แรกเริ่มเราทำงานกับบริษัทที่มั่นคงบริษัทนึงค่ะ แต่บังเอิญท้องเลยต้องออกมาเลี้ยงลูกโดยที่สามีเป็นคนบอกให้ลาออก พออยู่ๆ ไปเงินทองก็เข้าขั้นวิกฤตเคต่าชอบกระแนะกระแหนว่าตัวเค้าเป็นคนไม่อยู่เฉย ค้าขายหรือทำอะไรเป็นเงินเป็นทองได้เค้าทำหมด เราเลยบอกว่าเราจะเอาเวลาที่ไหน เช้าจัดการลูกคนโตไปโรงเรียน เย็นรอรับลูกลงรถโรงเรียน ระหว่างวันเลี่ยงลูกคนเล็กซึ่งกินนมแม่ แต่เค้าก็มองว่าเราเอาลูกมาอ้างทำให้ปิดโอกาสตัวเองถ้าแบบนี้ก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไรกันเลย สามีเป็นคนมีความรู้ความสามารถสูงค่ะ เวลาพูดคุยอะไรจะคิดว่าเค้าถูกเสมอเพราะเราไม่รู้อะไร พอเราพูดอะไรเหมือนเค้าจะไม่อยากฟัง ไม่เห็นด้วย เค้ารักลูกมากเลิกงานมาจะเล่นกับลูก ถ้าเราพูดอะไรเค้าจะไม่ค่อยตอบต้องถามซ้ำ ๆ พอเราว่าเค้าก็อ้างว่าเราพูดแทรกเค้ากับลูกซึ่งบางทัเราไม่ได้แทรกแต่เค้าก็ไม่สนใจเราอยู่ดี ตอนนี้เรารู้สึกกดดันเค้าทำเหมือนเราไร้ค่า ไม่มีงานทำ แต่ถึงเราจะทำงานเค้าก็มองว่าตำแหน่งเล็กๆ เหมือนเค้ามองว่าเราด้อยกว่าตลอดเวลา หลังสงกรานต์นี้เราจะไปทำงานแล้ว เอาลูกไปจ้างคนอื่นเลี้ยง รายได้น้อยแต่ก็ดีกว่าแบมือขอเงินเค้าใช้ ลูกก็ยังไม่ทิ้งนมเต้าแต่ต้องหักดิบ บางครั้งที่ทะเลาะกันเราอยากเลิกแต่สงสารลูก นึกถึงเวลาเค้าเล่นกับลูกแล้วลูกมีความสุขก็อดสงสารลูกไม่ได้ค่ะ เราจะทำยังไงดีคะอยากให้เค้าให้เกียรติในความเป็นภรรยาและแม่ของลูกบ้างเราไม่เก่งเท่าเค้าแต่เราก็คือคนๆหนึ่งเหมือนกันคี่ะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับพื้นที่ให้ได้ระบาย
สามีมองว่าไร้ค่า