหล่อเลี้ยงชี