วันนี้เราไปซีคอนกับคุณแม่และน้องชาย (ปกติคุณพ่อจะไปด้วย แต่วันนี้คุณพ่อติดธุระค่ะ)
หลังจากไปส่งน้องชายเรียนพิเศษ เราก็มานั่งทานโดนัทกับคุณแม่
แล้วเราก็ปวดท้องมาก เนื่องจากเป็นประจำเดือนวันแรก แล้วก็ต้องถ่ายท้อง
เราเดินเข้าห้องน้ำสองรอบ จนสุดท้ายเดินมาบอกแม่ว่าเราขอนั่งแท็กซี่กลับก่อน
แล้วเราก็จะถ่ายท้องอีกรอบที่สาม เลยบอกให้คุณแม่รอก่อนที่ร้าน
แต่ตอนเราเดินมาเข้าห้องน้ำ เรารู้สึกว่าร่างกายไม่ไหวแล้ว จะเป็นลม
เราพยายามโทรหาแม่ก็โทรไม่ได้ โทรหาใครไม่ได้เลย ตอนนั้นดีแทคไม่มีสัญญาณ แย่มาก
หรือเราอาจอยู่ในมุมอับก็ไม่รู้ เราเลยขอให้ผู้หญิงคนนึงที่เดินผ่านช่วยเรา เขาก็เอาเบอร์เขาโทรหาคุณแม่ให้เรา
และพยุงเราไปนั่งรอ พอคุณแม่มา แม่ก็พยุงพาเราเดินไปโรงเรียนพิเศษรับน้อง และพยุงกลับจะเดินไปที่รถ
แต่เราเดินไม่ไหวแล้ว แบบจะล้ม ก็มีผู้ชายเข้ามาช่วย พาไปหาที่นั่ง หาประชาสัมพันธ์ด้านบนขอรถเข็น
และเราก็อาเจียน ตอนนั้นเราไม่ได้มองหน้าว่ามีใครบ้าง รู้แต่มีคนมุง และเข้ามาช่วยเหลือ
** มีคนหายาดมมาให้ หาถุงมาให้อาเจียน มาพยุงศีรษะเราให้ มีคนลูบหลังให้ และซื้อน้ำเปล่ามาให้**
สุดท้ายเจ้าหน้าที่หารถเข็นมาให้ และพาเราไปส่งจนถึงรถ คุณแม่ตั้งใจจะพาเราไปฉีดยารพ. จะะได้ทรมานน้อยลงหน่อย
แต่กว่าจะออกจากซีคอนได้ และรถที่ติดในเส้นศรีนครินทร์ เกือบชม. เราก็อาการดีขึ้น เลยกลับมานอนพักที่บ้านแทน
ตอนนี้อยากมาขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาช่วยเหลือเรานะคะ
ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน แต่อุตส่าห์เข้ามาช่วยเหลือ ขอบคุณจากใจจริง
เราเคยได้ยินมาบ่อยว่าถ้าไม่สบายนอกบ้าน จะขอความช่วยเหลือใครต้องระวังทรัพย์สิน
เราเลยคิดมาเองตลอดว่าคนเราสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ ต้องระวังมากๆ
แต่พอมาวันนี้ เรารู้เลยว่าคนที่ดีมีน้ำใจยังมีอยู่เยอะเลยค่ะ คนที่ทำให้สังคมน่าอยู่ ให้โลกเราน่าอยู่ยังมีอีกมาก
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณคนที่ช่วยเราวันนี้ที่ซีคอนสแควร์ค่ะ
หลังจากไปส่งน้องชายเรียนพิเศษ เราก็มานั่งทานโดนัทกับคุณแม่
แล้วเราก็ปวดท้องมาก เนื่องจากเป็นประจำเดือนวันแรก แล้วก็ต้องถ่ายท้อง
เราเดินเข้าห้องน้ำสองรอบ จนสุดท้ายเดินมาบอกแม่ว่าเราขอนั่งแท็กซี่กลับก่อน
แล้วเราก็จะถ่ายท้องอีกรอบที่สาม เลยบอกให้คุณแม่รอก่อนที่ร้าน
แต่ตอนเราเดินมาเข้าห้องน้ำ เรารู้สึกว่าร่างกายไม่ไหวแล้ว จะเป็นลม
เราพยายามโทรหาแม่ก็โทรไม่ได้ โทรหาใครไม่ได้เลย ตอนนั้นดีแทคไม่มีสัญญาณ แย่มาก
หรือเราอาจอยู่ในมุมอับก็ไม่รู้ เราเลยขอให้ผู้หญิงคนนึงที่เดินผ่านช่วยเรา เขาก็เอาเบอร์เขาโทรหาคุณแม่ให้เรา
และพยุงเราไปนั่งรอ พอคุณแม่มา แม่ก็พยุงพาเราเดินไปโรงเรียนพิเศษรับน้อง และพยุงกลับจะเดินไปที่รถ
แต่เราเดินไม่ไหวแล้ว แบบจะล้ม ก็มีผู้ชายเข้ามาช่วย พาไปหาที่นั่ง หาประชาสัมพันธ์ด้านบนขอรถเข็น
และเราก็อาเจียน ตอนนั้นเราไม่ได้มองหน้าว่ามีใครบ้าง รู้แต่มีคนมุง และเข้ามาช่วยเหลือ
** มีคนหายาดมมาให้ หาถุงมาให้อาเจียน มาพยุงศีรษะเราให้ มีคนลูบหลังให้ และซื้อน้ำเปล่ามาให้**
สุดท้ายเจ้าหน้าที่หารถเข็นมาให้ และพาเราไปส่งจนถึงรถ คุณแม่ตั้งใจจะพาเราไปฉีดยารพ. จะะได้ทรมานน้อยลงหน่อย
แต่กว่าจะออกจากซีคอนได้ และรถที่ติดในเส้นศรีนครินทร์ เกือบชม. เราก็อาการดีขึ้น เลยกลับมานอนพักที่บ้านแทน
ตอนนี้อยากมาขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาช่วยเหลือเรานะคะ
ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน แต่อุตส่าห์เข้ามาช่วยเหลือ ขอบคุณจากใจจริง
เราเคยได้ยินมาบ่อยว่าถ้าไม่สบายนอกบ้าน จะขอความช่วยเหลือใครต้องระวังทรัพย์สิน
เราเลยคิดมาเองตลอดว่าคนเราสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ ต้องระวังมากๆ
แต่พอมาวันนี้ เรารู้เลยว่าคนที่ดีมีน้ำใจยังมีอยู่เยอะเลยค่ะ คนที่ทำให้สังคมน่าอยู่ ให้โลกเราน่าอยู่ยังมีอีกมาก
ขอบคุณนะคะ