คือว่า ผมมีรุ่นน้องอยู่คนนึงครับ น่ารัก ขาว นิสัยดี ตัวเล็กๆ หน้าตาเธอลูกครึ่งไทยจีน เป็นสเปคในฝันของผมเลยครับ
ผมชอบน้องคนนี้ตั้งแต่เข้าทำงานใหม่ๆแล้วครับ ประทับใจทุกๆอย่างในตัวของน้องเค้า
หลังๆมาผมก็แสดงออกเป็นนัยๆว่าผมก็มีใจให้เธออยู่นะ ซึ่งผมคิดว่าเธอก็น่าจะรู้ๆอยู่บ้างตามเซ้นส์ของผู้หญิง
แต่กระนั้น ผมก็มารู้ทีหลังว่า น้องเค้ามีแฟนแล้ว หนักกว่านั้นคือ แฟนน้องเค้าเป็นผู้หญิง เงิบเลยครับ
ผมอึ้งไปเลย
แต่ยังไงผมก็ยังคงชอบและปลื้มในตัวน้องเค้าอยู่แบบนั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงครับ เพราะเธอคือผู้หญิงในฝันของผม
อยู่มาวันนึง ผมมีเหตุที่ต้องย้ายสถานที่ทำงาน ไปอยู่ในอีกพื้นที่หนึ่ง ซึ่งก็ไม่ไกลจากที่ทำงานของเธอนัก แต่แน่นอน ผมไม่มีเวลามาอยู่กับเธอได้เหมือนแต่ก่อนแน่
ตั้งแต่นั้นเราก็ห่างกัน ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน เพราะด้วยน้องก็ยุ่ง ผมก็ยุ่ง อะไรต่างๆก็ลดลงไปจากที่มันก็ไม่ได้เยอะอะไรตั้งแต่แรก
จนมาวันนี้ครับ ผมไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง กำลังรอพรรคพวกเพื่อที่จะมาคุยงานกัน แต่ผมนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารบางอย่างไว้ที่รถ จึงจะเดินกลับไปที่รถเพื่อเอาเอกสาร และคิดว่าจะไปนั่งร้านกาแฟข้างนอกเพื่อรอเพื่อนที่กำลังมา
ระหว่างที่เดินอยู่ในห้างนั้น ผมก็ได้พบเธอเข้า แม่เจ้า! ช่างอังเอิญอะไรขนาดนี้ ปกติเวลาทำงาน ชุดทำงานของผู้หญิงและผู้ชายจะใส่กางเกงทั้งหมด แต่วันนี้ผมเจอน้องเค้าในชุดผู้หญิ๊งผู้หญิง กระโปรงน่ารักๆ เสื้อแบบน่ารักๆ น่ารักจนใจเต้นผิดจังหวะไปเลยครับ ผมเห็นเธอเดินมาคนเดียว ไม่มีใครมาด้วยเลย
ขณะนั้นในสมองผมคิดอยู่แต่เรื่องจะกลับไปที่รถเพื่อเอาเอกสาร ผมจึงเดินผ่านเธอ พร้อมยิ้มและพยักหน้าให้กันแค่นั้น
พอถึงรถ อยู่ดีๆสมองก็สั่งการขึ้นมาว่า ผมจะไปนั่งร้านกาแฟคนเดียวทำไม ทั้งที่ใจลึกๆก็อยากเดินกับน้องเค้ามากกว่า แม้ไม่ใช่แฟน แต่ได้ใช้เวลาเพื่อมีความสุขน้อยนิดก็ยังดี ผมไตร่ตรองอยู่หลายนาที จึงตัดสินใจเดินกลับเข้าห้างไป เพื่อตามหาน้องเค้า ผมเดินตามหาจนท้อ แต่ก็ไม่เจอ และผมไม่มีแม้กระทั่งเบอร์โทรน้องเค้าหรือไลน์ เพราะผมไม่กล้าพอที่จะขอไว้ ผมยังนึกเสียดายอยู่เหมือนกัน
ผมรู้สึกตัวเองโง่มากที่ปล่อยช่วงเวลาดีๆแบบนี้หลุดมือไปอย่างง่ายๆ เพราะอีกไม่กี่วัน ผมต้องไปทำงานในที่ๆไกลกว่าเดิม นั่นหมายความว่า การพบกันครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายเลยก็ได้ เพราะผมอาจจะไม่ได้กลับมาแถวนี้อีก เพราะคงไม่มีเวลาจริงๆ
ท้ายนี้อยากจะบอกทุกคนว่า โอกาสไม่ได้มีมาหาเราบ่อยๆ รีบคว้าไว้เมื่อมีโอกาสที่จะคว้า ก่อนมันจะสายไปนะครับ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านจนจบนะครับ
ปล. พี่ไม่รู้นะ ว่าหนูเล่นพันทิปรึเปล่า ถ้าเล่นแล้วได้อ่านกระทู้นี้ พี่อยากบอกว่า หนูยังคงเป็นคนที่พี่รักอยู่เสมอ โชคดีนะคะ "หมวยเล็ก" ^__^
**หมวยเล็กเป็นฉายาที่ผมตั้งให้น้องเค้านะครับ ไม่ใช่ชื่อเล่น ^__^
โอกาสอันน้อยนิดในความสุข
ผมชอบน้องคนนี้ตั้งแต่เข้าทำงานใหม่ๆแล้วครับ ประทับใจทุกๆอย่างในตัวของน้องเค้า
หลังๆมาผมก็แสดงออกเป็นนัยๆว่าผมก็มีใจให้เธออยู่นะ ซึ่งผมคิดว่าเธอก็น่าจะรู้ๆอยู่บ้างตามเซ้นส์ของผู้หญิง
แต่กระนั้น ผมก็มารู้ทีหลังว่า น้องเค้ามีแฟนแล้ว หนักกว่านั้นคือ แฟนน้องเค้าเป็นผู้หญิง เงิบเลยครับ
แต่ยังไงผมก็ยังคงชอบและปลื้มในตัวน้องเค้าอยู่แบบนั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงครับ เพราะเธอคือผู้หญิงในฝันของผม
อยู่มาวันนึง ผมมีเหตุที่ต้องย้ายสถานที่ทำงาน ไปอยู่ในอีกพื้นที่หนึ่ง ซึ่งก็ไม่ไกลจากที่ทำงานของเธอนัก แต่แน่นอน ผมไม่มีเวลามาอยู่กับเธอได้เหมือนแต่ก่อนแน่
ตั้งแต่นั้นเราก็ห่างกัน ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน เพราะด้วยน้องก็ยุ่ง ผมก็ยุ่ง อะไรต่างๆก็ลดลงไปจากที่มันก็ไม่ได้เยอะอะไรตั้งแต่แรก
จนมาวันนี้ครับ ผมไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง กำลังรอพรรคพวกเพื่อที่จะมาคุยงานกัน แต่ผมนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารบางอย่างไว้ที่รถ จึงจะเดินกลับไปที่รถเพื่อเอาเอกสาร และคิดว่าจะไปนั่งร้านกาแฟข้างนอกเพื่อรอเพื่อนที่กำลังมา
ระหว่างที่เดินอยู่ในห้างนั้น ผมก็ได้พบเธอเข้า แม่เจ้า! ช่างอังเอิญอะไรขนาดนี้ ปกติเวลาทำงาน ชุดทำงานของผู้หญิงและผู้ชายจะใส่กางเกงทั้งหมด แต่วันนี้ผมเจอน้องเค้าในชุดผู้หญิ๊งผู้หญิง กระโปรงน่ารักๆ เสื้อแบบน่ารักๆ น่ารักจนใจเต้นผิดจังหวะไปเลยครับ ผมเห็นเธอเดินมาคนเดียว ไม่มีใครมาด้วยเลย
ขณะนั้นในสมองผมคิดอยู่แต่เรื่องจะกลับไปที่รถเพื่อเอาเอกสาร ผมจึงเดินผ่านเธอ พร้อมยิ้มและพยักหน้าให้กันแค่นั้น
พอถึงรถ อยู่ดีๆสมองก็สั่งการขึ้นมาว่า ผมจะไปนั่งร้านกาแฟคนเดียวทำไม ทั้งที่ใจลึกๆก็อยากเดินกับน้องเค้ามากกว่า แม้ไม่ใช่แฟน แต่ได้ใช้เวลาเพื่อมีความสุขน้อยนิดก็ยังดี ผมไตร่ตรองอยู่หลายนาที จึงตัดสินใจเดินกลับเข้าห้างไป เพื่อตามหาน้องเค้า ผมเดินตามหาจนท้อ แต่ก็ไม่เจอ และผมไม่มีแม้กระทั่งเบอร์โทรน้องเค้าหรือไลน์ เพราะผมไม่กล้าพอที่จะขอไว้ ผมยังนึกเสียดายอยู่เหมือนกัน
ผมรู้สึกตัวเองโง่มากที่ปล่อยช่วงเวลาดีๆแบบนี้หลุดมือไปอย่างง่ายๆ เพราะอีกไม่กี่วัน ผมต้องไปทำงานในที่ๆไกลกว่าเดิม นั่นหมายความว่า การพบกันครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายเลยก็ได้ เพราะผมอาจจะไม่ได้กลับมาแถวนี้อีก เพราะคงไม่มีเวลาจริงๆ
ท้ายนี้อยากจะบอกทุกคนว่า โอกาสไม่ได้มีมาหาเราบ่อยๆ รีบคว้าไว้เมื่อมีโอกาสที่จะคว้า ก่อนมันจะสายไปนะครับ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านจนจบนะครับ
ปล. พี่ไม่รู้นะ ว่าหนูเล่นพันทิปรึเปล่า ถ้าเล่นแล้วได้อ่านกระทู้นี้ พี่อยากบอกว่า หนูยังคงเป็นคนที่พี่รักอยู่เสมอ โชคดีนะคะ "หมวยเล็ก" ^__^
**หมวยเล็กเป็นฉายาที่ผมตั้งให้น้องเค้านะครับ ไม่ใช่ชื่อเล่น ^__^