ตอนที่1
ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน มีสียงปืนดังขึ้น ณ ห้องนอนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ปัง! เสียงปืนดังขึ้นจาก ห้องนอนของ สา ขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่ หลังจากที่เธอได้ยินเสียง เธอรีบเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อมาดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ด้วยความตื่นตระหนก ทันใดนั้นเองสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอคือ ศพ ที่นอนจมกองเลือด ของโรจน์สามีของเธอ เธอเดินไปที่ศพของโรจน์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความโศกเศร้า เธอก้มลงกอดที่ศพของ โรจน์
"โรจน์ โรจน์คุณทำอย่างนี้ทำไมนะโรจน์ ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้คุยกันดีๆก็ได้หนิ"สาเขย่าตัวของโรจน์ร้องให้เหมือนคนสิ้นสติก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นปืนที่หล่นอยู่ข้างๆศพ เธอลุกขึ้นแล้วหยิบปืนด้วยมือที่สั่นระรัวขึ้นมาหวังจะปลิดชีพตนเองตาม
"คุณสา คุณสาคะ เปิดประตูค่ะเปิดประตู ยัยสาเปิดประตูเดี๊ยวนี้นะเกิดอะไรขึ้น พี่สาเปิดประตูเถอะค่ะ พี่สาถ้าพี่ไม่เปิดผมจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ"เสียงของ นิดสาวใช้ในบ้าน และครอบครัวของเธอตะโกนร้องเรียกให้สาเปิดประตู พอดีกับที่คนใช้ในบ้านเอากุญแจห้องของสามาไข ประตูห้องถูกเปิดขึ้น ทุกคนวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความรีบร้อน สิ่งที่ทุกคนเห็นคือศพของโรจน์ที่นอนอยู่บนพื้นโดยมีสานั่งอยู่ข้างๆโดยเธอสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดในมือของเธอนั้นถือปืนหันปากปืนมาทางตัวเธอ
“สา สาหยุดลูกสา สาอย่าทำอย่างนี้ลูก ใจเย็นๆนะสานะ” รุจวิ่งเข้าไปดึงปืนจากมือสาออกแล้วกอดเธอไว้ด้วยความตกใจ
“อะ อะ อ้าย!!นังสา แกฆ่าเขาทำไม แกฆ่าคุณโรจน์ทำไมฮะสา ฮะบอกฉันมาซิมันเกิดอะไรขึ้น” ฝนร้องลั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นศพของโรจน์แล้วถามสาด้วยน้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความกลัว
" สาไม่ได้ฆ่า นะแม่ สา ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น สาเข้าไปอาบน้ำแล้วเดินออกมา ก็เห็นเขาเป็นอย่างนี้แล้วสา ไม่ได้ทำนะ สาไม่ได้ฆ่านะทุกคน" สาร้อธิบายขณะที่ร้องไห้เสียงสั่นด้วยความเสียใจที่คนรักจากเธอไป
" เดี๊ยวก่อน นะ ทุกคน นาว่าเราช่วยกันดูก่อนดีกว่าว่ามีอะไรหายไปหรือเปล่า แล้วค่อยไปดูกล้องวงจรปิดกัน ว่ามีใครเข้ามารึเปล่าดูสิ หน้าต่างห้องสาเปิดอยู่ นะ ดูสิ" นา พูดขึ้นหลังจากพยายามรวบรวมสติแล้วมองไปรอบห้อง
"จริงด้วยพี่นา งั้นเราไปดูที่ห้องยามกันเถอะพี่ นี่ดายังไม่เห็นยามขึ้นมาเลยด้วย นิด โทรเรียกตำรวจมาด้วยนะ" ดา พูดเสริมขึ้นมาหลังจากมองไปรอบห้อง
"ค่ะ คุณสา" นิด รับด้วยน้ำเสียงสั่นๆยังไม่หายจากความกลัว
ขณะเดียวกัน หมอปรัชญ์ ขับรถกลับบ้านด้วยความเหน็ดเหนื่อจากการทำงานซึ่งตั้งอยู่ในซอยเดียวกับ สา
"เอี๊ยด!! ปัง" หมอปรัชญ์ เงยหน้าขึ้นหลังจากหลับในขณะขับรถเขาพบว่าเขาได้ขับรถชน ส้ม เข้าอย่างจังเมื่อเขาเปิดประตูออกไปเพื่อลงไปดูว่าส้มเป็นอย่างไรบ้างเขาพบร่างหญิงสาวนอนสลบอยู่
"อ้าว ส้มๆ เป็นยังไงบ้างส้ม"ปรัชญ์วิ่งเข้าไปดูร่างของหญิงสาวด้วยความตกใจ เขาอุ้มเธอขึ้นรถเพื่อพาไปโรงพยาบาลหลังจากทำการ ตรวจรักษา หมอปรัชญ์ได้คุยกับ หมอเจ้าของไข้ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขาสมัยเรียน
"ฝากด้วยนะครับ อาจารย์ "หมอปรัชญ์พูดด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องห่วงนะโชคดีที่เคสนี้ไม่เป็นอะไรมากแต่ ลูกในท้องเธอนี่ยังน่าเป็นห่วงอยู่นะเพราะอายุ ครรภ์ยังน้อยอยู่ อาจารย์ขอตัวก่อนนะ " อาจารย์หมอพูด แล้วตบที่บ่าของปรัชญ์ แล้วเดินจากไป
"คุณหมอคะคุณหมอ ยัยส้มเป็นยังไงบ้างคะหมอ" อ้อน วิ่งเข้ามาถาม ด้วยอาการตื่นตกใจเมื่อโรงพยาบาลโทรไปบอกว่าส้มถูกรถชน
"สวัสดีครับ ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้ ส้มปลอดภัยแล้ว แต่ที่หน้าเป็นห่วงคือ ลูกในท้องของส้มนะครับตอนนี้ก็ 50 50 ครับ"หมอปรัชญ์พูด
"ลูก นี่ยัยส้มท้องหรอคะ ท้องได้ยังไงแล้วท้องกับใคร" คุณหญิงอ้อนถามด้วยความตกใจเมื่อทราบข่าว
" เรื่องนี้ผมไม่ทราบนะครับ แต่ส้มท้องได้ ไม่ต้องห่วง นะครับเดียวผมจะมาช่วยดูแลเธอเอง คือ ผมเป็นคนชนเธอหนะครับ"หมอปรัชญ์พูดด้วยความตกใจเมื่อทราบว่า คุณหญิงอ้อนไม่ทราบว่าส้มท้อง
"ค่ะๆ แล้วแต่ค่ะ" วันตอบด้วยความกังวลที่ส้มท้อง แล้วเดินเข้าห้องไปดูอาการของลูกสาว
กลับมาที่ สา สาเปลี่ยนอาบน้ำเปลี่ยนชุดเมื่อถึงห้องยามเธอพบว่ายามนอนหลับอยู่ และมีแก้วน้ำวางไว้
"นี่ นี่ตื่น ตื่นสิตื่น"สา เขย่าตัวยามที่หลับอยู่ เพื่อปลุก แต่เขย่าเท่าไรแล้วยามก็ไม่ยอมตืนเสียที
"โดนวางยาแน่เลย" ดา พูดขึ้น
"โอ๊ย!!! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมต้องฆ่าคุณโรจน์ คุณโรจน์ไม่มีศัตรูที่ไหนเลยนะ หรือ เป็นเพราะสา ทำให้เขาต้องตาย" สาพูดด้วยน้ำเสียงที่เครียดเมื่อรู้ว่าสามีของเธอถูกฆาตรกรรมทุกคนพยายามย้อนดูวีดีโอวงจรปิดในช่วงที่เกิดเหตการณ์แต่ไม่พบว่ามีใครเข้ามา
"ใจเย็นนะพี่ ผมว่าเรื่องนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจดีกว่านะพี่ ตอนนี้ เราเข้าไปอยู่ในบ้านก่อนดีกว่าเผื่อไอคนที่ฆ่า พี่โรจน์ยังอยู่ มันอาจจะย้อนกลับมาฆ่าใครอีกก็ได้นะพี่" อา พูดขึ้นด้วยความกังวล
"ตำรวจมาแล้วค่าาาา" นิดตะโกนบอกเสียงดัง
ตำรวจเดินทางมาถึง กลางดึกแล้วจึงเริ่มดำเนินการค้นหาหลักฐาน และสอบปากคำคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ทีละคนทีละคน
"ยังไงผมคงต้องให้คุณสาเป็นผู้ต้องสงสัยไว้ก่อนนะครับ เพราะจากการตรวจสอบลายนิ้วมือ พบแค่ ลายนิ้วมือของ คุณสา กับ คุณโรจน์ ในห้องเท่านั้น แล้วที่กระบอกปืนเนี่ยเราก็พบรายนิ้วมือของคุณสาด้วย ที่สำคัญจากการสอบถามพยาน พบว่าในขณะเกิดเหตุมีเพียงคุณสา"กับผู้ตายที่อยู่ในห้องเกิดเหตุ ตำรวจพูดกับรุจ
"งั้นวันนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ " คุณรุจ ถาม ด้วยความง่วง
"ครับ แต่พรุ่งนี้คงต้องขอตัวคุณสาไปให้ปากคำต่อที่โรงพักนะครับ แล้วก็ขอให้คุณสาอย่าพึ่งเข้าไปในห้องนั้นนะครับ เดี๊ยวทางเราจะมาหาหลักฐานอย่างอื่นเพิ่มเติมอีก ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ"ตำรวจพูด
"งั้นตอนนี้เราแยกย้ายกันไปนอนเถอะ ดึกแล้วมีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้ "คุณพ่อรุจ พูด
“สาไม่ได้ทำนะ เชื่อสานะคะพ่อ เชื่อสานะทุกคน”สาโอบกอด รุจแล้วกวาดสายตาไปที่ทุกคน
ทุกคนแยกย้ายกันขึ้นห้องเพื่อพักผ่อน
" คุณคิดว่ายัยสา เป็นคนฆ่ารึเปล่าคะ" คุณแม่ฝนถามคุณรุจหลังจากเดินเข้ามาในห้องนอน
"ไม่หรอก หน่า อนากคิดมากเลยคุณ ถึงยัย สา จะเป็นคน โผงผาง อารมณ์ร้อน แต่ผมเชื่อนะว่ายัยสาฆ่าใครไม่ได้หรอก อย่าคิดมากเลยนะคุณ นอนดีกว่า อย่าคิดมากเลย เดียวหน้าเหี่ยวนะคุณ หม่ะนอนเถอะพรุ่งนี้ผมมีประชุมตอนเช้านะ " คุณรุจกอดฝนพูดปลอบไม่ให้ คุณฝนคิดมาก ก่อนที่จะโน้มตัวลงนอน
เมื่อมาถึงห้องสาเครียดมากจนไม่กล้าพูดกับใครในบ้านและไม่กล้าที่จะปรึกษาใครสาจึงโทรไปหาส้มเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอมักจะปรึกษาทุกครั้งที่มีเรื่องทุกข์ใจ
" ส้มฮะโหลส้ม ส้มเธอว่างคุยกับฉันรึเปล่า" สาพูดด้วยเสียงสะอึ้น
''อ้าว หนูสา ตอนนี้ส้มคุยไม่ได้หรอกลูกยัยส้มโดนรถชนตอนนี้ อยู่ โรงพยาบาล " หญิงอ้อนพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียเพราะสะดุ้งตื่นจากเสียงโทรศัพท์ของส้ม
"ฮะ โดนรถชนตอนนี้อยู่โรงพยาบาลห้องไหนตึกไหนคะแม่ เดียวสาจะไปช่วยดูแล" สาถามด้วยความตกใจ
หญิงอ้อนให้ที่อยู่และเลขห้องกับสา สาจึงวางสาย
"เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ยทำไมถึงได้เกิดเรื่องแย่ๆกับคนรอบๆตัวฉันพร้อมๆกันไปหมด" สาอุทานร้องไห้หนักกว่าเดิม
วันรุ่งขึ้นสาไปเยี่ยมส้มที่โรงพยาบาลพร้อมกระเช้าผลไม้แต่เช้าเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป เธอพบหมอปรัชญ์ กำลัง ป้อนข้าวให้ส้มอยู่
"อ้าว! หมอปรัชญ์ ยัยส้ม ส้มเป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่าเป็นยังไงบ้าง" สาถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรมากหรอกจะ มีแค่รอยถลอก แล้วก็พกช้ำนิดหน่อยเอง" ฝนตอบด้วยเสียงสดใส
"แล้วนี่หมอปรัชญ์ มาได้ไงเนี่ยหรือว่า อันแหน่ หรือว่า แหม ยัยส้ม กับคุณหมอ "สาถามหมอปรัชญ์ และ ส้ม แกมแซวๆพร้อมชี้นิ้วกวาดไปที่ทั้งคู่ด้วยความที่สนิท กับทั้งคู่
"อ่อ ปะ เปล่า เราไม่ได้กลับมาคืนดีกันหรอก พอดีเราเนี่ยแหละขับรถชนส้ม" หมอปรัชญ์ สวนขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความเขิน เพราะกลัวว่าสาจะเข้าใจผิด
"ก็แล้วไป แหม่ " สาพูด แล้วยิ้มเขินๆดีใจที่ทำให้ปรัชญ์เขิน
"เออ เจอหมอก็ดีเลย ประชุมเรื่องแบบของ รีสอร์ทหมอ บ่ายนี้ขอเลื่อนไปก่อนนะ หมอ สาของอยู่กับส้มสักพักได้ไหม" สาบอกให้ปรัชญ์ออกจากห้องอย่างสุภาพ
"ได้ๆ งั้นเดี๊ยวเรามานะ จะได้ไปกินข้าวด้วยตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย มาถึงก็ไล่เลยนะสา ไปก่อนนะส้มเดียวเรามานะ ส้ม สา เอาอะไรเปล่า"หมอปรัชญ์ พูดทีเล่นทีจริงกับ สาและส้ม
“ไม่เป็นไรหรอก หมอไปเถอะ”สาตอบก่อนที่ปรัชญ์เดินออกไป
"โอ๊ย ยัยส้มฉันจะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันจะกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนแล้วเนี่ย "สาพูดระบายความรู้สึกที่เเน่นอยู่ในอกให้เพื่อนสนิทฟัง
"เกิดอะไรขึ้นหน่ะสา " ส้มหน้าซีดก่อนจะพูดด้วยความตกใจ
สาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ส้มฟัง ส้มฟังด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วร้องไห้ไปกับสาที่ร้องไห้อย่างหนักระหว่างที่เล่าให้ส้มฟัง พร้อมทั้งให้คำปรึกษา ต่างๆ กับสา จนสารู้สึกสบายใจขึ้นแล้วสาจึงกลับไป
ระหว่างทางเธอเจอกับหญิงอ้อนที่หน้าลิฟท์โรงพยาลจึงได้พูดคุยกันจน สารู้ว่าส้มท้อง สาคิดสงสัยว่าส้มจะท้องกับโรจน์ เนื่องจากช่วงเดือนที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยอยู่บ้านและสังเกตว่า ส้มกับโรจน์สนิทกันมากขึ้น หลังจากให้ปากคำตำรวจสาจึงรีบเดินทางกลับบ้าน แล้วกลับไปดูมือถือ และคอมพิวเตอร์ ของโรจน์ สิ่งที่เธอเห็นคือ ภาพถ่ายคู่ ระหว่างส้มกับโรจน์ รวมทั้งข้อความในไลน์และโซเชียลเน็ตเวิร์คต่างๆที่โรจน์ ออนค้างไว้ในคอม ซึ่งทั้งคู่คุยอย่างกระหนุงกระหนิง ด้วยความเสียใจ ผสมกับความโกรธ ที่คนที่เธอรักทั้งสองคนร่วมมือกัน สวมเขาให้เธอ เธอจึงไปอาละวาทที่ ที่ทำงานของส้มพร้อมกับ นิด ในวันที่สัมกลับไปทำงานวันแรก
" นังส้มยู่ไหม ฉัน ถามว่านังส้มอยู่ไหม" สาขึ้นเสียง ถามกับเลขาของส้มก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องของส้ม
“สา” ส้มปาดน้ำตาหลังจากนั่งดูรูประหว่างเธอกับโรจน์ เมื่อเธอเห็นสาเดินเข้ามาเธอตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก
“นิด ลากตัวมันออกมา” สาสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"นี่เรื่องอะไร กันหนะสา ทำไมต้องทำส้มขนาดนี้ด้วย" ส้มทำหน้าน่าสงสารและร้องไห้ใส่สา
รักขม(รีไรซ์จากรักซ่อนหนาม) ตอนที่1
ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน มีสียงปืนดังขึ้น ณ ห้องนอนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ปัง! เสียงปืนดังขึ้นจาก ห้องนอนของ สา ขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่ หลังจากที่เธอได้ยินเสียง เธอรีบเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อมาดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ด้วยความตื่นตระหนก ทันใดนั้นเองสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอคือ ศพ ที่นอนจมกองเลือด ของโรจน์สามีของเธอ เธอเดินไปที่ศพของโรจน์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความโศกเศร้า เธอก้มลงกอดที่ศพของ โรจน์
"โรจน์ โรจน์คุณทำอย่างนี้ทำไมนะโรจน์ ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้คุยกันดีๆก็ได้หนิ"สาเขย่าตัวของโรจน์ร้องให้เหมือนคนสิ้นสติก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นปืนที่หล่นอยู่ข้างๆศพ เธอลุกขึ้นแล้วหยิบปืนด้วยมือที่สั่นระรัวขึ้นมาหวังจะปลิดชีพตนเองตาม
"คุณสา คุณสาคะ เปิดประตูค่ะเปิดประตู ยัยสาเปิดประตูเดี๊ยวนี้นะเกิดอะไรขึ้น พี่สาเปิดประตูเถอะค่ะ พี่สาถ้าพี่ไม่เปิดผมจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ"เสียงของ นิดสาวใช้ในบ้าน และครอบครัวของเธอตะโกนร้องเรียกให้สาเปิดประตู พอดีกับที่คนใช้ในบ้านเอากุญแจห้องของสามาไข ประตูห้องถูกเปิดขึ้น ทุกคนวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความรีบร้อน สิ่งที่ทุกคนเห็นคือศพของโรจน์ที่นอนอยู่บนพื้นโดยมีสานั่งอยู่ข้างๆโดยเธอสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดในมือของเธอนั้นถือปืนหันปากปืนมาทางตัวเธอ
“สา สาหยุดลูกสา สาอย่าทำอย่างนี้ลูก ใจเย็นๆนะสานะ” รุจวิ่งเข้าไปดึงปืนจากมือสาออกแล้วกอดเธอไว้ด้วยความตกใจ
“อะ อะ อ้าย!!นังสา แกฆ่าเขาทำไม แกฆ่าคุณโรจน์ทำไมฮะสา ฮะบอกฉันมาซิมันเกิดอะไรขึ้น” ฝนร้องลั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นศพของโรจน์แล้วถามสาด้วยน้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความกลัว
" สาไม่ได้ฆ่า นะแม่ สา ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น สาเข้าไปอาบน้ำแล้วเดินออกมา ก็เห็นเขาเป็นอย่างนี้แล้วสา ไม่ได้ทำนะ สาไม่ได้ฆ่านะทุกคน" สาร้อธิบายขณะที่ร้องไห้เสียงสั่นด้วยความเสียใจที่คนรักจากเธอไป
" เดี๊ยวก่อน นะ ทุกคน นาว่าเราช่วยกันดูก่อนดีกว่าว่ามีอะไรหายไปหรือเปล่า แล้วค่อยไปดูกล้องวงจรปิดกัน ว่ามีใครเข้ามารึเปล่าดูสิ หน้าต่างห้องสาเปิดอยู่ นะ ดูสิ" นา พูดขึ้นหลังจากพยายามรวบรวมสติแล้วมองไปรอบห้อง
"จริงด้วยพี่นา งั้นเราไปดูที่ห้องยามกันเถอะพี่ นี่ดายังไม่เห็นยามขึ้นมาเลยด้วย นิด โทรเรียกตำรวจมาด้วยนะ" ดา พูดเสริมขึ้นมาหลังจากมองไปรอบห้อง
"ค่ะ คุณสา" นิด รับด้วยน้ำเสียงสั่นๆยังไม่หายจากความกลัว
ขณะเดียวกัน หมอปรัชญ์ ขับรถกลับบ้านด้วยความเหน็ดเหนื่อจากการทำงานซึ่งตั้งอยู่ในซอยเดียวกับ สา
"เอี๊ยด!! ปัง" หมอปรัชญ์ เงยหน้าขึ้นหลังจากหลับในขณะขับรถเขาพบว่าเขาได้ขับรถชน ส้ม เข้าอย่างจังเมื่อเขาเปิดประตูออกไปเพื่อลงไปดูว่าส้มเป็นอย่างไรบ้างเขาพบร่างหญิงสาวนอนสลบอยู่
"อ้าว ส้มๆ เป็นยังไงบ้างส้ม"ปรัชญ์วิ่งเข้าไปดูร่างของหญิงสาวด้วยความตกใจ เขาอุ้มเธอขึ้นรถเพื่อพาไปโรงพยาบาลหลังจากทำการ ตรวจรักษา หมอปรัชญ์ได้คุยกับ หมอเจ้าของไข้ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขาสมัยเรียน
"ฝากด้วยนะครับ อาจารย์ "หมอปรัชญ์พูดด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องห่วงนะโชคดีที่เคสนี้ไม่เป็นอะไรมากแต่ ลูกในท้องเธอนี่ยังน่าเป็นห่วงอยู่นะเพราะอายุ ครรภ์ยังน้อยอยู่ อาจารย์ขอตัวก่อนนะ " อาจารย์หมอพูด แล้วตบที่บ่าของปรัชญ์ แล้วเดินจากไป
"คุณหมอคะคุณหมอ ยัยส้มเป็นยังไงบ้างคะหมอ" อ้อน วิ่งเข้ามาถาม ด้วยอาการตื่นตกใจเมื่อโรงพยาบาลโทรไปบอกว่าส้มถูกรถชน
"สวัสดีครับ ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้ ส้มปลอดภัยแล้ว แต่ที่หน้าเป็นห่วงคือ ลูกในท้องของส้มนะครับตอนนี้ก็ 50 50 ครับ"หมอปรัชญ์พูด
"ลูก นี่ยัยส้มท้องหรอคะ ท้องได้ยังไงแล้วท้องกับใคร" คุณหญิงอ้อนถามด้วยความตกใจเมื่อทราบข่าว
" เรื่องนี้ผมไม่ทราบนะครับ แต่ส้มท้องได้ ไม่ต้องห่วง นะครับเดียวผมจะมาช่วยดูแลเธอเอง คือ ผมเป็นคนชนเธอหนะครับ"หมอปรัชญ์พูดด้วยความตกใจเมื่อทราบว่า คุณหญิงอ้อนไม่ทราบว่าส้มท้อง
"ค่ะๆ แล้วแต่ค่ะ" วันตอบด้วยความกังวลที่ส้มท้อง แล้วเดินเข้าห้องไปดูอาการของลูกสาว
กลับมาที่ สา สาเปลี่ยนอาบน้ำเปลี่ยนชุดเมื่อถึงห้องยามเธอพบว่ายามนอนหลับอยู่ และมีแก้วน้ำวางไว้
"นี่ นี่ตื่น ตื่นสิตื่น"สา เขย่าตัวยามที่หลับอยู่ เพื่อปลุก แต่เขย่าเท่าไรแล้วยามก็ไม่ยอมตืนเสียที
"โดนวางยาแน่เลย" ดา พูดขึ้น
"โอ๊ย!!! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมต้องฆ่าคุณโรจน์ คุณโรจน์ไม่มีศัตรูที่ไหนเลยนะ หรือ เป็นเพราะสา ทำให้เขาต้องตาย" สาพูดด้วยน้ำเสียงที่เครียดเมื่อรู้ว่าสามีของเธอถูกฆาตรกรรมทุกคนพยายามย้อนดูวีดีโอวงจรปิดในช่วงที่เกิดเหตการณ์แต่ไม่พบว่ามีใครเข้ามา
"ใจเย็นนะพี่ ผมว่าเรื่องนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจดีกว่านะพี่ ตอนนี้ เราเข้าไปอยู่ในบ้านก่อนดีกว่าเผื่อไอคนที่ฆ่า พี่โรจน์ยังอยู่ มันอาจจะย้อนกลับมาฆ่าใครอีกก็ได้นะพี่" อา พูดขึ้นด้วยความกังวล
"ตำรวจมาแล้วค่าาาา" นิดตะโกนบอกเสียงดัง
ตำรวจเดินทางมาถึง กลางดึกแล้วจึงเริ่มดำเนินการค้นหาหลักฐาน และสอบปากคำคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ทีละคนทีละคน
"ยังไงผมคงต้องให้คุณสาเป็นผู้ต้องสงสัยไว้ก่อนนะครับ เพราะจากการตรวจสอบลายนิ้วมือ พบแค่ ลายนิ้วมือของ คุณสา กับ คุณโรจน์ ในห้องเท่านั้น แล้วที่กระบอกปืนเนี่ยเราก็พบรายนิ้วมือของคุณสาด้วย ที่สำคัญจากการสอบถามพยาน พบว่าในขณะเกิดเหตุมีเพียงคุณสา"กับผู้ตายที่อยู่ในห้องเกิดเหตุ ตำรวจพูดกับรุจ
"งั้นวันนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ " คุณรุจ ถาม ด้วยความง่วง
"ครับ แต่พรุ่งนี้คงต้องขอตัวคุณสาไปให้ปากคำต่อที่โรงพักนะครับ แล้วก็ขอให้คุณสาอย่าพึ่งเข้าไปในห้องนั้นนะครับ เดี๊ยวทางเราจะมาหาหลักฐานอย่างอื่นเพิ่มเติมอีก ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ"ตำรวจพูด
"งั้นตอนนี้เราแยกย้ายกันไปนอนเถอะ ดึกแล้วมีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้ "คุณพ่อรุจ พูด
“สาไม่ได้ทำนะ เชื่อสานะคะพ่อ เชื่อสานะทุกคน”สาโอบกอด รุจแล้วกวาดสายตาไปที่ทุกคน
ทุกคนแยกย้ายกันขึ้นห้องเพื่อพักผ่อน
" คุณคิดว่ายัยสา เป็นคนฆ่ารึเปล่าคะ" คุณแม่ฝนถามคุณรุจหลังจากเดินเข้ามาในห้องนอน
"ไม่หรอก หน่า อนากคิดมากเลยคุณ ถึงยัย สา จะเป็นคน โผงผาง อารมณ์ร้อน แต่ผมเชื่อนะว่ายัยสาฆ่าใครไม่ได้หรอก อย่าคิดมากเลยนะคุณ นอนดีกว่า อย่าคิดมากเลย เดียวหน้าเหี่ยวนะคุณ หม่ะนอนเถอะพรุ่งนี้ผมมีประชุมตอนเช้านะ " คุณรุจกอดฝนพูดปลอบไม่ให้ คุณฝนคิดมาก ก่อนที่จะโน้มตัวลงนอน
เมื่อมาถึงห้องสาเครียดมากจนไม่กล้าพูดกับใครในบ้านและไม่กล้าที่จะปรึกษาใครสาจึงโทรไปหาส้มเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอมักจะปรึกษาทุกครั้งที่มีเรื่องทุกข์ใจ
" ส้มฮะโหลส้ม ส้มเธอว่างคุยกับฉันรึเปล่า" สาพูดด้วยเสียงสะอึ้น
''อ้าว หนูสา ตอนนี้ส้มคุยไม่ได้หรอกลูกยัยส้มโดนรถชนตอนนี้ อยู่ โรงพยาบาล " หญิงอ้อนพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียเพราะสะดุ้งตื่นจากเสียงโทรศัพท์ของส้ม
"ฮะ โดนรถชนตอนนี้อยู่โรงพยาบาลห้องไหนตึกไหนคะแม่ เดียวสาจะไปช่วยดูแล" สาถามด้วยความตกใจ
หญิงอ้อนให้ที่อยู่และเลขห้องกับสา สาจึงวางสาย
"เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ยทำไมถึงได้เกิดเรื่องแย่ๆกับคนรอบๆตัวฉันพร้อมๆกันไปหมด" สาอุทานร้องไห้หนักกว่าเดิม
วันรุ่งขึ้นสาไปเยี่ยมส้มที่โรงพยาบาลพร้อมกระเช้าผลไม้แต่เช้าเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป เธอพบหมอปรัชญ์ กำลัง ป้อนข้าวให้ส้มอยู่
"อ้าว! หมอปรัชญ์ ยัยส้ม ส้มเป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่าเป็นยังไงบ้าง" สาถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรมากหรอกจะ มีแค่รอยถลอก แล้วก็พกช้ำนิดหน่อยเอง" ฝนตอบด้วยเสียงสดใส
"แล้วนี่หมอปรัชญ์ มาได้ไงเนี่ยหรือว่า อันแหน่ หรือว่า แหม ยัยส้ม กับคุณหมอ "สาถามหมอปรัชญ์ และ ส้ม แกมแซวๆพร้อมชี้นิ้วกวาดไปที่ทั้งคู่ด้วยความที่สนิท กับทั้งคู่
"อ่อ ปะ เปล่า เราไม่ได้กลับมาคืนดีกันหรอก พอดีเราเนี่ยแหละขับรถชนส้ม" หมอปรัชญ์ สวนขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความเขิน เพราะกลัวว่าสาจะเข้าใจผิด
"ก็แล้วไป แหม่ " สาพูด แล้วยิ้มเขินๆดีใจที่ทำให้ปรัชญ์เขิน
"เออ เจอหมอก็ดีเลย ประชุมเรื่องแบบของ รีสอร์ทหมอ บ่ายนี้ขอเลื่อนไปก่อนนะ หมอ สาของอยู่กับส้มสักพักได้ไหม" สาบอกให้ปรัชญ์ออกจากห้องอย่างสุภาพ
"ได้ๆ งั้นเดี๊ยวเรามานะ จะได้ไปกินข้าวด้วยตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย มาถึงก็ไล่เลยนะสา ไปก่อนนะส้มเดียวเรามานะ ส้ม สา เอาอะไรเปล่า"หมอปรัชญ์ พูดทีเล่นทีจริงกับ สาและส้ม
“ไม่เป็นไรหรอก หมอไปเถอะ”สาตอบก่อนที่ปรัชญ์เดินออกไป
"โอ๊ย ยัยส้มฉันจะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันจะกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนแล้วเนี่ย "สาพูดระบายความรู้สึกที่เเน่นอยู่ในอกให้เพื่อนสนิทฟัง
"เกิดอะไรขึ้นหน่ะสา " ส้มหน้าซีดก่อนจะพูดด้วยความตกใจ
สาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ส้มฟัง ส้มฟังด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วร้องไห้ไปกับสาที่ร้องไห้อย่างหนักระหว่างที่เล่าให้ส้มฟัง พร้อมทั้งให้คำปรึกษา ต่างๆ กับสา จนสารู้สึกสบายใจขึ้นแล้วสาจึงกลับไป
ระหว่างทางเธอเจอกับหญิงอ้อนที่หน้าลิฟท์โรงพยาลจึงได้พูดคุยกันจน สารู้ว่าส้มท้อง สาคิดสงสัยว่าส้มจะท้องกับโรจน์ เนื่องจากช่วงเดือนที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยอยู่บ้านและสังเกตว่า ส้มกับโรจน์สนิทกันมากขึ้น หลังจากให้ปากคำตำรวจสาจึงรีบเดินทางกลับบ้าน แล้วกลับไปดูมือถือ และคอมพิวเตอร์ ของโรจน์ สิ่งที่เธอเห็นคือ ภาพถ่ายคู่ ระหว่างส้มกับโรจน์ รวมทั้งข้อความในไลน์และโซเชียลเน็ตเวิร์คต่างๆที่โรจน์ ออนค้างไว้ในคอม ซึ่งทั้งคู่คุยอย่างกระหนุงกระหนิง ด้วยความเสียใจ ผสมกับความโกรธ ที่คนที่เธอรักทั้งสองคนร่วมมือกัน สวมเขาให้เธอ เธอจึงไปอาละวาทที่ ที่ทำงานของส้มพร้อมกับ นิด ในวันที่สัมกลับไปทำงานวันแรก
" นังส้มยู่ไหม ฉัน ถามว่านังส้มอยู่ไหม" สาขึ้นเสียง ถามกับเลขาของส้มก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องของส้ม
“สา” ส้มปาดน้ำตาหลังจากนั่งดูรูประหว่างเธอกับโรจน์ เมื่อเธอเห็นสาเดินเข้ามาเธอตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก
“นิด ลากตัวมันออกมา” สาสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"นี่เรื่องอะไร กันหนะสา ทำไมต้องทำส้มขนาดนี้ด้วย" ส้มทำหน้าน่าสงสารและร้องไห้ใส่สา