ผมเป็นผู้ชายนะครับ คุณ !

เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราคุยกันมาได้ประมาณสองเดือน ผมจดรายละเอียดที่ผมคิดว่าควรจะจำสำหรับผมและเธอ

เช่น วันนี้ เราไปไหนมา กินข้าวอะไร เธอชอบอะไร เธอพูดอะไร เธออยากไปไหน ขึ้นรถสายอะไรกลับบ้าน เธอชอบอันนี้ เธอไม่ชอบอันนี้

เธอชอบ ผู้ชายแบบไหน แต่งตัวยังไง เธอพูดมาแบบ ผ่านๆแต่สิ่งที่เธอพูดมาทุกคำผมจำมาหมดแล้ว มาจดบันทึกไว้เสมอ ทุกๆวัน

แล้วด้วยบรรยากาศ วันเวลา ทำให้เราได้คบกัน เพราะเราจะต้องห่างกันเพราะอยู่กันคนละจังหวัด

ผมขอเธอคบเพราะผมกลัวว่าเธอจะไปมีคนใหม่(นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดผิด)

หลังจากที่เราได้ห่างกัน ผมได้รู้รหัสผ่านมา ทำให้รู้ว่าเธอคุยกับคนอื่น ปะมาณ สาม สี่ คน ผมก็ไล่อ่านทุกวันแบบแอบอ่านเวลาเธอเล่นจะได้ไม่รู้ตัว

ก็เลยทำให้รู้อะไรไม่ค่อยมากเท่าไร แต่สิ่งที่ผมได้เห็นก็คือเธอไปบอก คิดถึง หวานๆใส่คนอื่น แต่พอคุยกับผมก็ ปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากคบกันอาทิตย์แรกที่ผมจับได้ว่า เธอคุยกับคนอื่น ทั้งๆที่ตอนคบกันก็บอกว่าคุยกับผมคนเดียวมีผมคนเดียว

แต่สุดท้ายผมก็ได้บอกเธอว่าผมรู้อะไรบ้าง พยายามจะบอกเลิก แต่เหมือนผมทำใจทำอะไรไม่ได้ ก็เลยไปตามง้อ สรุปจากที่ผมควรจะเป็นฝ่ายโกรธ

กลายเป็นเค้าเป็นคนโกรธผมแทน ผมตามขอคืนดีประมาณ สาม สี่ วัน สุดท้ายก็ได้กลับมาคุยกัน

หลังจากนั่นเธอได้หางานทำ เธอเลือกทำงานกลางคืน(ผับ) เธอบอกผมว่าเป็นเด็กเสิร์ฟ  เข้า บ่าย เลิกเกือบเช้าทุกวัน ยิ่งทำให้เธอไม่มีเวลาให้ผม

เธอแปลกไปทุกอย่าง ผมนั่งรอคุยกับเธอตั้งแต่ 9 โมงถึงเกือบ 5 โมงทุกวัน แต่เธอไม่มีเวลาให้ผมเลย

เธอตื่นบ่าย อาบน้ำนาน เป็นชั่วโมง คุยกันไม่ถึง 20 คำ เธอก็หายไป โทรหาก็ไม่รับ ไม่โทรกลับ แล้วเธอก็กลับมาอีกทีบอกว่าอยู่ที่ทำงานแล้วค่อยคุยกัน

เป็นแบบนี้มา ประมาณ สองอาทิตย์ มีช่วงเธอหายไป สองวัน สามวัน เลย บอกว่าไม่ได้เล่นโทรศัพท์ที่ทำงานห้ามเล่นโทรศัพท์

ผมก็ไม่ว่า คือเธออยู่บ้านไม่ชาตโทรศัพท์ เลยหรอไม่เห็นที่ผมทักไป โทรไม่รับบ้างเลยหรอ ผมว่ามันเวอร์เกินไปอะ

ทุกวันนี้แทบจะไม่มีเวลาคุยกัน อยู่ดีดี ก็หาย อยู่ดีดี ก็ทัก เหมือนผมเป็นคนคุยแก้เหงาสำหรับเธอ ผมควรทำไงดีครับ ?

ใจหนึ่งก็อยากหยุด พอแล้วเหนื่อยแล้ว ไม่อยากตามแล้ว แต่พอมาคุยกับเธอที่ไร ผมใจอ่อนทุกที ผมทำไม่ได้เลยสักครั้ง

ผมก็มาคิดอีกทีว่า เพื่อนๆรอบตัวผมนี้ส่วนมากจะมีปัญหากับฝ่ายหญิงมากกว่า แต่คู่ผมกลายมาเป็นฝ่ายชาย