เมื่อคืนนั่งๆดูรูปเด็กๆทางเฟซ ก็ให้นึกถึงเพลงๆหนึ่ง ที่เราเคยเปิดให้เด็กๆฟังและเคยให้พวกแกหัดร้อง
ก็มีทั้งร้องได้ ร้องไม่ได้ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งคือ วันสุดท้ายที่จากแกมาเมื่อ 3 ปีก่อนเปิดเพลงนี้อีกครั้ง ด้วยน้ำตาที่นองหน้า ทั้งครูและศิษย์
เพลงมันเพราะและตรงมากๆ ที่เราเปิดตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากเรารู้สึกอย่างในเพลงจริงๆ
ถึงเราจะไม่ใช่ครูที่แท้จริงอยู่กับพวกเค้าตลอดมา ไปเป็นแค่ครูอาสาแต่สำนึกและความรู้ที่เคยร่ำเรียนมามันก็ให้ตื้นตันไม่ได้
ช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่นั่น มันมีความรู้สึกอย่างแท้จริง เรารักพวกเค้าจริงๆ
ในใจก็มีความรู้สึกอยากเห็นพวกเค้าเจริญเติบโตอย่างดีงาม เป็นเด็กดี ไม่เกเร เรียนเก่งๆ แต่ก็คงไม่ได้ทั้งหมด
ในตอนนั้น เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ที่จะไปทางนี้เลย ก็เป็นแค่คนวัยรุ่นตอนปลายคนหนึ่ง
ก็ใช่ที่เราจบเกี่ยวข้องกะด้านนี้มา แต่ไม่ใช่โดยตรง อาจเพราะอุบัติเหุตุชีวิตที่ทำให้เราอยากไปให้ไกลๆ ในที่สักที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา
พอเราเจอที่นี่ เราจึงมา โดยที่เราก็รู้ว่าเราต้องมาด้วยใจนะ ไม่ได้อะไร พอมาอยู่จริงๆ
เรากลับรู้สึกว่าที่นี่ให้กับเรามากว่าที่ที่เราเคยทำงานมาแล้วได้เงินเสียอีก ที่นี่ให้ข้อคิด ให้ความรัก ให้ความผูกพัน
จากคนที่ไม่ใช่ แม่และคนในครอบครัว อย่างบริสุทธิ์และไม่หวังสิ่งตอบแทนจริงๆ แววตาเด็กที่มองอย่างจริงใจ ใสๆ น่ารัก ไม่มีพิษภัย
ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะหลอกเราไหม ต่างจากวันแรกที่เรามาถึงมากๆ เรากลัวนะว่าที่นี่จะหลอกลวง ทั้งๆที่เสี่ยงมาแต่ลึกๆก็กลัว
แต่พอได้มาอยู่ มันมีแต่เรื่องดีๆและความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น อาจมีเรื่องไม่ดีบ้าง แต่เราก็พร้อมจะมองข้ามไปพอเมื่อปลายปีที่แล้วที่เราไป
พอเมื่อปลายปีที่แล้ว..เราได้ไปเห็นพัฒนาการของเด็กที่เคยผูกพันกันเมื่อครั้งโน้น ที่ทั้งดีขึ้น และมีแย่ลง เราก็มีความรู้สึกเกิดขึ้นในใจ
ว่าเราไม่สามารถที่จะทำให้ทุกคนเป็นได้อย่างที่เราหวัง จนกระทั่งวันอังคารที่ผ่านมา เราได้เห็น อดีตเด็ก ป.6 ที่เราเคยสอน
ไปเป็นเด็กมัธยม แล้วบางคนที่บ้านอยู่ใกล้โรงเรียน ทำให้เรามีความรู้สึกว่า อย่างน้อยโลกนี้ก็คงไม่ร้ายเกินไปสำหรับเค้า
เค้ายังเรียนกันอยู่ แต่กับบางคนก็ไม่ไหวจะเข็นแล้วจริงๆ เราก็อยากบอกว่า วันที่จากมา ไม่ใช่ไม่เสียใจ
ไม่ใช่ไม่ร้อง ร้องไห้มากด้วย แต่จะทำไงได้ ในเมื่อเราไม่ใข่คนที่ร่ำรวยมากมายอะไร ไม่ได้เลิศเลออย่างใคร
เราก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึกปกติทั่วไป ที่มีความรัก ความฝัน และก็ต้องมีอนาคต
ในตอนนั้นเราทำเพื่อความต้องการของตัวเองและคนอื่นมาพอแล้ว เรายังไม่ได้ทำเพื่อ แม่เลย
ประกอบกับหลายเหตุการณ์ รวมทั้งงานใหม่ ที่ทางบ้านอุตส่าห์ปูทางไว้ให้เพื่อรอให้ลูกคนนี้กลับไปอยู่ใกล้บ้าน
มันก็ถึงทางแยกที่เราต้องเลือก สุดท้ายเราก็เลือกเพื่อที่จะมีอนาคตของตัวเอง เราเคยถามตัวเองตลอด เราไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่ไหมที่จากมา
เราคงไม่สามารถทำให้เด็กทุกคน เป็นอย่างที่เราหวังได้ เพียงทำได้ก็คือในส่วนที่ดี ถ้าเราพอมีเราก็จะให้การสนับสนุนเค้าในวันข้างหน้า
แต่เราเคยรู้สึกอย่างไรก็อย่างนั้น เรารู้สึกอย่างในเพลงจริงๆ มันผูกพันเหมือนเค้าเป็นคนที่เรารู้จักกันมานาน ไม่ได้หวังเงินทอง
หวังเพียงแค่ให้เค้าตั้งใจเรียน เรียนเก่งๆ ไม่โตไปเป็นภาระกับสังคม เพราะบางคนเค้าก็เป็นส่วนเกินมาพอแล้วเราแค่ให้ใจเค้าเท่านั้น
ถ้าเค้าได้ดีในอนาคตวันข้างหน้า ถ้าเรายังอยู่และติดต่อกับเค้าเราก็ภูมิใจไปกับเค้าด้วย ในฐานะคนที่ครั้งหนึ่งเคยเห็น เคยเจอมา
และถึงแม้เค้าบางคน อาจจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราหวัง เราก็คงจะเสียใจ แต่เราคงให้ทุกคนเป็นอย่างที่เราหวังไม่ได้
เค้าก็มีขะตาขีวิตของเค้า ถ้าเรารวมสักพันล้าน เราจะเติมให้เค้าได้หมดทุกคนแน่ๆ
2 คนนี้ดาวเด่นโรงเรียนค่ะ รักและสงสารเค้ามากที่สุด เค้าน่ารักที่สุด ในขณะเดียวกันก็น่าสงสารที่สุดค่ะ
คนข้างหน้าจบ ป.6 ไปแล้วนะคะ ตอนนี้บวชเณรอยู่
ประวัติชีวิตเค้า2 คนอาจจะน่าสงสารมากๆ ลึกๆเองเรามองว่าเค้าก็มีเรื่องในใจ แต่เค้าเป็นคนที่ มองโลกค่อนข้างแง่ดีค่ะ
ความในใจ ที่ผุดขึ้นมาอีกครั้งหลังวันอังคารที่ผ่านมา
ก็มีทั้งร้องได้ ร้องไม่ได้ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งคือ วันสุดท้ายที่จากแกมาเมื่อ 3 ปีก่อนเปิดเพลงนี้อีกครั้ง ด้วยน้ำตาที่นองหน้า ทั้งครูและศิษย์
เพลงมันเพราะและตรงมากๆ ที่เราเปิดตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากเรารู้สึกอย่างในเพลงจริงๆ
ถึงเราจะไม่ใช่ครูที่แท้จริงอยู่กับพวกเค้าตลอดมา ไปเป็นแค่ครูอาสาแต่สำนึกและความรู้ที่เคยร่ำเรียนมามันก็ให้ตื้นตันไม่ได้
ช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่นั่น มันมีความรู้สึกอย่างแท้จริง เรารักพวกเค้าจริงๆ
ในใจก็มีความรู้สึกอยากเห็นพวกเค้าเจริญเติบโตอย่างดีงาม เป็นเด็กดี ไม่เกเร เรียนเก่งๆ แต่ก็คงไม่ได้ทั้งหมด
ในตอนนั้น เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ที่จะไปทางนี้เลย ก็เป็นแค่คนวัยรุ่นตอนปลายคนหนึ่ง
ก็ใช่ที่เราจบเกี่ยวข้องกะด้านนี้มา แต่ไม่ใช่โดยตรง อาจเพราะอุบัติเหุตุชีวิตที่ทำให้เราอยากไปให้ไกลๆ ในที่สักที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา
พอเราเจอที่นี่ เราจึงมา โดยที่เราก็รู้ว่าเราต้องมาด้วยใจนะ ไม่ได้อะไร พอมาอยู่จริงๆ
เรากลับรู้สึกว่าที่นี่ให้กับเรามากว่าที่ที่เราเคยทำงานมาแล้วได้เงินเสียอีก ที่นี่ให้ข้อคิด ให้ความรัก ให้ความผูกพัน
จากคนที่ไม่ใช่ แม่และคนในครอบครัว อย่างบริสุทธิ์และไม่หวังสิ่งตอบแทนจริงๆ แววตาเด็กที่มองอย่างจริงใจ ใสๆ น่ารัก ไม่มีพิษภัย
ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะหลอกเราไหม ต่างจากวันแรกที่เรามาถึงมากๆ เรากลัวนะว่าที่นี่จะหลอกลวง ทั้งๆที่เสี่ยงมาแต่ลึกๆก็กลัว
แต่พอได้มาอยู่ มันมีแต่เรื่องดีๆและความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น อาจมีเรื่องไม่ดีบ้าง แต่เราก็พร้อมจะมองข้ามไปพอเมื่อปลายปีที่แล้วที่เราไป
พอเมื่อปลายปีที่แล้ว..เราได้ไปเห็นพัฒนาการของเด็กที่เคยผูกพันกันเมื่อครั้งโน้น ที่ทั้งดีขึ้น และมีแย่ลง เราก็มีความรู้สึกเกิดขึ้นในใจ
ว่าเราไม่สามารถที่จะทำให้ทุกคนเป็นได้อย่างที่เราหวัง จนกระทั่งวันอังคารที่ผ่านมา เราได้เห็น อดีตเด็ก ป.6 ที่เราเคยสอน
ไปเป็นเด็กมัธยม แล้วบางคนที่บ้านอยู่ใกล้โรงเรียน ทำให้เรามีความรู้สึกว่า อย่างน้อยโลกนี้ก็คงไม่ร้ายเกินไปสำหรับเค้า
เค้ายังเรียนกันอยู่ แต่กับบางคนก็ไม่ไหวจะเข็นแล้วจริงๆ เราก็อยากบอกว่า วันที่จากมา ไม่ใช่ไม่เสียใจ
ไม่ใช่ไม่ร้อง ร้องไห้มากด้วย แต่จะทำไงได้ ในเมื่อเราไม่ใข่คนที่ร่ำรวยมากมายอะไร ไม่ได้เลิศเลออย่างใคร
เราก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึกปกติทั่วไป ที่มีความรัก ความฝัน และก็ต้องมีอนาคต
ในตอนนั้นเราทำเพื่อความต้องการของตัวเองและคนอื่นมาพอแล้ว เรายังไม่ได้ทำเพื่อ แม่เลย
ประกอบกับหลายเหตุการณ์ รวมทั้งงานใหม่ ที่ทางบ้านอุตส่าห์ปูทางไว้ให้เพื่อรอให้ลูกคนนี้กลับไปอยู่ใกล้บ้าน
มันก็ถึงทางแยกที่เราต้องเลือก สุดท้ายเราก็เลือกเพื่อที่จะมีอนาคตของตัวเอง เราเคยถามตัวเองตลอด เราไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่ไหมที่จากมา
เราคงไม่สามารถทำให้เด็กทุกคน เป็นอย่างที่เราหวังได้ เพียงทำได้ก็คือในส่วนที่ดี ถ้าเราพอมีเราก็จะให้การสนับสนุนเค้าในวันข้างหน้า
แต่เราเคยรู้สึกอย่างไรก็อย่างนั้น เรารู้สึกอย่างในเพลงจริงๆ มันผูกพันเหมือนเค้าเป็นคนที่เรารู้จักกันมานาน ไม่ได้หวังเงินทอง
หวังเพียงแค่ให้เค้าตั้งใจเรียน เรียนเก่งๆ ไม่โตไปเป็นภาระกับสังคม เพราะบางคนเค้าก็เป็นส่วนเกินมาพอแล้วเราแค่ให้ใจเค้าเท่านั้น
ถ้าเค้าได้ดีในอนาคตวันข้างหน้า ถ้าเรายังอยู่และติดต่อกับเค้าเราก็ภูมิใจไปกับเค้าด้วย ในฐานะคนที่ครั้งหนึ่งเคยเห็น เคยเจอมา
และถึงแม้เค้าบางคน อาจจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราหวัง เราก็คงจะเสียใจ แต่เราคงให้ทุกคนเป็นอย่างที่เราหวังไม่ได้
เค้าก็มีขะตาขีวิตของเค้า ถ้าเรารวมสักพันล้าน เราจะเติมให้เค้าได้หมดทุกคนแน่ๆ
2 คนนี้ดาวเด่นโรงเรียนค่ะ รักและสงสารเค้ามากที่สุด เค้าน่ารักที่สุด ในขณะเดียวกันก็น่าสงสารที่สุดค่ะ
คนข้างหน้าจบ ป.6 ไปแล้วนะคะ ตอนนี้บวชเณรอยู่
ประวัติชีวิตเค้า2 คนอาจจะน่าสงสารมากๆ ลึกๆเองเรามองว่าเค้าก็มีเรื่องในใจ แต่เค้าเป็นคนที่ มองโลกค่อนข้างแง่ดีค่ะ