เรา"เห็นแก่ตัว"จริงเหรอ?

คือเมื่อนานมาแล้ว มีงานๆหนึ่งที่ต้องทำด้วยกันร่วมห้อง ในห้องก็จะมีกลุ่มใเพื่อนเล็กใหญ่ตามประสาเด็กทั่วไป
ทีนี้ จะมีกลุ่มๆหนึ่งซึ่งมีหัวหน้าเป็นสมาชิกเวลาจะทำอะไรที่เป็นงานห้องก็ต้องรอคำสั่งจากหัวหน้า
ซึ่งกลุ่มๆนี้ ถ้าเวลางานที่ทำเป็นกลุ่มย่อยๆ ก็มักจะส่งช้ากว่าชาวบ้านเขา ถ้างานใหญ่ๆก็มักจะชอบเสนอตัวเป็นแกนนำงาน (บางทีก็สนใจงานใหญ่จนลืมงานตัวเอง)
ในมุมมองเรา คือคิดว่ากลุ่มพวกเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ว่ากระจายงานไม่ดี ใช้คนไม่เก่ง เอาพวกที่เป็นเด็กที่ดังในหมู่ครูมาเป็นหัวหน้าฝ่ายต่างๆ ทั้งที่บางเรื่องมีคนอื่นทำได้ดีกว่า

เกรื่นซะยาวเลย มาถึงเรื่องที่เราจะถาม

วันหนึ่งหลังจากครูสั่งงาน มีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มนั้นมาขอให้เราย้ายที่นั่งสักพัก โดยอ้างว่าพวกเขาจะคุยกันเรื่องงานนี้
แต่เรารู้นิสัยเพื่อนพวกนี้ดีว่าคงคุยกันได้ไม่ถึงไหนหรอก ส่วนใหญ่เมาท์แตกมากกว่า
ด้วยความที่เราเกรงใจครูที่สอนในคาบนั้น เพราะเป็นคาบที่ครูไม่ค่อยซีเรียส วิชาไม่ค่อยสำคัญ เพื่อนๆจึงเอาเวลานี้มาใช้คุยกันแทนการฟังครูสอน
บวกก้บนิสัยเราที่ไม่ชอบย้ายไปไหน เพราะทำอะไรแล้วไม่สะดวก แล้วเกิดไปทำของของคนที่เราไปนั่งแทนหายหรือพังนี่จะซวยเปล่าๆ จึงไม่ได้ให้เพื่อนย้ายที่นั่ง
เพื่อนก็เลยมาว่าๆ เราเห็นแก่ตัว ก็เลยมีปากเสียง จนเราร้องไห้เพราะอ่อนไหวเวลาใครมาขึ้นเสียงใส่ ก็เลยจำใจพูดขอโทษไปเพื่อให้ในห้องมันสงบ

การกระทำของเรานี่ เห็นแก่ตัวจริงๆเหรอ? ขนาดนั้นเลยเหรอ?