ถ้าคนที่ทำงานทำบางสิ่งที่คุณไม่พอใจ แต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ จนส่งผลให้ตัวเองเครียด
้
เรื่องเล็กๆของหลายคน แต่กลับเป็นเรื่องไม่เล็กของคนหนึ่งคน ไม่รู้ว่ามีใครเป็นแบบเรารึเปล่า แต่เราเจอปัญหานี้แล้วอย่างไม่ได้ตั้งใจและไม่คิดมาก่อน
เราเป็นผู้หญิงอายุ 30+ ค่อนไปทาง 40 แต่อาจเพราะเราโสด(สนิท) ไม่ค่อยเครียด ไม่ค่อยมีภาระหรือปัญหาอะไรในชีวิต เราเลยเป็นคนหน้าเด็กมาก (อยากจะย้ำว่ามาก แต่ไม่แน่ใจว่าจะขนาดนั้นรึเปล่า) ตอนแรกไม่รู้ตัว แต่หลายปีที่ผ่านมาเจอเหตุการณ์ที่ตอกย้ำเรื่องนี้กับเรามาก บางคนทักอายุเราห่างจากอายุจริงเป็น 10 ปี
เราเป็นคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างนับถือความเป็นเด็กความเป็นผู้ใหญ่ เรามีพี่น้องอายุห่างกันคนละ 1 ปี และที่บ้านก็สอนให้เคารพพี่ พี่ต้องเป็นพี่ ต้องเรียกพี่ ดังนั้นเราจึงใส่ใจกับอายุของคนที่เรารู้จักเสมอเพื่อที่จะเรียกได้ถูก ในขณะที่เราใช้สรรพนามแทนตัวเองในแต่ละสถานะที่แตกต่างไป คือ กับผู้ใหญ่แทนตัวเองด้วยชื่อ กับเพื่อนแทนตัวเองด้วยเรา กับคนที่เด็กกว่าแทนตัวเองด้วยพี่ ซึ่งทุกสิ่งที่กล่าวมามันเป็นไปเองโดยธรรมชาติไม่ได้ตั้งใจ เป็นนิสัย เป็นสิ่งที่ให้ความสำคัญ
ปัญหาของเราอยู่ที่..ความที่เราหน้าเด็ก ทุกคนที่เจอไม่มีใครถามอายุใคร แต่ดูหน้าแล้วคาดเดาเอาเอง และส่วนใหญ่จะสรุปว่าเราเด็กและยกสถานะ"น้อง"ให้ในที่สุด และมากไปกว่านั้น มีบางคนที่ชอบพูดคุยโดยเรียกพี่เรียกน้องให้แทน เช่น เอ(แก่สุด)คุยกับบี พูดถึงซี เอจะเรียกพี่ซีให้แทนบี ("บีไปเอาของจากพี่ซีมาสิ") เป็นต้น และเมื่อคนกลางที่พูดบ่อยๆเข้าคนก็เข้าใจไปตามนั้น ทั้งๆที่บางที่คนกลางพูดติดปากไปงั้นเพราะไม่ได้รู้ว่าใครอายุมากกว่าใครจริง
ดังนั้นเราจึงเป็นน้องของใครต่อใคร ตั้งแต่คนอายุเด็กกว่าเรา 1 ปีถึง 5-6 ปี ซึ่งเราจะรับไม่ได้อยู่แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราพยายามคิดเพื่อให้ตัวเองอย่ายึดถือมากจะได้เบาใจลง เสมอ แต่ดูเหมือนเราจะฝืนนิสัยที่ฝังลึกของเราไม่ได้ ตอนนี้เราเริ่มมีอาการทางร่างกาย เครียด นอนไม่หลับ เป็นมาระยะนึงแล้ว(หลายเดือน) หลังจากอดทนแบบไม่เกิดอาการมาเป็นปี
ตอนนี้เราอยากฟังความเห็นเพื่อนๆในนี้ ที่อาจมีมุมมองที่ทำให้เราทำใจได้ดีขึ้น ขอร้องว่าอย่าบอกว่าอย่ายึดติด เพราะเราได้พยายามแล้ว แต่อย่างที่บอก เราควบคุมมันไม่ได้ พอสิ่งนี้มากระทบใจใจก็รุ้สึกเอง และได้พยายามหาเหตุผลต่างๆนานามาเพื่อช่วยให้ไม่รู้สึกแล้ว
เราจะมีวิธีบอกคนที่เด็กกว่าเราอย่างไรไม่ทำให้เขาเสียหน้า โดยเฉพาะคนที่มีตำแหน่ง(แต่ไม่ได้สูงไปกว่าเรามาก) ทุกวันนี้เวลาพูดเราไม่ค่อยได้แทนตัวเอง ส่วนหลายคนจะเรียกเรา"น้อง..."เกือบทุกครั้ง ส่วนเราจะเรียกเขา "คุณ..."
ตอนนี้อึดอัด อึดอัดมากที่ตัวเองเป็นแบบนี้ อยากจะบอกตรงๆไปกับคนกลางคนนั้น บอกกับคนที่คุยด้วยตรงๆ แต่ก็กลัวว่าเขาจะว่าไร้สาระ เจ้ายศเจ้าอย่าง ซึ่งเราไม่รู้จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้หรือไม่ว่ามันเป็นเอง เกินความควบคุมจริงๆ
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หรือคล้ายกัน มีวิธีแก้อย่างไรคะ
เป็นคุณจะทำอย่างไรถ้า..
้
เรื่องเล็กๆของหลายคน แต่กลับเป็นเรื่องไม่เล็กของคนหนึ่งคน ไม่รู้ว่ามีใครเป็นแบบเรารึเปล่า แต่เราเจอปัญหานี้แล้วอย่างไม่ได้ตั้งใจและไม่คิดมาก่อน
เราเป็นผู้หญิงอายุ 30+ ค่อนไปทาง 40 แต่อาจเพราะเราโสด(สนิท) ไม่ค่อยเครียด ไม่ค่อยมีภาระหรือปัญหาอะไรในชีวิต เราเลยเป็นคนหน้าเด็กมาก (อยากจะย้ำว่ามาก แต่ไม่แน่ใจว่าจะขนาดนั้นรึเปล่า) ตอนแรกไม่รู้ตัว แต่หลายปีที่ผ่านมาเจอเหตุการณ์ที่ตอกย้ำเรื่องนี้กับเรามาก บางคนทักอายุเราห่างจากอายุจริงเป็น 10 ปี
เราเป็นคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างนับถือความเป็นเด็กความเป็นผู้ใหญ่ เรามีพี่น้องอายุห่างกันคนละ 1 ปี และที่บ้านก็สอนให้เคารพพี่ พี่ต้องเป็นพี่ ต้องเรียกพี่ ดังนั้นเราจึงใส่ใจกับอายุของคนที่เรารู้จักเสมอเพื่อที่จะเรียกได้ถูก ในขณะที่เราใช้สรรพนามแทนตัวเองในแต่ละสถานะที่แตกต่างไป คือ กับผู้ใหญ่แทนตัวเองด้วยชื่อ กับเพื่อนแทนตัวเองด้วยเรา กับคนที่เด็กกว่าแทนตัวเองด้วยพี่ ซึ่งทุกสิ่งที่กล่าวมามันเป็นไปเองโดยธรรมชาติไม่ได้ตั้งใจ เป็นนิสัย เป็นสิ่งที่ให้ความสำคัญ
ปัญหาของเราอยู่ที่..ความที่เราหน้าเด็ก ทุกคนที่เจอไม่มีใครถามอายุใคร แต่ดูหน้าแล้วคาดเดาเอาเอง และส่วนใหญ่จะสรุปว่าเราเด็กและยกสถานะ"น้อง"ให้ในที่สุด และมากไปกว่านั้น มีบางคนที่ชอบพูดคุยโดยเรียกพี่เรียกน้องให้แทน เช่น เอ(แก่สุด)คุยกับบี พูดถึงซี เอจะเรียกพี่ซีให้แทนบี ("บีไปเอาของจากพี่ซีมาสิ") เป็นต้น และเมื่อคนกลางที่พูดบ่อยๆเข้าคนก็เข้าใจไปตามนั้น ทั้งๆที่บางที่คนกลางพูดติดปากไปงั้นเพราะไม่ได้รู้ว่าใครอายุมากกว่าใครจริง
ดังนั้นเราจึงเป็นน้องของใครต่อใคร ตั้งแต่คนอายุเด็กกว่าเรา 1 ปีถึง 5-6 ปี ซึ่งเราจะรับไม่ได้อยู่แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราพยายามคิดเพื่อให้ตัวเองอย่ายึดถือมากจะได้เบาใจลง เสมอ แต่ดูเหมือนเราจะฝืนนิสัยที่ฝังลึกของเราไม่ได้ ตอนนี้เราเริ่มมีอาการทางร่างกาย เครียด นอนไม่หลับ เป็นมาระยะนึงแล้ว(หลายเดือน) หลังจากอดทนแบบไม่เกิดอาการมาเป็นปี
ตอนนี้เราอยากฟังความเห็นเพื่อนๆในนี้ ที่อาจมีมุมมองที่ทำให้เราทำใจได้ดีขึ้น ขอร้องว่าอย่าบอกว่าอย่ายึดติด เพราะเราได้พยายามแล้ว แต่อย่างที่บอก เราควบคุมมันไม่ได้ พอสิ่งนี้มากระทบใจใจก็รุ้สึกเอง และได้พยายามหาเหตุผลต่างๆนานามาเพื่อช่วยให้ไม่รู้สึกแล้ว
เราจะมีวิธีบอกคนที่เด็กกว่าเราอย่างไรไม่ทำให้เขาเสียหน้า โดยเฉพาะคนที่มีตำแหน่ง(แต่ไม่ได้สูงไปกว่าเรามาก) ทุกวันนี้เวลาพูดเราไม่ค่อยได้แทนตัวเอง ส่วนหลายคนจะเรียกเรา"น้อง..."เกือบทุกครั้ง ส่วนเราจะเรียกเขา "คุณ..."
ตอนนี้อึดอัด อึดอัดมากที่ตัวเองเป็นแบบนี้ อยากจะบอกตรงๆไปกับคนกลางคนนั้น บอกกับคนที่คุยด้วยตรงๆ แต่ก็กลัวว่าเขาจะว่าไร้สาระ เจ้ายศเจ้าอย่าง ซึ่งเราไม่รู้จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้หรือไม่ว่ามันเป็นเอง เกินความควบคุมจริงๆ
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หรือคล้ายกัน มีวิธีแก้อย่างไรคะ