มันเป็นปัญหา มาหลาย 10 ปี ตอนนี้เราเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว และดำรงค์ชีวิตอยู่เองได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปสนไปแคร์อะไรอีก แต่ยังสงสัย ป่านนี้แล้ว ทำไม ยังเป็นเหมือนเดิมกันอยู่
เราโตมาเอง ช่วงเด็กๆ โตมาด้วยความทุลักทุเล โยนกันไป โยนกันมา โตมาด้วยคำบ่นด่าเหมือนเป็นภาระ เลี่ยงหมายังไม่เสียข้าวสุข เท่าเลี่ยงเด็กคนหนึ่ง อืมเข้าใจ มีบ้างคนมีกรรม จมน้ำแทบขาดใจ ฝื้นมาได้ได้ก็ไม่เคย ไปหาหมอ อย่างอึด จะตายก็ไม่ตาย
มันยังคาในใจ ความชอกช้ำ แต่พยายาลืม เราผ่านมาได้ครึ่งชีวิต ตอนนี้ เรามีลูก 1 คน ถึงเริ่มต้นจะลำบาก เพราะเลี้ยงลูกเองคนเดียว ไร้ญาติ สามีไร้ความรับผิดชอบ ตอนคลอดลูกก็อยู่โรงพยาบาลคนเดียว ตกเลือดก็ต้องลูก ซักผ้าอ้อมเอง (ไม่เป็นไรผ่านมาแล้ว)
แต่ตอนนี้
พ่อ มีครอบครัวไหม่ มีน้อง......ก็ยัง เห็นเราเป็นคนไรสาระ ไปหาทีไร ก็ว่าแบบนั้นแบบนี้ ทำไมเป็นแบบนั้น แบบนี้ ให้เราทำงานสร้างตัวเผื่อแก่ไปพ่อแม่ได้อาศัย.......แต่เราตัวคนเดียวกับ ลูกอ่อน ซึ้งสามี หลักลอย หาจุดยืนไม่ได้ ขอความช่วยเหลือพ่อก็ไม่ได้ เค้าต้องเกรงใจ ครอบครัวเค้า ก็เข้าใจ แต่ อยากได้ยินคำถาม ว่าเป็นงัยบ้างสบายดีมั้ย ไม่ใช่ ทำไม ทำไมทำไม
แม่ มีครอบครัวไหม่ ไม่มีน้อง แต่แม่ สาวสวยแฟนเยอะไปหน่อย เวลาก็เลยมาเนิ่นนาน ตอนนี้50 กว่าแล้ว เมื่อวันที่ 6 โทรไปหา แม่ก็ยังเป็นแม่คนเดิม บอกให้เราให้พรแฟนเค้าในวันพ่อ เลยบอกไปว่าไม่ใช่พ่อ ป่านนี้เรายังไม่ได้คุยกันกันอีก คิดว่าเคือง แม่เป็นแบบนี้ มาเนิ่นนาน ชินแล้วกับการบังคับให้เรียกผู้ชายอื่นว่าพ่อ แต่ตอนนี้เราโตมากแล้วรู้อะไรเป็นอะไร เรารู้สึกขยักแขยง เค้าคบกับแม่แค่5-6 ปีเราต้องมานั่งเรียกว่าพ่อ
พี่ กับน้อง พอกัน ถามว่าทำไมเป็นแบบนั้น ทำไม เป็นแบบนี้ เราผู้หญิงคนเดียว คำถามแรกคือ เป็นงัยบ้าง อยู่กันยังงัย ไม่มีเลย เผลอ ตำหนิด่าด้วย เพราะ งั้นงี้ เออ เรามีกรรม แต่จะเป็นแบบนี้จนตายกันไปข้างมั้ย
สามี ตั้งแต่ท้อง ก็ทอดทิ้งกันเรื่อยมา มาดีขึ้นหวนกลับมาตอนลูกพูดได้แล้วแต่ก่อนนั้น ส่งข้าวส่งน้ำแล้วหายไปเลย 3-4 วันกลับที เราเลี้ยงลูกเองมาตลอด ตอนทะเลอะกัน เค้าเคยบอกว่า พ่อแม่พี่น้องยังไม่เอา จะไปไหนได้ อย่างเจ็บเลย ผลกระทบจากครอบครัวนี่เอง ตอนนี้ อนุญาติแค่มาหามาเล่นกับลูก ร้องห้าย 3 เดือนแรก ตกเลือด ก็ต้อง ซักผ้าอ้อมเอง ต้มน้ำร้อนอาบเอง วนเวียนไปมาในห้องกับห้องน้ำ คิดตลอดเวลา ขอให้ความทุกข์นี้ คือการเจียรไนเพชร ผ่านจุดนี้ไปได้เราจะเป็นเพชรเม็ดงามที่แข็งแกร่งที่สุด
ตอนนี้เราส่งตัวเองเรียน ขยันทำงานทุกอย่าง นอนตี1 ตื่น 6 โมงทุกวัน เพื่อสร้างตัว
เราเรียนใกล้จบ เราค่อนข้างประสบความสำเหร็จกับทุกงานที่ทำอยู่ แต่ทำไม เราบอกใคร
ก็ไม่มีใครรู้สึกยินดีไปกับเรา ไม่ ว่าก็แถ ใส่ กำลังใจไม่ได้ แถมมีแต่ ความเชยเมย
ถามว่าอยู่ได้มั้ย อยู่ได้ อย่างน้อยก็มีลูกสุดรัก อยู่ข้างกาย แต่ เวลาลูกถามถึงญาติพี่น้อง ก็บอกไปว่ามี แล้วทำไม เหมือนนู๋ไม่มีเลยแม่
นั่สิป่านนี้แล้วทำไมทุกอย่างยังไม่เปลี่ยนสักที
เกิดมาเพื่อ..แล้วเพราะอะไร เราถึงโดนมองเป็นคนไม่ดี และโดนทำร้ายจิตใจมาตลอด
เราโตมาเอง ช่วงเด็กๆ โตมาด้วยความทุลักทุเล โยนกันไป โยนกันมา โตมาด้วยคำบ่นด่าเหมือนเป็นภาระ เลี่ยงหมายังไม่เสียข้าวสุข เท่าเลี่ยงเด็กคนหนึ่ง อืมเข้าใจ มีบ้างคนมีกรรม จมน้ำแทบขาดใจ ฝื้นมาได้ได้ก็ไม่เคย ไปหาหมอ อย่างอึด จะตายก็ไม่ตาย
มันยังคาในใจ ความชอกช้ำ แต่พยายาลืม เราผ่านมาได้ครึ่งชีวิต ตอนนี้ เรามีลูก 1 คน ถึงเริ่มต้นจะลำบาก เพราะเลี้ยงลูกเองคนเดียว ไร้ญาติ สามีไร้ความรับผิดชอบ ตอนคลอดลูกก็อยู่โรงพยาบาลคนเดียว ตกเลือดก็ต้องลูก ซักผ้าอ้อมเอง (ไม่เป็นไรผ่านมาแล้ว)
แต่ตอนนี้
พ่อ มีครอบครัวไหม่ มีน้อง......ก็ยัง เห็นเราเป็นคนไรสาระ ไปหาทีไร ก็ว่าแบบนั้นแบบนี้ ทำไมเป็นแบบนั้น แบบนี้ ให้เราทำงานสร้างตัวเผื่อแก่ไปพ่อแม่ได้อาศัย.......แต่เราตัวคนเดียวกับ ลูกอ่อน ซึ้งสามี หลักลอย หาจุดยืนไม่ได้ ขอความช่วยเหลือพ่อก็ไม่ได้ เค้าต้องเกรงใจ ครอบครัวเค้า ก็เข้าใจ แต่ อยากได้ยินคำถาม ว่าเป็นงัยบ้างสบายดีมั้ย ไม่ใช่ ทำไม ทำไมทำไม
แม่ มีครอบครัวไหม่ ไม่มีน้อง แต่แม่ สาวสวยแฟนเยอะไปหน่อย เวลาก็เลยมาเนิ่นนาน ตอนนี้50 กว่าแล้ว เมื่อวันที่ 6 โทรไปหา แม่ก็ยังเป็นแม่คนเดิม บอกให้เราให้พรแฟนเค้าในวันพ่อ เลยบอกไปว่าไม่ใช่พ่อ ป่านนี้เรายังไม่ได้คุยกันกันอีก คิดว่าเคือง แม่เป็นแบบนี้ มาเนิ่นนาน ชินแล้วกับการบังคับให้เรียกผู้ชายอื่นว่าพ่อ แต่ตอนนี้เราโตมากแล้วรู้อะไรเป็นอะไร เรารู้สึกขยักแขยง เค้าคบกับแม่แค่5-6 ปีเราต้องมานั่งเรียกว่าพ่อ
พี่ กับน้อง พอกัน ถามว่าทำไมเป็นแบบนั้น ทำไม เป็นแบบนี้ เราผู้หญิงคนเดียว คำถามแรกคือ เป็นงัยบ้าง อยู่กันยังงัย ไม่มีเลย เผลอ ตำหนิด่าด้วย เพราะ งั้นงี้ เออ เรามีกรรม แต่จะเป็นแบบนี้จนตายกันไปข้างมั้ย
สามี ตั้งแต่ท้อง ก็ทอดทิ้งกันเรื่อยมา มาดีขึ้นหวนกลับมาตอนลูกพูดได้แล้วแต่ก่อนนั้น ส่งข้าวส่งน้ำแล้วหายไปเลย 3-4 วันกลับที เราเลี้ยงลูกเองมาตลอด ตอนทะเลอะกัน เค้าเคยบอกว่า พ่อแม่พี่น้องยังไม่เอา จะไปไหนได้ อย่างเจ็บเลย ผลกระทบจากครอบครัวนี่เอง ตอนนี้ อนุญาติแค่มาหามาเล่นกับลูก ร้องห้าย 3 เดือนแรก ตกเลือด ก็ต้อง ซักผ้าอ้อมเอง ต้มน้ำร้อนอาบเอง วนเวียนไปมาในห้องกับห้องน้ำ คิดตลอดเวลา ขอให้ความทุกข์นี้ คือการเจียรไนเพชร ผ่านจุดนี้ไปได้เราจะเป็นเพชรเม็ดงามที่แข็งแกร่งที่สุด
ตอนนี้เราส่งตัวเองเรียน ขยันทำงานทุกอย่าง นอนตี1 ตื่น 6 โมงทุกวัน เพื่อสร้างตัว
เราเรียนใกล้จบ เราค่อนข้างประสบความสำเหร็จกับทุกงานที่ทำอยู่ แต่ทำไม เราบอกใคร
ก็ไม่มีใครรู้สึกยินดีไปกับเรา ไม่ ว่าก็แถ ใส่ กำลังใจไม่ได้ แถมมีแต่ ความเชยเมย
ถามว่าอยู่ได้มั้ย อยู่ได้ อย่างน้อยก็มีลูกสุดรัก อยู่ข้างกาย แต่ เวลาลูกถามถึงญาติพี่น้อง ก็บอกไปว่ามี แล้วทำไม เหมือนนู๋ไม่มีเลยแม่
นั่สิป่านนี้แล้วทำไมทุกอย่างยังไม่เปลี่ยนสักที