เมื่อวันจันที่ผ่านมาผมไปนั่งกินก๊วยเตี๋ยวตรงหน้าธนาคารกรุงไทยสาขาตลาดพลู
หลังจากนั่งกินไปได้ซักพัก มีน้องคนนึงใส่ชุดนักเรียนเสื้อขาวกางเกงสีน้ำตาลแต่งตัวเรียบร้อย
เดินไปแต่ละโต๊ะยกมือไหว้ตามด้วยการเสนอขายปากกาดินสอเป็นแพคๆ
แพคละ 20 บาท ผมเห็นแล้วล่ะ ปกติผมจะรำคาญมากๆเลยกับพวกที่ชอบเอาไรมาขายให้เราตอนนั่งกินข้าว
ขายแบบว่า ขายความสงสารอ่ะครับพอนึกภาพออกไหม
แต่น้องคนนี้แตกต่างออกไป น้องคนนี้ไม่ได้ขายความสงสาร ไม่ตื้อจนทำให้เรารำคาญไม่เอาคือไม่เอาน้องเขาก็เดินออกมา
ผมเคยซื้อกับเขาแล้วครั้งนึงนานแล้ว
พอมาวันนี้เจออีก น้องเขาก็ยกมือไหว้ ผมควักแบงค์ร้อยให้น้องเขาไปใบนึง พร้อมกับหยิบปากกาแบบในรูปให้ผมแพคนึง
และกำลังทำท่าจะทอนเงินให้ ผมก็เลยบอกไปว่าไม่ต้องทอนหรอกครับ พี่ช่วยน้อง
น้องเขาก็ พูดขอบคุณครับ แล้วจากไป
ผมมาคิดๆดูนะ
น้องเขาโค-ตรน่านับถือเลยครับ ไม่อายทำกิน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ไม่ยอมแพ้ต่อความจน
รู้จักรับผิดชอบตัวเอง และสังคม ไม่ค้ากำไรเกินควร เพราะ ดูๆแล้วกำไรน่าจะไม่เยอะหรอกต่อแพคอ่ะ
ผมมานั่งนึกถึงตัวเอง ว่าแต่ก่อนเคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาเลิกเรียนหนังสือไปซักพักใหญ่ๆ
แต่ได้เพื่อนดีดึงผมกลับมาเรียนต่อ ตอนนี้เรียนจบแล้ว ชีวิตหลังเรียนจบนี่มัน สุดยอดจริงๆ
ตอนเรียนก็ลำบากครับ กู้เงินเรียน ทำงานไปเรียนไป เหนื่อย ผลการเรียนไม่ค่อยดีแต่พอเอาตัวรอดได้
เรียนจบภายใน 4 ปี ผมว่าคนที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเนี่ยต้องสูญเสียโอกาสหลายๆอย่างไปนะครับ
เสียโอกาสในการใช้ชีวิตวัยรุ่นอยู่กับเพื่อนเพราะหลังเลิกเรียนต้องรีบกลับบ้านทำงานและเข้างานต่อ
เสียโอกาสทำกิจกรรมในรั้วม.ปลาย เช่นกีฬาสี กิจกรรมวันสำคัญต่างๆ (อาจจะไม่ทุกคนแต่ผมเสียอ่ะ)
เสียโอกาสเรียนพิเศษเพราะแน่นอน ไม่มีเวลา+เงินเรียน
มีเพื่อนน้อยเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้ + ไม่มีเงินเข้าสังคม (เชื่อไหมผมเคยไปเตะบอลกับเพื่อน โดนเพื่อนแซวเพราะใส่นันยางคู่ละ 200 ถึงมันจะเเซวเล่นๆก็เถอะแต่ผมคิดมากและเสียความมั่นใจครับ ผมไม่มีปัณญาซื้อสตั้ดใส่เหมือนพวกมัน พวกมันไม่เข้าใจหรอกคนมันไม่มีเงินแค่รองเท้าคู่ ละ 500-600 ยังซื้อไม่ได้เลยเพราะหาเงินยากลำบากต้องใช้กินอยู่ , ไม่มีเงินไปกินข้าวกับเพื่อน ดูหนังกับเพื่อน)
มาต่อที่น้องนะครับ ผมว่าคนแบบน้องอีกหน่อยเจริญแน่นอน สุดยอดจริงๆ
ใครผ่านไปผ่านมาแถวๆตลาดพลูก็ช่วยน้องเขาหน่อยนะครับ คนละแพค2แพค
กำไรน้องอาจได้ไม่มาก แต่อย่างน้อยน้องเขาจำได้มีกำลังใจที่จะทำมาหากินสุจริต
และมีกำลังใจในการเรียนหนังสือครับ
ไหนๆก็เขียนแทกห้องสยามไว้แล้วผมขอฝากถึงน้องๆ หลายๆคนที่กำลังเรียนหนังสืออยู่นะครับ
ว่าจะลำบากยังไง เหนื่อยแค่ไหน ก็อย่าละทิ้งการเรียนไปนะครับ สำคัญมากๆ
ขอแทก ห้องปัณหาครอบครัว - น้องเขาลำบากน่าจะมาจากพื้นฐานครอบครัวที่ไม่พร้อม
ขอแทก ห้องปัญหาชีวิต - แน่นอนชีวิตลำบาก เป็นปัญหาชีวิต
ขอแทก ห้องชีวิตวัยรุ่น , ห้องโรงเรียน , ห้องการเรียน เพราะน้องเขาหาเงินไว้เรียนหนังสือ
จ่ายไปเงิน 100 บาท แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามันประเมินค่าไม่ได้ ...
เมื่อวันจันที่ผ่านมาผมไปนั่งกินก๊วยเตี๋ยวตรงหน้าธนาคารกรุงไทยสาขาตลาดพลู
หลังจากนั่งกินไปได้ซักพัก มีน้องคนนึงใส่ชุดนักเรียนเสื้อขาวกางเกงสีน้ำตาลแต่งตัวเรียบร้อย
เดินไปแต่ละโต๊ะยกมือไหว้ตามด้วยการเสนอขายปากกาดินสอเป็นแพคๆ
แพคละ 20 บาท ผมเห็นแล้วล่ะ ปกติผมจะรำคาญมากๆเลยกับพวกที่ชอบเอาไรมาขายให้เราตอนนั่งกินข้าว
ขายแบบว่า ขายความสงสารอ่ะครับพอนึกภาพออกไหม
แต่น้องคนนี้แตกต่างออกไป น้องคนนี้ไม่ได้ขายความสงสาร ไม่ตื้อจนทำให้เรารำคาญไม่เอาคือไม่เอาน้องเขาก็เดินออกมา
ผมเคยซื้อกับเขาแล้วครั้งนึงนานแล้ว
พอมาวันนี้เจออีก น้องเขาก็ยกมือไหว้ ผมควักแบงค์ร้อยให้น้องเขาไปใบนึง พร้อมกับหยิบปากกาแบบในรูปให้ผมแพคนึง
และกำลังทำท่าจะทอนเงินให้ ผมก็เลยบอกไปว่าไม่ต้องทอนหรอกครับ พี่ช่วยน้อง
น้องเขาก็ พูดขอบคุณครับ แล้วจากไป
ผมมาคิดๆดูนะ
น้องเขาโค-ตรน่านับถือเลยครับ ไม่อายทำกิน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ไม่ยอมแพ้ต่อความจน
รู้จักรับผิดชอบตัวเอง และสังคม ไม่ค้ากำไรเกินควร เพราะ ดูๆแล้วกำไรน่าจะไม่เยอะหรอกต่อแพคอ่ะ
ผมมานั่งนึกถึงตัวเอง ว่าแต่ก่อนเคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาเลิกเรียนหนังสือไปซักพักใหญ่ๆ
แต่ได้เพื่อนดีดึงผมกลับมาเรียนต่อ ตอนนี้เรียนจบแล้ว ชีวิตหลังเรียนจบนี่มัน สุดยอดจริงๆ
ตอนเรียนก็ลำบากครับ กู้เงินเรียน ทำงานไปเรียนไป เหนื่อย ผลการเรียนไม่ค่อยดีแต่พอเอาตัวรอดได้
เรียนจบภายใน 4 ปี ผมว่าคนที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเนี่ยต้องสูญเสียโอกาสหลายๆอย่างไปนะครับ
เสียโอกาสในการใช้ชีวิตวัยรุ่นอยู่กับเพื่อนเพราะหลังเลิกเรียนต้องรีบกลับบ้านทำงานและเข้างานต่อ
เสียโอกาสทำกิจกรรมในรั้วม.ปลาย เช่นกีฬาสี กิจกรรมวันสำคัญต่างๆ (อาจจะไม่ทุกคนแต่ผมเสียอ่ะ)
เสียโอกาสเรียนพิเศษเพราะแน่นอน ไม่มีเวลา+เงินเรียน
มีเพื่อนน้อยเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้ + ไม่มีเงินเข้าสังคม (เชื่อไหมผมเคยไปเตะบอลกับเพื่อน โดนเพื่อนแซวเพราะใส่นันยางคู่ละ 200 ถึงมันจะเเซวเล่นๆก็เถอะแต่ผมคิดมากและเสียความมั่นใจครับ ผมไม่มีปัณญาซื้อสตั้ดใส่เหมือนพวกมัน พวกมันไม่เข้าใจหรอกคนมันไม่มีเงินแค่รองเท้าคู่ ละ 500-600 ยังซื้อไม่ได้เลยเพราะหาเงินยากลำบากต้องใช้กินอยู่ , ไม่มีเงินไปกินข้าวกับเพื่อน ดูหนังกับเพื่อน)
มาต่อที่น้องนะครับ ผมว่าคนแบบน้องอีกหน่อยเจริญแน่นอน สุดยอดจริงๆ
ใครผ่านไปผ่านมาแถวๆตลาดพลูก็ช่วยน้องเขาหน่อยนะครับ คนละแพค2แพค
กำไรน้องอาจได้ไม่มาก แต่อย่างน้อยน้องเขาจำได้มีกำลังใจที่จะทำมาหากินสุจริต
และมีกำลังใจในการเรียนหนังสือครับ
ไหนๆก็เขียนแทกห้องสยามไว้แล้วผมขอฝากถึงน้องๆ หลายๆคนที่กำลังเรียนหนังสืออยู่นะครับ
ว่าจะลำบากยังไง เหนื่อยแค่ไหน ก็อย่าละทิ้งการเรียนไปนะครับ สำคัญมากๆ
ขอแทก ห้องปัณหาครอบครัว - น้องเขาลำบากน่าจะมาจากพื้นฐานครอบครัวที่ไม่พร้อม
ขอแทก ห้องปัญหาชีวิต - แน่นอนชีวิตลำบาก เป็นปัญหาชีวิต
ขอแทก ห้องชีวิตวัยรุ่น , ห้องโรงเรียน , ห้องการเรียน เพราะน้องเขาหาเงินไว้เรียนหนังสือ