เกริ่น....(สามารถข้ามไปได้ถ้าขี้เกียจอ่าน เพราะเวิ่นเว้ออย่างเดียว)
เนื่องจาก จขกท ก็อยู่มหาลัยมาได้สักพักแล้ว เวลาเห็นคนมีแฟน(อย่างเช่นเพื่อนที่รู้จักหลายๆคน) ก็มักจะรู้สึกอิจฉาว่าทำไมเค้าถึงมีแฟนกันง่ายจัง ทำไมของเรายังไม่มา เมื่อไหร่จะมาสักที ฮือฮือ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเล้ย ขนาดตัวเองก็หน้าตาดีนะ (โฮะโฮะ.. อันนี้เพื่อนทั้งหญิงทั้งชายเคยบอกมา) น้อยใจในโชคชะตานิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรตอนนี้อยู่คนเดียวสะดวกดี (แต่ก็ยังแอบคิดนะ ว่าถ้าเรามีคนให้คิดถึงทุกวัน มีคนเดินไปไหนมาไหนด้วย มันคงจะเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ แบบว่าโลกคงจะเป็นสีชมพูอย่างที่เค้าว่ากัน)
แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า ตัวเราเองที่ไม่มีประสบการณ์ (ก็พอรู้ข้อเสียตัวเองอยู่บ้าง ว่าเป็นคนเงียบ และอาจดูหยิ่ง อันนี้เดาเอาเอง โดยเฉพาะกับคนที่ไม่สนิท) ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกยังไง พอเจอคนที่ชอบก็พูดอะไรไม่ถูกเลย ชวนคุยไม่เป็นเพราะไม่ได้สนิทกันมาก ในใจจริงอยากเข้าไปคุยกับเค้า อยากอยู่ใกล้เค้ามากๆ แต่สมองดันสั่งการบอกว่าให้ทำตัวปกติ ไม่ต้องไปมองตาเค้า เดี๋ยวเค้ารู้ 555 แต่เวลาเค้าหันไปที่อื่นเราก็มักแอบมองอยู่เสมอ
อันที่จริง จขกทก็สัมผัสได้ว่า มันก็มีบางโมเม้นเหมือนกันนะ ที่มีคนแอบมองเราอยู่ รวมถึงเค้าด้วย ซึ่งรู้สึกว่าจะมองเราตอนที่เรา สวย เท่านั้น (ออกจะยอตัวเอง) อย่างเช่นตอนที่เราแต่งหน้า(แบบเบาๆแต่ดูดี) ทำให้เราก็คิดๆไปว่า สงสัยผู้ชายจะชอบมองอะไรที่สวยงาม (ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่านั้น) เหมือนกับผู้หญิงชอบมองผู้ชายหล่อๆ หรือหุ่นดีเหมือนกับพระเอกละคร เพราะมองแล้วมันชื่นใจ
แต่มันก็มีเหตุให้เราสงสัยว่า ตกลงเค้าคิดยังไง (ตอนนี้เริ่มเข้าใจความรู้สึกของเพลงแอบรักละ ว่ามันเป็นยังไง แบบว่า แอบรักเค้า แต่ไม่รู้ว่าเค้าคิดเหมือนกับเรามั๊ย อึดอัดพอสมควรกับความไม่รู้) จขกทก็ดันเป็นคนไม่มีเซ้นส์ทางด้านนี้ด้วย บอกตามตรงเลยว่ามองไม่ออก เพราะเค้าแทบไม่แสดงออกอะไรเลย ถึงแม้เราจะเคยทำกิจกรรมร่วมกันในชมรมเดียวกันมาปีนึงแล้ว ยังไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุคเลยอ่ะ (คิดดูสิ เรารอให้เค้าแอดเป็นเพื่อนอยู่นะเนี่ย แต่ตัวเราเองก็ไม่กล้าไปแอดเค้าก่อน เนื่องจากไม่สนิทกันขนาดจะคุยในเฟซบุค)
เมื่อเสาร์ที่แล้ว ได้เจอกับคนๆนั้นครั้งแรกในงานกิจกรรมของชมรมหลังจากที่ไม่ได้เจอกันสักพัก เราก็กำลังคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่ตามปกติ และก็แอบเห็นด้วยว่า คนๆนั้นมาแล้ว (วู้ว..คิดถึงจัง เนื่องจากไม่ได้เจอหน้ากันมาร่วมสามเดือน) ถึงแม้เราจะรู้ว่าเค้ามา ก็ยังแอบมองด้วยหางตาอยู่ เพราะไม่กล้ามองหรือเดินเข้าไปทักตรงๆ (เขินง่ะ พูดไม่ออกด้วย) ตอนนั้นเค้าเข้าแถวอาหารอยู่ เราก็ออกไปซื้อน้ำกับเพื่อนอีกคน ทันใดนั้นเอง คนที่เราแอบกรี๊ดก็เดินเข้ามาในร้านพอดี (มากับเพื่อนเค้าอีกคน) เป็นความบังเอิญสุดๆ เค้าเดินเข้ามาทักเราด้วยอ่ะ (คิคิ ดีใจจัง) แล้วบอกว่า " (ชื่อของเรา) ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจัง"
แอบ กรี๊ดดดดดดด แรงๆในใจ (เพราะไม่คิดว่าเค้าจะเข้ามาขนาดนี้ คิดเอาไว้ว่าถ้าเจอกันก็คงยิ้มให้เฉยๆ เพราะไม่สนิทมาก)
แต่ภายนอกก็เงอะงะตามประสา ทำอะไรไม่ถูกเลย แต่บอกไปว่า "เราก็คิดถึงเธอเหมือนกันนะ แต่เราก็เรียนซัมเมอร์อยู่ที่มหาลัยที่ด้วย" (อารมณ์ประมาณว่าคิดคำพูดไม่ออก เลยบอกไปทำนองว่า ฉันก็ไม่ได้ไปไหนนี่ อยู่แถวๆนี้ตลอด)
และเรื่องราวก็จบเพียงเท่านั้น ไม่มีคำพูดอะไรมากกว่านี้ ต่างคนก็ต่างทำธุระของตัวเองกันต่อไป เค้าก็เดินออกไปกับเพื่อนเค้า ส่วนเรากับเพื่อนของเราก็ยังรอซื้อน้ำอยู่ในร้าน
ตอนนี้ก็ได้แต่ แอบจิ้น อยู่ฝ่ายเดียว (และก็คงจิ้นต่ออีกสักอาทิตย์นึง) เพราะเชื่อว่ามันคงไม่มีอะไรคืบหน้ามากไปกว่านี้แน่ๆ เพราะสิ่งที่เค้าพูดมา เค้าพูดเหมือนกับจะหัวเราะไปด้วย เหมือนคุยกับเพื่อน หรือหาคำพูดอะไรพูดกับเราไม่ได้ เลยพูดไปงั้นว่าคิดถึง
---------------------------------------------------------------------------
(คำถามอยู่นี่จร้าาา)
เลยอยากรับฟัง(หรือพูดสั้นๆว่า เผือก) เรื่องราวรักแรกของเพื่อนๆทุกๆคนในนี้ ว่าเป็นอย่างไรกัน ความรู้สึกมันเป็นยังไง แล้วต่อมาสมหวังหรือผิดหวัง อยากได้ยินเรื่องราวดีๆของคนอื่น (เผื่อว่าตัวเองจะแอบหวังลึกๆแบบนั้นบ้าง) และคิดว่าแฟนคนแรกของทุกๆคนคงจะมีความหมายมากในชีวิตวัยรุ่น
เวิ่นเว้อได้ตามสบาย เดี๋ยวตามไล่อ่าน....
(พรหมลิขิตบันดาลชักพา).......เจอกับรักครั้งแรกกันได้อย่างไร
เนื่องจาก จขกท ก็อยู่มหาลัยมาได้สักพักแล้ว เวลาเห็นคนมีแฟน(อย่างเช่นเพื่อนที่รู้จักหลายๆคน) ก็มักจะรู้สึกอิจฉาว่าทำไมเค้าถึงมีแฟนกันง่ายจัง ทำไมของเรายังไม่มา เมื่อไหร่จะมาสักที ฮือฮือ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเล้ย ขนาดตัวเองก็หน้าตาดีนะ (โฮะโฮะ.. อันนี้เพื่อนทั้งหญิงทั้งชายเคยบอกมา) น้อยใจในโชคชะตานิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรตอนนี้อยู่คนเดียวสะดวกดี (แต่ก็ยังแอบคิดนะ ว่าถ้าเรามีคนให้คิดถึงทุกวัน มีคนเดินไปไหนมาไหนด้วย มันคงจะเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ แบบว่าโลกคงจะเป็นสีชมพูอย่างที่เค้าว่ากัน)
แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า ตัวเราเองที่ไม่มีประสบการณ์ (ก็พอรู้ข้อเสียตัวเองอยู่บ้าง ว่าเป็นคนเงียบ และอาจดูหยิ่ง อันนี้เดาเอาเอง โดยเฉพาะกับคนที่ไม่สนิท) ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกยังไง พอเจอคนที่ชอบก็พูดอะไรไม่ถูกเลย ชวนคุยไม่เป็นเพราะไม่ได้สนิทกันมาก ในใจจริงอยากเข้าไปคุยกับเค้า อยากอยู่ใกล้เค้ามากๆ แต่สมองดันสั่งการบอกว่าให้ทำตัวปกติ ไม่ต้องไปมองตาเค้า เดี๋ยวเค้ารู้ 555 แต่เวลาเค้าหันไปที่อื่นเราก็มักแอบมองอยู่เสมอ
อันที่จริง จขกทก็สัมผัสได้ว่า มันก็มีบางโมเม้นเหมือนกันนะ ที่มีคนแอบมองเราอยู่ รวมถึงเค้าด้วย ซึ่งรู้สึกว่าจะมองเราตอนที่เรา สวย เท่านั้น (ออกจะยอตัวเอง) อย่างเช่นตอนที่เราแต่งหน้า(แบบเบาๆแต่ดูดี) ทำให้เราก็คิดๆไปว่า สงสัยผู้ชายจะชอบมองอะไรที่สวยงาม (ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่านั้น) เหมือนกับผู้หญิงชอบมองผู้ชายหล่อๆ หรือหุ่นดีเหมือนกับพระเอกละคร เพราะมองแล้วมันชื่นใจ
แต่มันก็มีเหตุให้เราสงสัยว่า ตกลงเค้าคิดยังไง (ตอนนี้เริ่มเข้าใจความรู้สึกของเพลงแอบรักละ ว่ามันเป็นยังไง แบบว่า แอบรักเค้า แต่ไม่รู้ว่าเค้าคิดเหมือนกับเรามั๊ย อึดอัดพอสมควรกับความไม่รู้) จขกทก็ดันเป็นคนไม่มีเซ้นส์ทางด้านนี้ด้วย บอกตามตรงเลยว่ามองไม่ออก เพราะเค้าแทบไม่แสดงออกอะไรเลย ถึงแม้เราจะเคยทำกิจกรรมร่วมกันในชมรมเดียวกันมาปีนึงแล้ว ยังไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุคเลยอ่ะ (คิดดูสิ เรารอให้เค้าแอดเป็นเพื่อนอยู่นะเนี่ย แต่ตัวเราเองก็ไม่กล้าไปแอดเค้าก่อน เนื่องจากไม่สนิทกันขนาดจะคุยในเฟซบุค)
เมื่อเสาร์ที่แล้ว ได้เจอกับคนๆนั้นครั้งแรกในงานกิจกรรมของชมรมหลังจากที่ไม่ได้เจอกันสักพัก เราก็กำลังคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่ตามปกติ และก็แอบเห็นด้วยว่า คนๆนั้นมาแล้ว (วู้ว..คิดถึงจัง เนื่องจากไม่ได้เจอหน้ากันมาร่วมสามเดือน) ถึงแม้เราจะรู้ว่าเค้ามา ก็ยังแอบมองด้วยหางตาอยู่ เพราะไม่กล้ามองหรือเดินเข้าไปทักตรงๆ (เขินง่ะ พูดไม่ออกด้วย) ตอนนั้นเค้าเข้าแถวอาหารอยู่ เราก็ออกไปซื้อน้ำกับเพื่อนอีกคน ทันใดนั้นเอง คนที่เราแอบกรี๊ดก็เดินเข้ามาในร้านพอดี (มากับเพื่อนเค้าอีกคน) เป็นความบังเอิญสุดๆ เค้าเดินเข้ามาทักเราด้วยอ่ะ (คิคิ ดีใจจัง) แล้วบอกว่า " (ชื่อของเรา) ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจัง"
แอบ กรี๊ดดดดดดด แรงๆในใจ (เพราะไม่คิดว่าเค้าจะเข้ามาขนาดนี้ คิดเอาไว้ว่าถ้าเจอกันก็คงยิ้มให้เฉยๆ เพราะไม่สนิทมาก)
แต่ภายนอกก็เงอะงะตามประสา ทำอะไรไม่ถูกเลย แต่บอกไปว่า "เราก็คิดถึงเธอเหมือนกันนะ แต่เราก็เรียนซัมเมอร์อยู่ที่มหาลัยที่ด้วย" (อารมณ์ประมาณว่าคิดคำพูดไม่ออก เลยบอกไปทำนองว่า ฉันก็ไม่ได้ไปไหนนี่ อยู่แถวๆนี้ตลอด)
และเรื่องราวก็จบเพียงเท่านั้น ไม่มีคำพูดอะไรมากกว่านี้ ต่างคนก็ต่างทำธุระของตัวเองกันต่อไป เค้าก็เดินออกไปกับเพื่อนเค้า ส่วนเรากับเพื่อนของเราก็ยังรอซื้อน้ำอยู่ในร้าน
ตอนนี้ก็ได้แต่ แอบจิ้น อยู่ฝ่ายเดียว (และก็คงจิ้นต่ออีกสักอาทิตย์นึง) เพราะเชื่อว่ามันคงไม่มีอะไรคืบหน้ามากไปกว่านี้แน่ๆ เพราะสิ่งที่เค้าพูดมา เค้าพูดเหมือนกับจะหัวเราะไปด้วย เหมือนคุยกับเพื่อน หรือหาคำพูดอะไรพูดกับเราไม่ได้ เลยพูดไปงั้นว่าคิดถึง
---------------------------------------------------------------------------
(คำถามอยู่นี่จร้าาา)
เลยอยากรับฟัง(หรือพูดสั้นๆว่า เผือก) เรื่องราวรักแรกของเพื่อนๆทุกๆคนในนี้ ว่าเป็นอย่างไรกัน ความรู้สึกมันเป็นยังไง แล้วต่อมาสมหวังหรือผิดหวัง อยากได้ยินเรื่องราวดีๆของคนอื่น (เผื่อว่าตัวเองจะแอบหวังลึกๆแบบนั้นบ้าง) และคิดว่าแฟนคนแรกของทุกๆคนคงจะมีความหมายมากในชีวิตวัยรุ่น
เวิ่นเว้อได้ตามสบาย เดี๋ยวตามไล่อ่าน....