+++ ขอความคิดเห็น เรื่องการทำงานราชการให้เป็นประโยชน์ในฐานะนักเรียนทุน +++

กระทู้นี้ขอความเห็นเกี่ยวกับตัวเองล้วนๆ ขอให้ช่วยอ่านและวิเคราะห์หน่อยค่ะ ยาวมาก

เราเป็นนักเรียนทุนกอพอ กำลังจะจบเอกอีกประมาณสองปีค่ะ ตอนนี้เริ่มคิดถึงชีวิตที่เมืองไทย

ตอนนี้เรามีความมั่นใจแล้วว่าไม่อยากไปต่อในสาขาที่เรียน
เพราะเรารู้ตัวแล้วว่าไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์หรือสอนวิทยาศาสตร์
ซึ่งเราไม่ได้คิดว่าเป็นอะไรที่สูญเปล่าสำหรับตัวเองและประเทศชาติ
เพราะการเรียนปริญญาเอกเป็นการฝึกทำงานวิจัยในด้านที่เฉพาะเจาะจงมากๆ
สิ่งที่ได้เรียนรู้ ไม่ใช่แค่หัวข้องานวิจัย แต่เรียนทักษะที่มีประโยชน์มากมาย ที่พาเราไปสู่จุดที่ทำวิจัยสำเร็จ
ที่สำคัญคือฝึกการเรียนรู้ด้วยตัวเองให้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ ฝึกการประมวลข้อมูลจำนวนมากให้เกิดประโยชน์

ตอนนี้กำลังคิดว่าชีวิตต่อไป มีทักษะและความสนใจส่วนตัวสองอย่าง ที่อยากจะพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นเรื่อยๆ
หนึ่งคือ software development เป็นทักษะที่ได้จากการเรียน
อีกด้านคือ การลงทุน เป็นงานอดิเรกที่ศึกษามาพอสมควร
คิดว่าสองอย่างนี้รวมกัน คงจะเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้

สำหรับประเทศชาติ เราอยากจะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเปลี่ยนและพัฒนาเมืองไทย
เราเห็นการขับเคลื่อนทางสังคมหลายๆอย่างจากโลกออนไลน์
เห็นแล้วเกิดแรงบันดาลใจ เช่น เว็บ infographic อย่าง whereisthailand.info ที่ทำให้คนเห็นภาพของสังคมจากข้อเท็จจริง
เฟสบุคเพจต่างๆ อย่าง anti-sotus, สมาพันธ์นักเรียนไทยเพื่อการปฏิวัติระบบการศึกษาไทย
เพจที่ตีแผ่ ตั้งคำถาม วิพากษ์วิจารณ์ ระดมพลังมวลชน ในเรื่องที่สังคมไทยควรเปลี่ยน
ถ้าเป็นไปได้ เราอยากจะทำอะไรแนวนี้ คือการใช้สื่อออนไลน์เพื่อให้ความรู้และปฏิรูปสังคม
และเราอยู่เมกามาจะสิบปีแล้ว เห็นสังคมที่พัฒนาแล้ว
สังคมที่จัดการการเมือง การศึกษา คุณภาพชีวิตคนและการพัฒนาตัวเอง อย่างมีประสิทธิภาพพอสมควร
เราว่าเราอยู่ในจุดที่สามารถหาคำตอบได้ว่าประเทศไทยต้องการอะไร

รวมความสนใจส่วนตัวและส่วนรวม สมมติว่าเราสามารถตั้งทีม nonprofit ขึ้นมาเอง เรามีโปรเจ็คตัวอย่างเช่น

ทำระบบออนไลน์สำหรับให้ความรู้ความเข้าใจและทำประชาพิจารณ์ ในหัวข้อที่สำคัญของสังคม
เช่นการทำแท้งเสรี การปฏิรูประบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ทำระบบออนไลน์เหมือนใน whitehouse.gov ที่ให้คนมาโพสคำถามในหัวข้อต่างๆ ต่อภาครัฐ
และมีการโหวต หัวข้อที่ได้รับการโหวตมากที่สุดจะมีคนจากภาครัฐมาตอบ
หรือมีการตั้งโปรเจ็คขึ้นมาศึกษาข้อเท็จจริงในหัวข้อนั้นๆ ในรายละเอียด

ปฎิรูปการศึกษาผ่านระบบออนไลน์ เช่นทำโรงเรียนออนไลน์ที่ทุกคนเรียนได้ในราคาไม่แพง

วันนี้อยากจะถามความเห็นกว้างๆ เพราะภาพระบบราชการไทยในหัวเรามันเลือนลางมาก
อยากจะค่อยๆจำกัดกรอบความคิดให้มันแคบลง
ทุกวันนี้ เค้าทำอะไรกัน? คนหนึ่งคน คนอย่างเรา จะไปอยู่ตรงไหน ที่จะสร้างประโยชน์ได้และมีความสุขพอสมควร?
หน่วยงานไหน ที่จะเปิดโอกาสให้เราได้ทำอะไรแบบนี้?
ถ้าไม่มีหน่วยงานไหนที่ทำแบบนี้อยู่แล้ว เราจะทำอย่างไรดีให้ได้การสนับสนุนจากภาครัฐ?

ถ้าถามเรา เราก็ได้ยินมามาก ส่วนใหญ่เพราะอ่านพันทิพนั่นแหละ
ว่าคนมีความคิดใหม่ มีความฝัน คงไม่มีแรงสนับสนุนถ้าเข้าราชการ
ก็คงเช้าชามเย็นชามกันอยู่ ระบบระเบียบมากมาย นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้
นักเรียนทุนที่จบไป มักจะใช้วิธีทำใจให้ชาชิน แล้วก็ถูกกลืนไปกับระบบในที่สุด
หรือไม่ก็ไต่เต้า หิ้วกระเป๋ากันไปก่อน รอจนเป็นใหญ่แล้วค่อยทำประโยชน์

ถ้าสมมติว่ามันหมดหวังแบบนี้ อีกวีธีหนึ่งคือ
คนรู้จักเราเข้าทำงานที่ที่หนึ่งที่งานแทบไม่มีให้ทำ นั่งหายใจทิ้งขว้าง
แต่เค้าใช้วิธีเอาเวลาที่มีเยอะนั่นแหละ มานั่งทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคม
ถ้าเราจะทำอย่างนั้น หางานที่มีเวลาว่างเยอะๆ
แล้วเอาเวลามาตั้งทีมทำโปรเจ็คที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม
เราอาจจะสามารถทำประโยชน์ได้ในเวลาสี่ห้าปี
ดีกว่าไต่เต้าจนเป็นใหญ่ ที่อาจจะใช้เวลาสิบปี หรือหมดไฟไปซะก่อน
คุณคิดว่าแบบนี้มันดีกับประเทศมากกว่าหรือเปล่า?

ไม่เอาคำตอบแบบที่ว่า ก็นั่งทำงานราชการอะไรก็ได้สี่สิบชั่วโมงต่อสัปดาห์ไปสิแล้วเอาเวลาว่างมาทำงานเพื่อสังคม
หรือหาเงินจ่ายหนี้รัฐแล้วไปทำอะไรตามใจชอบ
ขอให้คิดด้วยว่าชีวิตเรามีภาระอื่นๆด้วยเช่น ครอบครัว พ่อแม่ ต้องเลี้ยงดู จะให้ทำงานเพื่อรัฐตลอดเวลาคงเป็นไปไม่ได้
และถ้าจ่ายเป็นเงินเราต้องจ่ายประมาณสี่สิบล้าน เป็นคุณ คุณจะจ่ายมั้ย?

เราว่าประเด็นนักเรียนทุนใช้ทุน มักจะได้รับคำด่าในพันทิพ ไม่รู้เป็นอะไร
แต่ตั้งกระทู้นี้ก็ทำใจไว้แล้วว่าอาจจะโดนด่าได้
ถ้าอยากด่าก็ไม่เป็นไรค่ะ
แต่ถ้าคุณให้ความคิดเห็นที่สร้างสรรค์ได้ ถือว่าเป็นการชี้โพรงให้นักเรียนทุนคนหนึ่งกลับไปพัฒนาชาตินะ

* แก้ไข : หลายความเห็นคิดว่าเราบอกว่าเราจะเปลี่ยนประเทศในห้าปี ขอชี้แจงนะคะ ก่อนจะเข้าใจผิดมากไปกว่านี้
คำถามของกระทู้นี้คือ เรามีทักษะแบบนี้ มีความชอบ ไอเดียประมาณนี้ เราควรเลือกไปใช้ทุนที่หน่วยงานไหน
เราเข้าใจค่ะว่าปัญหาประเทศมันซับซ้อนมาก คนคนเดียวเปลี่ยนไม่ได้ ในเวลาสั้นๆ
และสิ่งที่เราถามไปคือสิ่งที่คนคนหนึ่งอาจจะชวนคนอื่นๆ ทำได้ ทำสิ่งเล็กๆ ประเด็นเล็กๆ