ณ ความสูงหมื่นฟุตเหนือน่านฟ้า ....ฉันคิดถึงคุณ
ห้องโดยสารชั้นสองของเครื่องA380 ท่ามกลางผู้โดยสารอื่นที่ต่างพากันหลับใหล
หลายคนคงกำลังฝัน ฉันถามตัวเองพวกเขาเหล่านั้นฝันถึงใคร หรืออะไรนะ??
ที่นั่งด้านซ้ายที่ติดหน้าต่าง ที่นั่งโปรดของฉันแต่วันนี้มีผู้โดยสารอื่นกำลังหลับสบายอยู่บนนั้น
อีกฝั่งทางเดินผู้โดยสารสุภาพสตรีท่านนั้นที่ได้ร่วมสนทนาในระหว่างอาหารมื้อค่ำ หลังจากบอกยอมแพ้ฉัน
ในการอ่านหนังสือตอนนี้คอพับคอเอียงและส่งเสียงกรนเบาๆเป็นสัญญาญแห่งห้วงนินทรารมย์
ฉันมองไปรอบๆ ทุกคนหลับกันหมดแล้ว เด็กเล็ก ผู้ใหญ่วัยกลางคนและหนุ่มสาว
ที่นั่งที่ฉันเลือกในการเดินทางครั้งนี้สดวกแก่การลุกยืนโดยมิเป็นการรบกวนผู้ใด
ฉันออกเดินอย่างแผ่วเบา ถึงแม้นว่าการลงเท้าหนักของฉันนั้นจะไม่เป็นการรบกวนใครได้ในสภาวะเช่นนั้น
แต่ภาพที่ผู้คนกำลังนอนหลับพักผ่อนทำให้ฉัน....ย่อง....เบาๆไปมาเท่านั้น จิตใต้สำนึกของมนุษย์เราเป็นอะไร
ที่ชวนฉงนและน่าหลุ่มหลง ฉันคิดในใจ
ได้ยืดหลังยืดขาแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้น ฉันกลับมานั่งลงกับเจ้าหนังสือเล่มโปรดเล่มเดิม
เพราะต้องเดินทางกับเด็กเล็กๆสองคน ฉันติดสินใจเก็บเครื่องคอมพิวเตอร์ใว้กับกระเป๋าแครี่ออนเหนือศรีษะ
แต่แรกขึ้น มันอาจจะเป็นการรบกวนผู้ที่นั่งตรงตำแหน่งนั้นเป็นแน่แท้ถ้าฉันจะพยายามเอามันลงมาใน
ยามนี้ นอกจากนั้นแล้วแสงสว่างจากการเปิดหน้าจอก็คงรบกวนผู้ที่นั่งติดกับฉันอีกด้วย ฉันตัดความคิดนั้นออกจากหัวไป
ฉันชอบการเขียนและสมุดเล่มเล็กที่ฉันนำติดตัวมาด้วยได้ถูกใช้ไปจนหมดเกลี้ยงทุกหน้าตั้งแต่เรายังไม่ข้ามผ่าน
เส้นแบ่งทวีปโน่นแล้ว พลิกหนังสือเล่มโปรด(ที่ฉันอ่านจนจบไปหลายรอบจนแทบจะจำได้ทุกตัวอักษรกระบวนความได้แล้ว)
ไปมา โอ๊! กระดาษเช็ดปากที่มาพร้อมกับอาหารเย็นที่ฉันเก็บสำรองใว้หนึ่งชิ้นเผื่อมีการหกเลอะ มันหล่นลงบนตักของฉัน
ได้การหล่ะ ฉันไม่ต้องเดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นให้เป็นการรบกวนใครๆแล้ว กระดาษแผ่นนั้นจะถูกใช้อย่างคุ้มค่าและมี
คุณค่ามากที่สุด
ในห้วงเวลาอันแสนสงบ จอมอนิเตอร์ระบบการบินแสดงให้เห็นว่าฉันกำลังอยู่เหนือน่านฟ้าที่ดูเหมือนไร้ขอบเขต
ลอยล่องอยู่เหนือโลกลูกกลมๆสีน้ำเงิน นี่หรอกหรือที่คนเราเรียกขานกันว่า Blue Planet?? มันช่างน่าอัศจรรย์เสียนี่กระไร
ฉันมโนถึงเหล่าก้อนเมฆที่ฉันเห็นก่อนเวิ้งฟ้าจะมืดในขณะที่ฉันลอยอยู่ในระดับต่ำกว่า ณ จุดนี้ ปุยเมฆสีขาวตัดกับผืนน้ำทะเล
สีสด ฉันหลับตาดื่มด่ำกับภาพแห่งชีวิตนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งที่ปรากฏเด่นต่อมาทำให้ฉันยิ้มทั้งน้ำตา
ภาพดวงหน้าและแววตาแห่งความห่วงใยที่จ้องมองฉันอยู่ก่อนแล้วในทุกเช้าที่ฉันตื่นลืมตา
ภาพที่คนสองคนนั่งมอเตอร์ไซด์ไปตามทางลูกรังเล็กๆแคบๆ คนซ้อนโอนเอนเล่นโยกเยกไปมาและคนขับพยายามประครองรถให้ดำเนินไปอย่างมุ่งมั่นและเข้มแข็ง เหมือนชีวิตคู่ ฉันคิด ฝ่ายหนึ่งต้องคอยประคับประครองในยามที่อีกฝ่ายหนึ่งอ่อนใหวอ่อนล้าจนเซเอียง
ไม่เช่นนั้นรถก็ถลาล้ม สิ่งที่จะตามมาอย่างเลี่ยงมิพ้นทั้งคู่ก็จะเจ็บตัว บนถนนชีวิตที่ขรุขระเฉกเช่นเส้นทางที่รถคนนั้นกำลังแล่นไป หากมีการพลัดล้ม บาดแผลอาจจะเล็กใหญ่ สิ่งที่ตามมาอย่างแน่แท้ก็คือความไม่ต่อเนื่อง เหมือนชีวิตคู่ฉันคิด บาดแผลทางกายนั้นหนทางแห่งการสมานรักษาพอมี บาดแผลแห่งจิตใจถึงแม้นจะมิปรากฏให้เห็นได้ด้วยตาการสมานรักษานั้นต้องใช้ทั้งเวลาและความรักอย่างมาก โชคดีแผลก็หายและรักนั้นดำเนินต่อไป ผู้โชคร้ายในรักไม่สามารถรักษาแผลฉกรรจ์ที่บาดลึกแห่งห้วงอารมย์อย่างไม่มีทางเยียวยา ฉันคิด
เศษหิน เศษดินกระเด็กกระดอนเข้ามากระทบล้อเหล็ก มันคงเป็นเหมือนอุปสรรคที่ก่อเกิดหรือมีขึ้นมาในระหว่างทางแห่งการใช้ชีวิตคู่
ถ้าเขาทั้งคู่ปล่อยให้สิ่งเล็กน้อยนั้นมาเป็นอุปสรรคทำให้การเดินทางของพวกเขาต้องช้าหรือสะดุดหยุดลง พวกเขาจะเสียเวลาและหกล้มฟุบไป ชึวิตคู่เหตุเกิดแก่อุปสรรคนั้นมากมายกว่าเศษหินดินทรายมากเท่า ถ้าคนคู่นั้นมีความหวังความตั้งใจแน่วแน่หรือเลือกที่จะมองข้ามเศษก้อนกรวดและมุ่งหน้าไปยังหาดทรายขาวและผืนน้ำสีฟ้าใสที่เห็นอยู่ตรงหน้าลิบๆเมื่อไปถึงพวกเขาจะได้ยลความงามได้สิ่งประโลมใจ
ถ้าคนขับไม่แข็งแกร่งพอเขาคงไม่สามารถประครองรถให้ผ่านสิ่งสภาพนั้นๆไปได้ แต่ด้วยใจที่มุ่งมั่นกายที่ไม่ย้อท้อและพร้อมที่จะทำเพื่อคนที่ตนรักคนขับในฐานะ...ผู้นำ...ก็สามารถนำพาเรือแห่งชีวิตรักให้ฝ่าคลื่นมรสุมขวากหนามไปได้โดยสวัสดิภาพ
เหนือน่านฟ้าที่แสนอ้างว้างและกว้างใหญ่ ฉันคิดถึงคุณ
ที่ความสูงหมื่นๆฟุตเหนือระดับน้ำทะเล น้ำตาฉันใหล ฉันกำลังเดินทาง
ฉันเดินทางเพื่อไปทำหน้าที่ เพื่อตามติดฝัน เพื่อให้ภาระเสร็จสิ้นลุล่วง
และเส้นทางที่ฉันกำลังเดินมันมุ่งไปอีกทิศทางหนึ่งที่ตรงข้ามกับที่ที่คุณอยู่
อีกไม่กี่มากน้อยเจ้าA380ลำนี้ก็จะนำพาฉันไปยังอีกดินแดนหนึ่งฟากโพ้นทะเลที่ไม่มีคุณ
ดินแดนที่ห่างจากคุณ 8,260.17ไมล์ ระยะทาง13,293.10 กิโลเมตรที่ฉันจะไม่มีคุณข้างกาย
ราคาความคิดถึงของเราทำไมสูงเช่นนี้ คุณเคยปรารภเชิงสัพยอกเมื่อครั้งที่เรานั่งคำนวนค่าใช้จ่ายการเดินทาง
ณ ที่ความสูงที่หมื่นฟุตฉันคิดถึงคุณ
ณ ที่ความสูงที่หมื่นฟุต......ฉันคิดถึงคุณ
ห้องโดยสารชั้นสองของเครื่องA380 ท่ามกลางผู้โดยสารอื่นที่ต่างพากันหลับใหล
หลายคนคงกำลังฝัน ฉันถามตัวเองพวกเขาเหล่านั้นฝันถึงใคร หรืออะไรนะ??
ที่นั่งด้านซ้ายที่ติดหน้าต่าง ที่นั่งโปรดของฉันแต่วันนี้มีผู้โดยสารอื่นกำลังหลับสบายอยู่บนนั้น
อีกฝั่งทางเดินผู้โดยสารสุภาพสตรีท่านนั้นที่ได้ร่วมสนทนาในระหว่างอาหารมื้อค่ำ หลังจากบอกยอมแพ้ฉัน
ในการอ่านหนังสือตอนนี้คอพับคอเอียงและส่งเสียงกรนเบาๆเป็นสัญญาญแห่งห้วงนินทรารมย์
ฉันมองไปรอบๆ ทุกคนหลับกันหมดแล้ว เด็กเล็ก ผู้ใหญ่วัยกลางคนและหนุ่มสาว
ที่นั่งที่ฉันเลือกในการเดินทางครั้งนี้สดวกแก่การลุกยืนโดยมิเป็นการรบกวนผู้ใด
ฉันออกเดินอย่างแผ่วเบา ถึงแม้นว่าการลงเท้าหนักของฉันนั้นจะไม่เป็นการรบกวนใครได้ในสภาวะเช่นนั้น
แต่ภาพที่ผู้คนกำลังนอนหลับพักผ่อนทำให้ฉัน....ย่อง....เบาๆไปมาเท่านั้น จิตใต้สำนึกของมนุษย์เราเป็นอะไร
ที่ชวนฉงนและน่าหลุ่มหลง ฉันคิดในใจ
ได้ยืดหลังยืดขาแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้น ฉันกลับมานั่งลงกับเจ้าหนังสือเล่มโปรดเล่มเดิม
เพราะต้องเดินทางกับเด็กเล็กๆสองคน ฉันติดสินใจเก็บเครื่องคอมพิวเตอร์ใว้กับกระเป๋าแครี่ออนเหนือศรีษะ
แต่แรกขึ้น มันอาจจะเป็นการรบกวนผู้ที่นั่งตรงตำแหน่งนั้นเป็นแน่แท้ถ้าฉันจะพยายามเอามันลงมาใน
ยามนี้ นอกจากนั้นแล้วแสงสว่างจากการเปิดหน้าจอก็คงรบกวนผู้ที่นั่งติดกับฉันอีกด้วย ฉันตัดความคิดนั้นออกจากหัวไป
ฉันชอบการเขียนและสมุดเล่มเล็กที่ฉันนำติดตัวมาด้วยได้ถูกใช้ไปจนหมดเกลี้ยงทุกหน้าตั้งแต่เรายังไม่ข้ามผ่าน
เส้นแบ่งทวีปโน่นแล้ว พลิกหนังสือเล่มโปรด(ที่ฉันอ่านจนจบไปหลายรอบจนแทบจะจำได้ทุกตัวอักษรกระบวนความได้แล้ว)
ไปมา โอ๊! กระดาษเช็ดปากที่มาพร้อมกับอาหารเย็นที่ฉันเก็บสำรองใว้หนึ่งชิ้นเผื่อมีการหกเลอะ มันหล่นลงบนตักของฉัน
ได้การหล่ะ ฉันไม่ต้องเดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นให้เป็นการรบกวนใครๆแล้ว กระดาษแผ่นนั้นจะถูกใช้อย่างคุ้มค่าและมี
คุณค่ามากที่สุด
ในห้วงเวลาอันแสนสงบ จอมอนิเตอร์ระบบการบินแสดงให้เห็นว่าฉันกำลังอยู่เหนือน่านฟ้าที่ดูเหมือนไร้ขอบเขต
ลอยล่องอยู่เหนือโลกลูกกลมๆสีน้ำเงิน นี่หรอกหรือที่คนเราเรียกขานกันว่า Blue Planet?? มันช่างน่าอัศจรรย์เสียนี่กระไร
ฉันมโนถึงเหล่าก้อนเมฆที่ฉันเห็นก่อนเวิ้งฟ้าจะมืดในขณะที่ฉันลอยอยู่ในระดับต่ำกว่า ณ จุดนี้ ปุยเมฆสีขาวตัดกับผืนน้ำทะเล
สีสด ฉันหลับตาดื่มด่ำกับภาพแห่งชีวิตนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งที่ปรากฏเด่นต่อมาทำให้ฉันยิ้มทั้งน้ำตา
ภาพดวงหน้าและแววตาแห่งความห่วงใยที่จ้องมองฉันอยู่ก่อนแล้วในทุกเช้าที่ฉันตื่นลืมตา
ภาพที่คนสองคนนั่งมอเตอร์ไซด์ไปตามทางลูกรังเล็กๆแคบๆ คนซ้อนโอนเอนเล่นโยกเยกไปมาและคนขับพยายามประครองรถให้ดำเนินไปอย่างมุ่งมั่นและเข้มแข็ง เหมือนชีวิตคู่ ฉันคิด ฝ่ายหนึ่งต้องคอยประคับประครองในยามที่อีกฝ่ายหนึ่งอ่อนใหวอ่อนล้าจนเซเอียง
ไม่เช่นนั้นรถก็ถลาล้ม สิ่งที่จะตามมาอย่างเลี่ยงมิพ้นทั้งคู่ก็จะเจ็บตัว บนถนนชีวิตที่ขรุขระเฉกเช่นเส้นทางที่รถคนนั้นกำลังแล่นไป หากมีการพลัดล้ม บาดแผลอาจจะเล็กใหญ่ สิ่งที่ตามมาอย่างแน่แท้ก็คือความไม่ต่อเนื่อง เหมือนชีวิตคู่ฉันคิด บาดแผลทางกายนั้นหนทางแห่งการสมานรักษาพอมี บาดแผลแห่งจิตใจถึงแม้นจะมิปรากฏให้เห็นได้ด้วยตาการสมานรักษานั้นต้องใช้ทั้งเวลาและความรักอย่างมาก โชคดีแผลก็หายและรักนั้นดำเนินต่อไป ผู้โชคร้ายในรักไม่สามารถรักษาแผลฉกรรจ์ที่บาดลึกแห่งห้วงอารมย์อย่างไม่มีทางเยียวยา ฉันคิด
เศษหิน เศษดินกระเด็กกระดอนเข้ามากระทบล้อเหล็ก มันคงเป็นเหมือนอุปสรรคที่ก่อเกิดหรือมีขึ้นมาในระหว่างทางแห่งการใช้ชีวิตคู่
ถ้าเขาทั้งคู่ปล่อยให้สิ่งเล็กน้อยนั้นมาเป็นอุปสรรคทำให้การเดินทางของพวกเขาต้องช้าหรือสะดุดหยุดลง พวกเขาจะเสียเวลาและหกล้มฟุบไป ชึวิตคู่เหตุเกิดแก่อุปสรรคนั้นมากมายกว่าเศษหินดินทรายมากเท่า ถ้าคนคู่นั้นมีความหวังความตั้งใจแน่วแน่หรือเลือกที่จะมองข้ามเศษก้อนกรวดและมุ่งหน้าไปยังหาดทรายขาวและผืนน้ำสีฟ้าใสที่เห็นอยู่ตรงหน้าลิบๆเมื่อไปถึงพวกเขาจะได้ยลความงามได้สิ่งประโลมใจ
ถ้าคนขับไม่แข็งแกร่งพอเขาคงไม่สามารถประครองรถให้ผ่านสิ่งสภาพนั้นๆไปได้ แต่ด้วยใจที่มุ่งมั่นกายที่ไม่ย้อท้อและพร้อมที่จะทำเพื่อคนที่ตนรักคนขับในฐานะ...ผู้นำ...ก็สามารถนำพาเรือแห่งชีวิตรักให้ฝ่าคลื่นมรสุมขวากหนามไปได้โดยสวัสดิภาพ
เหนือน่านฟ้าที่แสนอ้างว้างและกว้างใหญ่ ฉันคิดถึงคุณ
ที่ความสูงหมื่นๆฟุตเหนือระดับน้ำทะเล น้ำตาฉันใหล ฉันกำลังเดินทาง
ฉันเดินทางเพื่อไปทำหน้าที่ เพื่อตามติดฝัน เพื่อให้ภาระเสร็จสิ้นลุล่วง
และเส้นทางที่ฉันกำลังเดินมันมุ่งไปอีกทิศทางหนึ่งที่ตรงข้ามกับที่ที่คุณอยู่
อีกไม่กี่มากน้อยเจ้าA380ลำนี้ก็จะนำพาฉันไปยังอีกดินแดนหนึ่งฟากโพ้นทะเลที่ไม่มีคุณ
ดินแดนที่ห่างจากคุณ 8,260.17ไมล์ ระยะทาง13,293.10 กิโลเมตรที่ฉันจะไม่มีคุณข้างกาย
ราคาความคิดถึงของเราทำไมสูงเช่นนี้ คุณเคยปรารภเชิงสัพยอกเมื่อครั้งที่เรานั่งคำนวนค่าใช้จ่ายการเดินทาง
ณ ที่ความสูงที่หมื่นฟุตฉันคิดถึงคุณ