Credit: Foreign News NTV
ผู้พิพากษาตีความคำพิพากษาของศาลโลกเมื่อปี 2505 (คร่าว ๆ)
ศาลโลก - ผู้พิพากษาศาลโลกเริ่มด้วยการสรุปเกี่ยวกับคำพิพากษาเมื่อปี 2505 เกี่ยวกับปราสาทพระวิหาร ตามด้วยคำฟ้องของกัมพูชาที่ให้ยื่นขอตีความใหม่
ศาลโลก - ศาลพูดถึงความเข้าใจที่แตกต่าง เรื่องการขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก
ศาลโลก - ศาลโลกระบุมีอำนาจตีความคำพิพากษาครั้งก่อน
ศาลโลก - ศาลระบุ ต้องตีความคำพิพากษา 2505 และถือตามแนวปฏิบัติที่ผ่านมา พร้อมกับอาศัยดูจากน้ำหนักของพยานหลักฐาน
ศาลโลก - ศาลไม่อาจตีความเกินขอบเขตคำพิพากษา 2505 ไม่สามารถตีความในลักษณะขัดแย้งกับคำพิพากษา 2505 ได้'
ศาลโลก - ศาลไม่ถือว่า บทสรุปในคำพิพากษาปี 2505 มีผลกระทบต่อการตีความในปัจจุบัน
ศาลโลก - คำพิพากษาไม่อาจถือเป็นสนธิสัญญาหรือตราสารที่จะผูกพันคู่กรณี
ศาลโลก - ตามสนธิสัญญากรุงเวียนนา - ขอบเขคหรือความหมายไม่อาจเปลี่ยนไปตามพฤติกรรมของคู่ความ
ศาลโลก - กลับไปดูคำพิพากษา 2505 พบว่า กรณีเป็นประเด็นเขตอำนาจอธิปไตย มากกว่าการกำหนดเขตแดน
ศาลโลก - ศาลจะรับพิจารณาเฉพาะข้อที่เป็นเหตุ ไม่ใช่บทปฏิการ ไม่มีการแนบแผนที่ในคำพิพากษา
ศาลโลก - ประเด็นหลัก คู่ความได้รับรองแผนที่ภาคผนวก 1 และการปักปันเขตแดนว่า มีผลผูกพันหรือไม่
ศาลโลก - ศาลได้ดูพฤติกรรมของคู่ความโดยเฉพาะกรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนมีฝรั่งเศสเป็นการยอมรับว่าปราสาทพระวิหารอยู่ในอำนาจฝรั่งเศส
ศาลโลก - การยอมรับแผนที่ภาคผนวก 1 โดยคู่ความทั้งสอง ทำให้แผนที่ภาคผนวกหนึ่งถูกบรรจุไว้ในสนธิสัญญา
ศาลโลก - กัมพูชาบอกว่า ขอบเขตพื้นที่พิพาทเล็กมาก (ปี 2505) / ศาลเห็นว่า เป็นขอบเขตพิพาทที่เล็กมากเช่นกัน
ศาลโลก - คำพิพากษา 2505 ศาลไม่ได้ทำหน้าที่ในการปักปันเขตแดน เป็นเรื่องของการกำหนดอธิปไตย มากกว่ากำหนดเขตแดน
ศาลโลก - การกำหนดขอบเขตข้อบทปฏิบัติการชัดเจน กรณีที่ศาลเห็นว่า ปราสาทพระวิหารอยู่ในดินแดนและอธิปไตยของกัมพูชา
ศาลโลก - กองกำลังทหาร-ตำรวจไทยที่อยู่ในพระวิหาร ไม่ได้มีกำหนดไว้ว่าจะให้ถอนไปที่ใด
ศาลโลก - พิจารณาหลักฐานที่เจ้าหน้าที่ไทยประจำการอยู่
ศาลโลก - จากหลักฐาน พบว่า มีเจ้าหน้าที่เฝ้ายาม มีการตั้งแคมป์และบ้านพัก ทางทิศเหนือของปราสาท
ศาลโลก - เส้นแบ่งเขตแดนตามมติ ครม. ไทย ไม่ถือเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศได้
ศาลโลก - ที่ตั้งพระวิหารมีความโดดเด่นอยู่ที่หน้าผา เทือกเขาดงรัก ซึ่งเป็นช่องทางที่กัมพูชาสามารถเข้าถึง
ศาลโลก - เมื่อพิจารณาในปี 2504 กัมพูชาไม่ถึงว่า ภูมะเขืออยู่ในบริเวณพระวิหาร
ศาลโลก - จนท.กัมพูชายืนยันเอง ภูมะเขือไม่ใช่ของกัมพูชา
ศาลโลก - เขตภูมะเขืออยู่นอกเหนือพื้นที่นอกคำพิพากษา ปี 2505
ศาลโลก - กัมพูชาและไทยควรคุยกันเอง ภายใต้อการดูแลให้เป็นมรดกโลกของยูเนสโก
ศาลโลก - เมื่อปี 2551 ไทยอ้างว่าการปะทะกันเกิดจากคำพิพากษา ซึ่งคำพิพากษาไม่ใช่สนธิสัญญา
ศาลโลก - ด้วยมติเอกฉันท์ ศาลจึงพิจารณาบทปฏิบัติการที่ 1.กัมพูชามีอำนาจในพื้นที่ทั้งหมดตามคำตัดสินเดิมในปี 1962
ศาลโลก - นายทะเบียนอ่านคำพิพากษา 1962 เป็นภาษาฝรั่งเศส สรุปว่า ไทยต้องถอนทหารออกจากปราสาทพระวิหารให้หมด
ศาลโลก - ปิดศาล
เชิญเข้ามาอ่าน คำแถลง การตีความของศาลโลก (ภาษาไทย)
ผู้พิพากษาตีความคำพิพากษาของศาลโลกเมื่อปี 2505 (คร่าว ๆ)
ศาลโลก - ผู้พิพากษาศาลโลกเริ่มด้วยการสรุปเกี่ยวกับคำพิพากษาเมื่อปี 2505 เกี่ยวกับปราสาทพระวิหาร ตามด้วยคำฟ้องของกัมพูชาที่ให้ยื่นขอตีความใหม่
ศาลโลก - ศาลพูดถึงความเข้าใจที่แตกต่าง เรื่องการขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก
ศาลโลก - ศาลโลกระบุมีอำนาจตีความคำพิพากษาครั้งก่อน
ศาลโลก - ศาลระบุ ต้องตีความคำพิพากษา 2505 และถือตามแนวปฏิบัติที่ผ่านมา พร้อมกับอาศัยดูจากน้ำหนักของพยานหลักฐาน
ศาลโลก - ศาลไม่อาจตีความเกินขอบเขตคำพิพากษา 2505 ไม่สามารถตีความในลักษณะขัดแย้งกับคำพิพากษา 2505 ได้'
ศาลโลก - ศาลไม่ถือว่า บทสรุปในคำพิพากษาปี 2505 มีผลกระทบต่อการตีความในปัจจุบัน
ศาลโลก - คำพิพากษาไม่อาจถือเป็นสนธิสัญญาหรือตราสารที่จะผูกพันคู่กรณี
ศาลโลก - ตามสนธิสัญญากรุงเวียนนา - ขอบเขคหรือความหมายไม่อาจเปลี่ยนไปตามพฤติกรรมของคู่ความ
ศาลโลก - กลับไปดูคำพิพากษา 2505 พบว่า กรณีเป็นประเด็นเขตอำนาจอธิปไตย มากกว่าการกำหนดเขตแดน
ศาลโลก - ศาลจะรับพิจารณาเฉพาะข้อที่เป็นเหตุ ไม่ใช่บทปฏิการ ไม่มีการแนบแผนที่ในคำพิพากษา
ศาลโลก - ประเด็นหลัก คู่ความได้รับรองแผนที่ภาคผนวก 1 และการปักปันเขตแดนว่า มีผลผูกพันหรือไม่
ศาลโลก - ศาลได้ดูพฤติกรรมของคู่ความโดยเฉพาะกรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนมีฝรั่งเศสเป็นการยอมรับว่าปราสาทพระวิหารอยู่ในอำนาจฝรั่งเศส
ศาลโลก - การยอมรับแผนที่ภาคผนวก 1 โดยคู่ความทั้งสอง ทำให้แผนที่ภาคผนวกหนึ่งถูกบรรจุไว้ในสนธิสัญญา
ศาลโลก - กัมพูชาบอกว่า ขอบเขตพื้นที่พิพาทเล็กมาก (ปี 2505) / ศาลเห็นว่า เป็นขอบเขตพิพาทที่เล็กมากเช่นกัน
ศาลโลก - คำพิพากษา 2505 ศาลไม่ได้ทำหน้าที่ในการปักปันเขตแดน เป็นเรื่องของการกำหนดอธิปไตย มากกว่ากำหนดเขตแดน
ศาลโลก - การกำหนดขอบเขตข้อบทปฏิบัติการชัดเจน กรณีที่ศาลเห็นว่า ปราสาทพระวิหารอยู่ในดินแดนและอธิปไตยของกัมพูชา
ศาลโลก - กองกำลังทหาร-ตำรวจไทยที่อยู่ในพระวิหาร ไม่ได้มีกำหนดไว้ว่าจะให้ถอนไปที่ใด
ศาลโลก - พิจารณาหลักฐานที่เจ้าหน้าที่ไทยประจำการอยู่
ศาลโลก - จากหลักฐาน พบว่า มีเจ้าหน้าที่เฝ้ายาม มีการตั้งแคมป์และบ้านพัก ทางทิศเหนือของปราสาท
ศาลโลก - เส้นแบ่งเขตแดนตามมติ ครม. ไทย ไม่ถือเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศได้
ศาลโลก - ที่ตั้งพระวิหารมีความโดดเด่นอยู่ที่หน้าผา เทือกเขาดงรัก ซึ่งเป็นช่องทางที่กัมพูชาสามารถเข้าถึง
ศาลโลก - เมื่อพิจารณาในปี 2504 กัมพูชาไม่ถึงว่า ภูมะเขืออยู่ในบริเวณพระวิหาร
ศาลโลก - จนท.กัมพูชายืนยันเอง ภูมะเขือไม่ใช่ของกัมพูชา
ศาลโลก - เขตภูมะเขืออยู่นอกเหนือพื้นที่นอกคำพิพากษา ปี 2505
ศาลโลก - กัมพูชาและไทยควรคุยกันเอง ภายใต้อการดูแลให้เป็นมรดกโลกของยูเนสโก
ศาลโลก - เมื่อปี 2551 ไทยอ้างว่าการปะทะกันเกิดจากคำพิพากษา ซึ่งคำพิพากษาไม่ใช่สนธิสัญญา
ศาลโลก - ด้วยมติเอกฉันท์ ศาลจึงพิจารณาบทปฏิบัติการที่ 1.กัมพูชามีอำนาจในพื้นที่ทั้งหมดตามคำตัดสินเดิมในปี 1962
ศาลโลก - นายทะเบียนอ่านคำพิพากษา 1962 เป็นภาษาฝรั่งเศส สรุปว่า ไทยต้องถอนทหารออกจากปราสาทพระวิหารให้หมด
ศาลโลก - ปิดศาล