มีความคิดเห็นอย่างงัยกับเรื่องนี้บ้างครับ....
แม่อายุมากแล้ว มีลูกก็แยกครอบครัวไปหมด ต้องอยู่คนเดียว บางวันถึงจะมีพี่ชายไปกินข้าวด้วย แต่แม่ก็ไม่เคยเป็นภาระให้ใคร จะมีก็เงินเดือนจากลูกๆ ที่ส่งให้พออยู่พอกินพอใช้ แต่ก็ไม่เคยอยู่เฉยทำโน่นทำนี่ตลอด หาเงินเล็กน้อยก็เอา ไม่ได้กินอยู่ฟุ่มเฟือยอะไร (จะมีก็อาหารเสริมที่ไม่ค่อยเห็นด้วยนัก)
ไม่ได้เจอลูกเจอหลาน คิดถึงอยากมาหานานแล้ว อยากเห็นบ้านใหม่ของลูก (โทรคุยประจำ แม่พูดเสมอว่าภูมิใจที่ลูกเรียนจบ มีการงานที่ดี แต่งงานกับคนดีๆ มีลูก มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวที่อบอุ่น) มีแต่ลูกๆไม่ค่อยว่างไปหา ไม่มีใครพามา วันนั้นได้มากรุงเทพก็ดีใจ จัดแจงข้าวปลาอาหารมาฝาก เราก็เห็นว่าแม่ไม่ได้มากรุงเทพ หรือต่างจังหวัดไกลๆหลายปีแล้ว ตั้งแต่พ่อไม่สบาย และเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนี้พี่ชายอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล เราตั้งใจว่าถ้ามีโอกาส อยากพาแม่เที่ยวบ้าง คิดมานานแล้วเพราะสงสารจริงๆ (ทุกครั้งที่ไปเที่ยวกับพ่อแม่แฟน แต่ไม่เคยบ่นหรือบอกแฟนเลยสักครั้ง)
พอแม่มาถึง ได้นอนค้างหนึ่งคืน วันได้ไปเที่ยว แม่ก็ดีใจเพราะไม่ได้มาทะเลหลายปีแล้วจริงๆ ซึ่งเราก็ตั้งใจจะชวนแม่แฟนไปด้วย ไปกินข้าวแม่ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรโน่นนี่นั่นซะทุกอย่าง ตามใจเรากับพี่ชายมากกว่าอยากกินอะไรก็สั่ง-ก็ซื้อ (เห็นๆอยู่ นี่ถ้าไม่ซื้ออะไรมากินเลย ก็คงหาว่าขี้เหนียวอีกล่ะมั้ง) แต่เป็นเรากับพี่ชายต่างหากที่เห็นว่านานๆๆๆๆๆ จะได้มาเที่ยวด้วยกันซะครั้ง (ธรรมดาก็กินอาหารตามสั่ง ข้างถนนอยู่แล้ว) ก็อยากซื้ออะไรดีๆให้กินกันทุกคน ขอย้ำว่าให้กินกันทุกคน ไม่ใช่ให้แม่กินคนเดียว (แม่คนเดียวจะกินซะเท่าไหร่)
ขากลับผ่านร้านมะพร้าวกะทิ; ก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริงๆ แต่เพราะไม่ค่อยเจอ พี่ชายอยากกิน บอกว่าอร่อย ชวนแม่กิน ผ่านมาไม่กี่ร้อยเมตร ก็กลับรถไปซื้อให้ ลำบากอะไรมากไหม? ไม่ได้ซื้อทุกวัน ตอนซื้อก็ยังแบ่งมาฝากเราด้วย (แต่สุดท้ายได้ยินมาว่า บอกว่าไม่ชอบ เสียความรู้สึกนะแต่ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเข้าใจ แต่ถ้าเป็นในทางตรงกันข้าม ถ้าเราพูดอย่างนี้ก็คงโดนว่าเข้าให้แล้วล่ะมั้ง) จะเอาอย่างงัยอีก?
เจอร้านครก; เรารู้ เราอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด พี่สาวใครจะมารู้ดีกว่าเรา แม่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ เห็นเราคุยกัน แม่คงอยากได้จริงๆ เราลงไปกับพี่ชาย ถามราคาแค่2 ร้าน ไม่ใช่ 4-5 ร้าน แต่มันแพงมาก ต่อราคาแล้ว ลดแค่ไม่กี่บาท อยากได้น่ะแม่อยากได้แน่นอน งั้นไม่ลงไปหรอก แต่เห็นว่ามันยังแพงกว่าที่คิดไว้เยอะ พี่ชายจะซื้อให้ก็ไม่เอา แล้วอย่างงัยล่ะ ก็บอกว่าแก่แล้ว อยู่คนเดียว ทำกับข้าวกินเอง อยากได้ครกขนาดเล็กๆพอดีอีกซักอัน เพราะที่มีอยู่มันใหญ่และหนัก มันผิดมากเหรอ?
เรื่องมีอยู่แค่นี้ แล้วที่บอกว่าอยากได้ทุกอย่างมันคืออะไร? นานๆ แม่ถึงได้มาเจอ มาเที่ยวซักที มันแปลก มันมากไปเหรอ???? ถึงต้องมาสนทนานินทราว่ากันน่ะ ของฝากอื่นแม่ก็ซื้อเอง แถมแบ่งไว้ให้เราด้วย แม่ได้อะไรกลับบ้านกี่อย่าง? รำคาญมากเลยใช่ไหม????
คนในครอบครัวตัวเอง ญาติตัวเอง ทำอะไร พูดอะไร เป็นอย่างงัย เราอยู่ด้วยมาก็หลายปีแล้วนะ เราไม่เคยบ่นให้เจ็บช้ำน้ำใจซักคำ ฝากบอกพี่สาวตัวเองด้วยนะ ก็รู้นิว่าแม่ใครใครก็รัก อยากให้ลองนึกย้อนกลับแล้วคิดให้ดีๆก่อน นึกถึงใจเค้าใจเราบ้าง ว่าถ้าเป็นตัวเองจะรู้สึกอย่างงัย
บอกตรงๆเลยนะ พอได้รู้ได้เห็นอย่างนี้แล้ว เราเสียความรู้สึกที่คิดดีๆ ทำดีๆ กับทุกคนจริงๆ ครอบครัวจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้ เราควรจะมองและยอมรับความแตกต่างทางด้านความคิด และนิสัยใจคอคนอื่นบ้างไม่ใช่เหรอ? จะยึดของตัวเองคนเดียวได้อย่างงัย?
แม่ใครใครก็รัก
แม่อายุมากแล้ว มีลูกก็แยกครอบครัวไปหมด ต้องอยู่คนเดียว บางวันถึงจะมีพี่ชายไปกินข้าวด้วย แต่แม่ก็ไม่เคยเป็นภาระให้ใคร จะมีก็เงินเดือนจากลูกๆ ที่ส่งให้พออยู่พอกินพอใช้ แต่ก็ไม่เคยอยู่เฉยทำโน่นทำนี่ตลอด หาเงินเล็กน้อยก็เอา ไม่ได้กินอยู่ฟุ่มเฟือยอะไร (จะมีก็อาหารเสริมที่ไม่ค่อยเห็นด้วยนัก)
ไม่ได้เจอลูกเจอหลาน คิดถึงอยากมาหานานแล้ว อยากเห็นบ้านใหม่ของลูก (โทรคุยประจำ แม่พูดเสมอว่าภูมิใจที่ลูกเรียนจบ มีการงานที่ดี แต่งงานกับคนดีๆ มีลูก มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวที่อบอุ่น) มีแต่ลูกๆไม่ค่อยว่างไปหา ไม่มีใครพามา วันนั้นได้มากรุงเทพก็ดีใจ จัดแจงข้าวปลาอาหารมาฝาก เราก็เห็นว่าแม่ไม่ได้มากรุงเทพ หรือต่างจังหวัดไกลๆหลายปีแล้ว ตั้งแต่พ่อไม่สบาย และเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนี้พี่ชายอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล เราตั้งใจว่าถ้ามีโอกาส อยากพาแม่เที่ยวบ้าง คิดมานานแล้วเพราะสงสารจริงๆ (ทุกครั้งที่ไปเที่ยวกับพ่อแม่แฟน แต่ไม่เคยบ่นหรือบอกแฟนเลยสักครั้ง)
พอแม่มาถึง ได้นอนค้างหนึ่งคืน วันได้ไปเที่ยว แม่ก็ดีใจเพราะไม่ได้มาทะเลหลายปีแล้วจริงๆ ซึ่งเราก็ตั้งใจจะชวนแม่แฟนไปด้วย ไปกินข้าวแม่ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรโน่นนี่นั่นซะทุกอย่าง ตามใจเรากับพี่ชายมากกว่าอยากกินอะไรก็สั่ง-ก็ซื้อ (เห็นๆอยู่ นี่ถ้าไม่ซื้ออะไรมากินเลย ก็คงหาว่าขี้เหนียวอีกล่ะมั้ง) แต่เป็นเรากับพี่ชายต่างหากที่เห็นว่านานๆๆๆๆๆ จะได้มาเที่ยวด้วยกันซะครั้ง (ธรรมดาก็กินอาหารตามสั่ง ข้างถนนอยู่แล้ว) ก็อยากซื้ออะไรดีๆให้กินกันทุกคน ขอย้ำว่าให้กินกันทุกคน ไม่ใช่ให้แม่กินคนเดียว (แม่คนเดียวจะกินซะเท่าไหร่)
ขากลับผ่านร้านมะพร้าวกะทิ; ก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริงๆ แต่เพราะไม่ค่อยเจอ พี่ชายอยากกิน บอกว่าอร่อย ชวนแม่กิน ผ่านมาไม่กี่ร้อยเมตร ก็กลับรถไปซื้อให้ ลำบากอะไรมากไหม? ไม่ได้ซื้อทุกวัน ตอนซื้อก็ยังแบ่งมาฝากเราด้วย (แต่สุดท้ายได้ยินมาว่า บอกว่าไม่ชอบ เสียความรู้สึกนะแต่ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเข้าใจ แต่ถ้าเป็นในทางตรงกันข้าม ถ้าเราพูดอย่างนี้ก็คงโดนว่าเข้าให้แล้วล่ะมั้ง) จะเอาอย่างงัยอีก?
เจอร้านครก; เรารู้ เราอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด พี่สาวใครจะมารู้ดีกว่าเรา แม่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ เห็นเราคุยกัน แม่คงอยากได้จริงๆ เราลงไปกับพี่ชาย ถามราคาแค่2 ร้าน ไม่ใช่ 4-5 ร้าน แต่มันแพงมาก ต่อราคาแล้ว ลดแค่ไม่กี่บาท อยากได้น่ะแม่อยากได้แน่นอน งั้นไม่ลงไปหรอก แต่เห็นว่ามันยังแพงกว่าที่คิดไว้เยอะ พี่ชายจะซื้อให้ก็ไม่เอา แล้วอย่างงัยล่ะ ก็บอกว่าแก่แล้ว อยู่คนเดียว ทำกับข้าวกินเอง อยากได้ครกขนาดเล็กๆพอดีอีกซักอัน เพราะที่มีอยู่มันใหญ่และหนัก มันผิดมากเหรอ?
เรื่องมีอยู่แค่นี้ แล้วที่บอกว่าอยากได้ทุกอย่างมันคืออะไร? นานๆ แม่ถึงได้มาเจอ มาเที่ยวซักที มันแปลก มันมากไปเหรอ???? ถึงต้องมาสนทนานินทราว่ากันน่ะ ของฝากอื่นแม่ก็ซื้อเอง แถมแบ่งไว้ให้เราด้วย แม่ได้อะไรกลับบ้านกี่อย่าง? รำคาญมากเลยใช่ไหม????
คนในครอบครัวตัวเอง ญาติตัวเอง ทำอะไร พูดอะไร เป็นอย่างงัย เราอยู่ด้วยมาก็หลายปีแล้วนะ เราไม่เคยบ่นให้เจ็บช้ำน้ำใจซักคำ ฝากบอกพี่สาวตัวเองด้วยนะ ก็รู้นิว่าแม่ใครใครก็รัก อยากให้ลองนึกย้อนกลับแล้วคิดให้ดีๆก่อน นึกถึงใจเค้าใจเราบ้าง ว่าถ้าเป็นตัวเองจะรู้สึกอย่างงัย
บอกตรงๆเลยนะ พอได้รู้ได้เห็นอย่างนี้แล้ว เราเสียความรู้สึกที่คิดดีๆ ทำดีๆ กับทุกคนจริงๆ ครอบครัวจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้ เราควรจะมองและยอมรับความแตกต่างทางด้านความคิด และนิสัยใจคอคนอื่นบ้างไม่ใช่เหรอ? จะยึดของตัวเองคนเดียวได้อย่างงัย?