สวัสดีครับเพื่อนๆชาวสยาม บอกก่อนเลยว่าผมเป็นเกย์ที่เพิ่งจะกล้ายอมรับและพูดกับคนสนิท(บางคน)ได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าผมเป็นอะไร ผมมีเรื่อง อึดอัดใจมาก จะบอกจะเล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้ ก็คงไม่พ้นเรื่องความรักน่ะแหละครับ แต่ก็ต้องออกตัวก่อนว่าเป็นแค่อาการ"แอบรัก" (มโนว่าตัวเองเป็นญาญ่า) แต่เรื่องนี้มันทำให้ผมสุขภาพจิตเสียไปเยอะมาก แทบจะพูดได้ว่าบางครั้งถึงกับกินไม่ได้ นอนไม่หลับเลยทีเดียว วันนี้มันเก็บไว้ไม่ไหว อยากรบกวนเพื่อนๆช่วยรับฟัง หรือวิเคราะห์เรื่องราวของผมหน่อยครับ เรื่องของผมเกิดขึ้นเมื่อประัมาณ 1 ปีครึ่งที่แล้ว...เรื่องมันมีอยู่ว่า....
ณ บริษัทที่ผมทำงานอยู่แห่งหนึ่ง ขณะที่ผมเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคย ผมมองเห็นผู้ชายคนนึงซึ่งปกติแล้ว ผมไม่เคยเห็นเค้าเลย ด้วยความสงสัียว่าเค้าคนนี้่เป็นใคร และมาทำอะไรในพื้นที่ทำงานของผม ผมก็มองไปปกติ ขณะนั้นเค้ากำลังคุยงานอยู่กับอีกคนหนึ่ง(แต่ก้มหน้าคุย) ทันใดนั้นเองเค้าก็เงยหน้าขึ้นมามองผม...ซักพักเค้าก็หันหน้ากลับไปคุยกับอีกคนที่ยืนอยู่....และนั่น คือจุดเริ่มต้น
วันหนึ่งที่โีรงอาหาร ขณะยืนรออาหารตามสั่ง ผู้ชายคนนี้มายืนข้างๆ เหล่ตามองผม เหมือนเค้าจะสั่งอาหารแล้วก็เดินไปซื้อน้ำ พอเค้าเดินกลับมา ผมได้อาหารพอดี ขณะกำลังจะหยิบจาน ผมพับแขนเสื้อ (ใส่แจ๊คเก็ตแขนยาว) เค้าก็เดินมาถึงตัวผมพอดี สายตามันดู... เอิ่ม ไม่รู้สิ อาจจะคิดไปเอง แต่มันไม่ปกติ ....และหลังจากวันนั้น ผมก็รู้สึกได้ว่า มีสายตาบางคู่แอบมองผมอยู่....ทุกวัน....แต่ไม่น่ะ บางทีเราอาจจะคิดไปเอง....ใช่เหรปฟร่ะ ลองดูให้แ่น่ใจก่อนละกัน
หลังจากวันนั้นผู้ชายคนนี้ขึ้นมาที่แผนกผมทุกวัน ช่วงแรกๆขึ้นมาบ่อยมาก มากจนไม่มีสาเหตุ และทุกครั้งที่มา มาหาคนอื่นแต่สายตามองมาที่ผมตั้งแต่หน้าประตู บางครั้งจ้องมาแต่ไกลยันถึงโต๊ะคนที่จะมาหา ประหนึ่งจะถลาเข้ามาอมหัว ครั้งหนึ่งผมแอบเห็นว่าเค้าออกมาจากห้องประชุมแล้วหันหลังกลับมาชะเง้อมองมาที่โต๊ะผม แต่ผมไม่อยู่ที่โต๊ะ ที่ไหนได้ ผมมองเห็นจากชั้นลอยห้องกินกาแฟ เต็มๆ!!! และบ่อยครั้งเค้ามักเดินมาใกล้ๆผม เดินวนเวียน พยายามเดินผ่านบ่อยๆ บ่อยมากๆ และทำเป็นคุยเสียงดัง เหมือนเรียกร้องความสนใจ ....แต่...ผมก็ยังไม่แน่ใจ
ขณะผมนั่งกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนกับทุกวัน ผมคุยกับเพื่อนในแผนกคนนึง แล้วหันหน้าไปนึกอะไรบางอย่างกับสิ่งที่คุยกับเพื่อน ขณะกำลังจะหันกลับ ภาพที่เห็นของ ผู้ชายคนนี้่หยุด ยืนอยู่นิ่งๆกับที่จ้องมองมาที่ผมเฉยๆ ผมตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ปรากกฏว่าเค้าก็จ้องผมอยู่อย่างนั้นนานมากกกกกกกกก ก็เป็นอารมณ์แบบ "ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่านหัวใจ" พอผมตั้งสติได้ก็รีบหันกลับมาก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปากมือสั่นหวั่นประวิง ไม่กี่วันหลังจากนั้น ขณะผมนั่งกินข้าวอยู่เหมือนเดิม ผมก็รู้สึกได้ถึงรังสีปลากัดที่กำลังจ้องผมอยู่ พอหันไป เค้ายืนหันหลังให้ร้านข้าว แต่หันหน้ามาจ้องผม "เฮ้ย ไม่มั้ง ไม่ใช่กรูมั้ง" ก้มหน้ากินต่อ เอ๊ะ ทำไมยังจ้อง เหลือบดูนิดนึง "เอ้ย มองใครวะ คนข้างหลังมั้ง ไม่ๆๆ ไม่ใช่หรอก บ้า เค้าจะมอง
ทำไม" ...ก็ก้มกินต่อ "เฮ้ย ไม่ใช่และ ชัวร์เลย" พอดีกับที่เืพื่อนผมที่ยืนรอข้าวอยู่เหมือนกัน พะยักเพยิดทำหน้าชวนคุย ผมก็ลุกขึ้นไปหาเพื่อน และเม้าท์มอยเล็กน้อยตามประสา พอหันหลังกลับมา....เก้าอี้ตัวข้างๆที่ถัดจากผมเมื่อกี้มันยังว่างอยู่เลย...ตอนนี้มีคนนั่งแล้ว....แว๊กกกกกกกกกกกกกก มันมาได้ไง!!!!!
เดี๋ยวมาต่อครับ ยาวนิดนึง เหอะๆ
(Y) ช่วยวิเคราะห์หน่อยครับ เหนื่อยเหลือเกินกับความรักฟายๆ
ณ บริษัทที่ผมทำงานอยู่แห่งหนึ่ง ขณะที่ผมเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคย ผมมองเห็นผู้ชายคนนึงซึ่งปกติแล้ว ผมไม่เคยเห็นเค้าเลย ด้วยความสงสัียว่าเค้าคนนี้่เป็นใคร และมาทำอะไรในพื้นที่ทำงานของผม ผมก็มองไปปกติ ขณะนั้นเค้ากำลังคุยงานอยู่กับอีกคนหนึ่ง(แต่ก้มหน้าคุย) ทันใดนั้นเองเค้าก็เงยหน้าขึ้นมามองผม...ซักพักเค้าก็หันหน้ากลับไปคุยกับอีกคนที่ยืนอยู่....และนั่น คือจุดเริ่มต้น
วันหนึ่งที่โีรงอาหาร ขณะยืนรออาหารตามสั่ง ผู้ชายคนนี้มายืนข้างๆ เหล่ตามองผม เหมือนเค้าจะสั่งอาหารแล้วก็เดินไปซื้อน้ำ พอเค้าเดินกลับมา ผมได้อาหารพอดี ขณะกำลังจะหยิบจาน ผมพับแขนเสื้อ (ใส่แจ๊คเก็ตแขนยาว) เค้าก็เดินมาถึงตัวผมพอดี สายตามันดู... เอิ่ม ไม่รู้สิ อาจจะคิดไปเอง แต่มันไม่ปกติ ....และหลังจากวันนั้น ผมก็รู้สึกได้ว่า มีสายตาบางคู่แอบมองผมอยู่....ทุกวัน....แต่ไม่น่ะ บางทีเราอาจจะคิดไปเอง....ใช่เหรปฟร่ะ ลองดูให้แ่น่ใจก่อนละกัน
หลังจากวันนั้นผู้ชายคนนี้ขึ้นมาที่แผนกผมทุกวัน ช่วงแรกๆขึ้นมาบ่อยมาก มากจนไม่มีสาเหตุ และทุกครั้งที่มา มาหาคนอื่นแต่สายตามองมาที่ผมตั้งแต่หน้าประตู บางครั้งจ้องมาแต่ไกลยันถึงโต๊ะคนที่จะมาหา ประหนึ่งจะถลาเข้ามาอมหัว ครั้งหนึ่งผมแอบเห็นว่าเค้าออกมาจากห้องประชุมแล้วหันหลังกลับมาชะเง้อมองมาที่โต๊ะผม แต่ผมไม่อยู่ที่โต๊ะ ที่ไหนได้ ผมมองเห็นจากชั้นลอยห้องกินกาแฟ เต็มๆ!!! และบ่อยครั้งเค้ามักเดินมาใกล้ๆผม เดินวนเวียน พยายามเดินผ่านบ่อยๆ บ่อยมากๆ และทำเป็นคุยเสียงดัง เหมือนเรียกร้องความสนใจ ....แต่...ผมก็ยังไม่แน่ใจ
ขณะผมนั่งกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนกับทุกวัน ผมคุยกับเพื่อนในแผนกคนนึง แล้วหันหน้าไปนึกอะไรบางอย่างกับสิ่งที่คุยกับเพื่อน ขณะกำลังจะหันกลับ ภาพที่เห็นของ ผู้ชายคนนี้่หยุด ยืนอยู่นิ่งๆกับที่จ้องมองมาที่ผมเฉยๆ ผมตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ปรากกฏว่าเค้าก็จ้องผมอยู่อย่างนั้นนานมากกกกกกกกก ก็เป็นอารมณ์แบบ "ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่านหัวใจ" พอผมตั้งสติได้ก็รีบหันกลับมาก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปากมือสั่นหวั่นประวิง ไม่กี่วันหลังจากนั้น ขณะผมนั่งกินข้าวอยู่เหมือนเดิม ผมก็รู้สึกได้ถึงรังสีปลากัดที่กำลังจ้องผมอยู่ พอหันไป เค้ายืนหันหลังให้ร้านข้าว แต่หันหน้ามาจ้องผม "เฮ้ย ไม่มั้ง ไม่ใช่กรูมั้ง" ก้มหน้ากินต่อ เอ๊ะ ทำไมยังจ้อง เหลือบดูนิดนึง "เอ้ย มองใครวะ คนข้างหลังมั้ง ไม่ๆๆ ไม่ใช่หรอก บ้า เค้าจะมอง
เดี๋ยวมาต่อครับ ยาวนิดนึง เหอะๆ