จะเรียนแต่การตลาด อยากเรียนง่ายจบง่าย ใกล้บ้านไม่เครียด
ไอ้เราก้อเคยเรียนบัญชีมา ถามว่ายากไหม ก็ยากนะถ้าไม่ตั้งใจ ท้งๆที่ก็เกลียดตัวเลข ไม่ชอบคำนวน แต่ตอนเด็กอยากทำงานสบายทำธนาคาร เคยถามพี่ๆที่ทำงานว่าต้องเรียนอะไรถึงทำงานแบงค์ได้ (สมัย20กว่าปีที่แล้ว วุฒิปวช.บัญชีเขารับทำงาน) เพื่อนอยุ่ธนาคารกันเพียบ ทำไปทำมามีบ้าน มีรถ สมัยนั้นเฟื่องฟูมาก
ทำในห้องแอร์ไม่ต้องตลอนทัวร์ เป็นพนักงานขาย หรือเซลล์ อะไรอย่างนี้ (ทุกวันนี้ก้อดีใจที่เลือกเรียนบัญชีมาแล้ว และรู้ว่าเรียนแล้วมันไปได้ในสาขาอาชีพและการเรียนต่ออย่างอื่น ถ้าเราไปไม่ไหวจริงๆ)
มาเรื่องของเด็กบ้าง เด็กกำลังจบม.3 ทีนี้เราเห็นว่าโรงเรียนอาชีวะรัฐบาลแห่งหนึ่งมีชื่อในฝั่งธนฯ รับโค้วตา ก็เลยแนะนำให้เรียนมั้ย เด็กบอกไม่มีเงินเรียน เราก็เลยจะยื่นเอกสารไหม ถ้าติดจะส่งให้เรียน เรียนที่นี่ดีนะ จบแล้วจะต่อปวส.ก็ได้ ที่นี่มีต่อ ฯลฯ ที่ทำงานส่วนใหญ่มารับเลย
เอาไว้เป็นทางเลือกก็ได้ป้า พอถึงเวลา ไปถามแม่เด็ก แม่เด็กบอก เด็กไม่เอาเรียนไม่ไหว ไม่อยากบังคับลูก กลัวลูกผูกคอตาย กลัวเด็กเครียดไกล อย่างนั้นอย่างนี้ นั่งรถหลายต่อ 3ทอด กลัวเด็กเสียคน เด๋วพี่ไม่ส่งละจะทำไง อ้าวแสดงว่าลูกเธอไม่รักดีสิจะได้ทำตัวไม่ดี ไม่ตั้งใจเรียน
ถ้าตั้งใจม้นก็จบละ เรียนการตลาดดีกว่าเด็กไม่เครียด เราเพิ่งมารู้ว่าเด็กมีแฟน ก็เลยดูประวัติ ดูเฟส มายก้อด บ่นพร่ำเพ้อถึงแฟน รูปคู่แฟน (น้องสาวเด็กเปิดให้ดู) เออ อย่างนี้ไง เด็กมันอยู่แถวบ้านด้วยกันมันคงไม่ยอมห่างกันหรอก ขืนเเยกเขามาเรียนอีกที่คงไม่จบแน่
เด็กอ้างว่า ครูบอกว่า หนูเป็นคนร่าเริง พูดเก่ง ควรเรียนการตลาด จบมาทำงานฮอนด้าแถวบ้านก็ได้ เอ้อ เอาเข้าไป
ฉันอุดส่าห์แนะนำแล้วไม่รับก็ถือว่าเด็กไม่มีวาสนาแล้วกันนะ (แม่พ่อเขาทำงานเป็นลูกน้องเราๆเลยเห็นว่าน่าจะไปได้ดีถ้าเรียนบัญชี แต่เด็กไม่เอาอยากอยู่ใกล้แฟน รู้จากน้องสาวเด็กบอกอย่างนั้น แฟนของเด็กค่อนข้างแว๊นๆ ไม่ได้เรียน )
เราหยิบยื่นโอกาสให้แล้วเด็กไม่รับ ก็คงต้องปล่อยไปใช่ไหมคะ
ลูกสาวเพื่อนติดแฟน ไม่ยอมเรียนบัญชีอ้างว่าเรียนไม่ไหว เกรด2.75ได้โควตาแล้ว
ไอ้เราก้อเคยเรียนบัญชีมา ถามว่ายากไหม ก็ยากนะถ้าไม่ตั้งใจ ท้งๆที่ก็เกลียดตัวเลข ไม่ชอบคำนวน แต่ตอนเด็กอยากทำงานสบายทำธนาคาร เคยถามพี่ๆที่ทำงานว่าต้องเรียนอะไรถึงทำงานแบงค์ได้ (สมัย20กว่าปีที่แล้ว วุฒิปวช.บัญชีเขารับทำงาน) เพื่อนอยุ่ธนาคารกันเพียบ ทำไปทำมามีบ้าน มีรถ สมัยนั้นเฟื่องฟูมาก
ทำในห้องแอร์ไม่ต้องตลอนทัวร์ เป็นพนักงานขาย หรือเซลล์ อะไรอย่างนี้ (ทุกวันนี้ก้อดีใจที่เลือกเรียนบัญชีมาแล้ว และรู้ว่าเรียนแล้วมันไปได้ในสาขาอาชีพและการเรียนต่ออย่างอื่น ถ้าเราไปไม่ไหวจริงๆ)
มาเรื่องของเด็กบ้าง เด็กกำลังจบม.3 ทีนี้เราเห็นว่าโรงเรียนอาชีวะรัฐบาลแห่งหนึ่งมีชื่อในฝั่งธนฯ รับโค้วตา ก็เลยแนะนำให้เรียนมั้ย เด็กบอกไม่มีเงินเรียน เราก็เลยจะยื่นเอกสารไหม ถ้าติดจะส่งให้เรียน เรียนที่นี่ดีนะ จบแล้วจะต่อปวส.ก็ได้ ที่นี่มีต่อ ฯลฯ ที่ทำงานส่วนใหญ่มารับเลย
เอาไว้เป็นทางเลือกก็ได้ป้า พอถึงเวลา ไปถามแม่เด็ก แม่เด็กบอก เด็กไม่เอาเรียนไม่ไหว ไม่อยากบังคับลูก กลัวลูกผูกคอตาย กลัวเด็กเครียดไกล อย่างนั้นอย่างนี้ นั่งรถหลายต่อ 3ทอด กลัวเด็กเสียคน เด๋วพี่ไม่ส่งละจะทำไง อ้าวแสดงว่าลูกเธอไม่รักดีสิจะได้ทำตัวไม่ดี ไม่ตั้งใจเรียน
ถ้าตั้งใจม้นก็จบละ เรียนการตลาดดีกว่าเด็กไม่เครียด เราเพิ่งมารู้ว่าเด็กมีแฟน ก็เลยดูประวัติ ดูเฟส มายก้อด บ่นพร่ำเพ้อถึงแฟน รูปคู่แฟน (น้องสาวเด็กเปิดให้ดู) เออ อย่างนี้ไง เด็กมันอยู่แถวบ้านด้วยกันมันคงไม่ยอมห่างกันหรอก ขืนเเยกเขามาเรียนอีกที่คงไม่จบแน่
เด็กอ้างว่า ครูบอกว่า หนูเป็นคนร่าเริง พูดเก่ง ควรเรียนการตลาด จบมาทำงานฮอนด้าแถวบ้านก็ได้ เอ้อ เอาเข้าไป
ฉันอุดส่าห์แนะนำแล้วไม่รับก็ถือว่าเด็กไม่มีวาสนาแล้วกันนะ (แม่พ่อเขาทำงานเป็นลูกน้องเราๆเลยเห็นว่าน่าจะไปได้ดีถ้าเรียนบัญชี แต่เด็กไม่เอาอยากอยู่ใกล้แฟน รู้จากน้องสาวเด็กบอกอย่างนั้น แฟนของเด็กค่อนข้างแว๊นๆ ไม่ได้เรียน )
เราหยิบยื่นโอกาสให้แล้วเด็กไม่รับ ก็คงต้องปล่อยไปใช่ไหมคะ