สวัสดีคับวันนี้ผมจะมาเล่าประสบการณ์ที่ส่วนตัวผมเองก็ไม่แน่ใจว่ามันใช่ผีมั้ยหรือแค่เราคิดไปเองจะมีหลายเรื่องรวมในนี้แยกเป็นแต่ละช่วงวัยที่ผมเจอ
เรื่องแรกเป็นที่ผมอยู่ตอนป.5ตอนนั้นผมเป็นนักวอลเลย์บอลกำลังซ้อมตอนเย็นเวลาประมาณ5โมงเกือบๆ6โมงพวกผมก็ซ้อมตบลูกกันอยู่แล้วลูกบอลผมมันกลิ้งไปบริเวณห้องน้ำหญิงซึ่งห้องน้ำมันอยู่ใต้อาคาร1แยกเป็นหญิงฝั่งซ้ายชายฝั่งขวาข้างๆห้องน้ำหญิงจะเป็นบันไดขึ้นชั้น2จะมีประตูเหล็กที่เสียงดังๆปิดกั้นไว้แล้วตอนนั้นก็เย็นมากๆแล้วไม่มีใครอยู่นอกจากพวกนักวอลเลย์ครูนักเรียนกลับกันหมดแล้ว ซึ่งถัดจากประตูเหล็กไปจะมีห้องดนตรีไทยกับห้องการงานอยู่และประตูก็ปิดล็อกหมดแล้วแต่ตอนผมกำลังก้มเก็บลูกวอลเลย์อยู่ผมก็ได้ยินเสียงฉิ่งขึ้นมาดังๆ1ครั้งต้นเสียงมันมาจากฝั่งห้องดนตรีไทย ผมเลยหันไปมองหน้าพี่อีกคนที่ตามมาเก็บลูกวอลเลย์ด้วยกันแล้วถามว่าพี่ได้ยินเสียงฉิ่งมั้ย?พี่เขาก็พยักหน้าผมก็เลยรีบเดินออกมาจากตรงนั้นกัน พอเดินมาถึงสนามผมก็เล่าให้โค้ชฟังแต่โค้ชก็ไม่ได้สนใจอะไรผมเลยเก็บไว้แล้วซ้อมต่อจนเลิกเลิกซ้อมตอนเดินออกจากโรงเรียนผมก็คุยเรื่องนี้กับเพื่อนๆ ตอนแรกผมก็คิดว่าฉิ่งหล่นลงมาจากชั้นวางแต่ผมก็ต้องได้ยินเสียงมากกว่านั้นแต่นี่มันดังครั้งเดียวแค่"ฉิ่ง"ผมเลยคิดอีกอย่างคือข้างหลังอาจจะมีงานศพแต่ผมก็ไม่ได้ยินเสียงบรรเลงปี่พาทย์อะไรเลยตอนเดินออกมาจากโรงเรียนผมต้องผ่านวัดก็ไม่เห็นเขาจัดงานอะไรกัน ซึ่งโรงเรียนผมติดกับวัดแล้วด้านหลังอาคาร1ติดๆกันก็เป็นโรงเก็บศพแล้วก็เมรุเผาศพ เช้าวันต่อมาผมก็เอาเรื่องนี้ไปเล่ากับครูที่สอนดนตรีไทยแล้วก็อยู่ห้องนั้นครูก็บอกอย่าไปคิดมากมันไม่มีอะไรหรอกผมเลยได้แต่สงสัยอยู่ทุกวันนี้
เรื่องที่2เป็นเรื่องตอนที่ผมอยู่ประมาณม.3อันนี้ผมเจอที่บ้านตัวเองวันนั้นเป็นวันหยุดช่วงประมาณบ่ายๆแล้วตอนนั้นฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกผมเลยออกไปเก็บผ้าที่ตากเพื่อจะเอามาไว้ที่ราวผ้าด้านหลังบ้านส่วนตรงกลางบ้านจะเป็นห้องนั่งเล่นกับห้องนอน แล้วตอนนั้นผมกำลังเดินจะเอาผ้าไปเก็บด้านหลังบ้านแล้วถ้าเดินมาจากตรวกลางบ้านมันจะเห็นส่วนที่เป็นราวเยื้องออกมานิดหน่อยแล้วมีผ้าขนหนูพาดไว้อยู่ซึ่งผมเห็นมือดำมากๆเรียกได้ว่ามืดเลยจับผ้าขนหนูอยู่ผมเห็นแบบนั้นก็สตั้นไปเลยผมเห็นประมาณ3-5วินาทีมือดำๆนั้นมันถึงชักมือกลับไปผมเลยเล่ากับอาแต่อาบอกตาฝาด ผมเลยคิดว่าอาจจะตาฝาดจริงๆก็ได้ก็เลยปล่อยผ่านไป
เรื่องที่3เป็นเรื่องตอนผมอยู่ม.6คาบนั้นผมเรียนวิชาชีววิทยาในห้องวิทย์ซึ่งห้องนั้นเปิดประตูบ้านแรกเข้ามาก็จะเป็นห้องเรียนมีโต๊ะใหญ่ประมาณ6ตัวให้เด็กนั่งเป็นกลุ่มๆส่วนข้างหลังจะเป็นห้องพักครูที่กั้นไว้ ตอนนั้นห้องที่ผมเรียนมีครู2คนอยู่คนแรกคือครูที่กำลังสอนผม(ครูก.)คนที่สองคือครูที่กำลังนั่งอยู่ในห้องพักครู(ครูข.) ผมก็เรียนๆนั่งฟังครูก.สอนไปเรื่อยแล้วผมก็ละสายตาจากกระดานไปมองที่ห้องพักครูผมก็เห็นครูผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังตรงโต๊ะของครูข.ในห้องพักครูใส่ชุดลูกเสือผมสีน้ำตาลทองถักเปียใหญ่ไว้ตรงกลางผมก็จ้องอยู่สักพักตอนแรกผมคิดว่าเป็นครูข.ผมเลยไม่อะไรแล้วก็หันหน้ามามองกระดานฟังครูสอนต่อแปปเดียวก็ได้ยินเสียงประตูบานแรกเปิดเป็นครูข.ที่เพิ่งเข้ามาผมเลยเอ้าแล้วหันไปมองในห้องพักครูก็ไม่เห็นครูคนนั้นที่ผมเห็นแล้ว ผมก็เอ๊ะแล้วก็นึกได้ว่าวันนั้นน้องม.ต้นไม่มีเรียนวิชาลูกเสือกันและครูทุกคนในรร.ก็ไม่มีใครใว่ชุดลูกเสือเลยครูข.ที่เพิ่งเข้ามาก็ไม่ได้ใส่ชุดลูกเสือแล้วผมครูเขาก็ออกสีดำไม่ได้ถักเปียพอครูก.ให้พักผมเลยเล่าให้ครูก.กับเพื่อนในห้องฟังเพื่อนที่เป็นหัวหน้าห้องก็เล่าว่าเคยมีครูเสียในห้องนั้นผมก็อ่อ พอเอาไปเล่าให้ที่บ้านฟังเขาก็บอกไม่มีหรอกคือบ้านผมเรียนโรงเรียนนี้กันหมดตั้งแต่รุ่นอามาจนรุ่นผมทุกคนเรียนที่นี่หมดอาผมอายุ30แล้วรุ่นเขาก่อนผมเยอะแต่เขาก็บอกไม่เคยได้ยินเรื่องนี้พี่สาวผมที่เรียนพยาบาลก็บอกว่าบางทีอาจจะเป็นอาการที่เรียกว่าภาพติดตาก็ได้อาจจะจำรูปแบบจากครูข.แต่ไม่ได้จำแม่นหัวเราเลยสร้างภาพแต่มันไม่ได้ตรงเป๊ะๆผมเลยรู้สึกเคลียร์ๆกับเรื่องนี้อยู่
**เรื่องสุดท้ายอันนี้ก็ตอนม.6ไม่ใช่เรื่องที่ผมเจอแบบเห็นผีหรืออะไรแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเซ้นซึ่งเป็นเซ้นแนวรู้สึกไม่รู้ก่อนเกิดเรื่องไม่ดีกับคนใกล้ตัวคือผมไม่ค่อยเห็นสิ่งลี้ลับนานๆจะเจอทีอาจจะมีเห็นหางตาบ้างแต่ถ้าเจอแบบจะๆมีไม่กี่ครั้ง วันนั้นผมกำลังกลับบ้านแล้วผมก็เดินไปรอรถกับเพื่อนอีกคนตอนนั้นผมไม่รีบกลับเพราะบ้านก็ไม่ได้ไกลจากตรงนั้นมากและรถที่ผ่านบ้านผมก็เยอะมียันดึกผมเลยรอเพื่อนได้รถค่อยกลับ ซึ่งตอนยืนรอรถอยู่ผมรู้สึกหวิวๆโหวงๆขึ้นมาในอกมันรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ตอนนั้นผมเอื้อมมือไปจับแขนเพื่อนจะเล่าอาการให้เพื่อนฟังแต่ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะผมนอนน้อยเลยไม่ได้อะไรแต่ยิ่งมองหน้าเพื่อนมันก็ยิ่งรู้สึกแต่ก็อย่างที่บอกอาจจะนอนน้อยเลยไม่ได้เล่าจนรถเพื่อนมาก็ร่ำลากันแล้วรถเพื่อนก็ขับออกไปไม่นานรถผมก็มาผมเลยขึ้นรถกลับบ้านพอมาถึงบ้านผมก็จัดการตัวเองช่วยอาทำกับข้าวไม่ได้จับโทรศัพท์พอเสร็จแล้วผมก็ขึ้นห้องเปิดโทรศัพท์มาเจอแชทเพื่อนคุยกันหลายข้อความเลยกดเข้าไปดูเพื่อนคนรอรถกับผมมันทักมาบอกว่า รถที่เพื่อนนั่งล้อหลังหลุดข้างนึงเลยเสียหลักชนฟุตบาทผู้โดยสารก็มีคนเจ็บกันแต่ไม่ได้หนักไม่ได้ถึงขั้นเลือดตกยางออกส่วนเพื่อนผมหัวกับไหล่กระแทกกับราวกั้นปวดๆระบม พอผมรู้ผมเลยทักแชทส่วนตัวเพื่อนแล้วก็เล่าความรู้สึกของผมตอนรอรถกับเพื่อนให้เพื่อนฟัง จริงๆมีอีกเรื่องที่เกี่ยวกับเซ้นผมแต่ผมจำเรื่องราวไม่ได้แล้ว
จบแล้วคับเรื่องของผมก็มีประมาณนี้คือบางเรื่องที่ผมเจอผมก็จะเล่าให้คนอื่นฟังคือผมไม่ได้เชื่อตั้งแต่แรกที่เห็นว่าเนี่ยแหล่ะผีแต่ผมก็จะคิดในหัวไปด้วยในเชิงวิทย์พอเล่าให้ครอบครัวฟังเขาก็จะเสนอความเป็นไปได้ผมก็รับฟังแล้วก็เอามาประกอบกับเรื่องที่เจอ สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณผู้ที่เจ้ามาอ่านทุกท่านนะคับถ้ามีประสบการณ์ที่เคยเจอก็มาเล่ากันได้นะคับผมอยากอ่านเรื่องของคนอื่นว่าเป็นไงเหมือนกันคับ
ผี?หรือผมคิดไปเอง?
เรื่องแรกเป็นที่ผมอยู่ตอนป.5ตอนนั้นผมเป็นนักวอลเลย์บอลกำลังซ้อมตอนเย็นเวลาประมาณ5โมงเกือบๆ6โมงพวกผมก็ซ้อมตบลูกกันอยู่แล้วลูกบอลผมมันกลิ้งไปบริเวณห้องน้ำหญิงซึ่งห้องน้ำมันอยู่ใต้อาคาร1แยกเป็นหญิงฝั่งซ้ายชายฝั่งขวาข้างๆห้องน้ำหญิงจะเป็นบันไดขึ้นชั้น2จะมีประตูเหล็กที่เสียงดังๆปิดกั้นไว้แล้วตอนนั้นก็เย็นมากๆแล้วไม่มีใครอยู่นอกจากพวกนักวอลเลย์ครูนักเรียนกลับกันหมดแล้ว ซึ่งถัดจากประตูเหล็กไปจะมีห้องดนตรีไทยกับห้องการงานอยู่และประตูก็ปิดล็อกหมดแล้วแต่ตอนผมกำลังก้มเก็บลูกวอลเลย์อยู่ผมก็ได้ยินเสียงฉิ่งขึ้นมาดังๆ1ครั้งต้นเสียงมันมาจากฝั่งห้องดนตรีไทย ผมเลยหันไปมองหน้าพี่อีกคนที่ตามมาเก็บลูกวอลเลย์ด้วยกันแล้วถามว่าพี่ได้ยินเสียงฉิ่งมั้ย?พี่เขาก็พยักหน้าผมก็เลยรีบเดินออกมาจากตรงนั้นกัน พอเดินมาถึงสนามผมก็เล่าให้โค้ชฟังแต่โค้ชก็ไม่ได้สนใจอะไรผมเลยเก็บไว้แล้วซ้อมต่อจนเลิกเลิกซ้อมตอนเดินออกจากโรงเรียนผมก็คุยเรื่องนี้กับเพื่อนๆ ตอนแรกผมก็คิดว่าฉิ่งหล่นลงมาจากชั้นวางแต่ผมก็ต้องได้ยินเสียงมากกว่านั้นแต่นี่มันดังครั้งเดียวแค่"ฉิ่ง"ผมเลยคิดอีกอย่างคือข้างหลังอาจจะมีงานศพแต่ผมก็ไม่ได้ยินเสียงบรรเลงปี่พาทย์อะไรเลยตอนเดินออกมาจากโรงเรียนผมต้องผ่านวัดก็ไม่เห็นเขาจัดงานอะไรกัน ซึ่งโรงเรียนผมติดกับวัดแล้วด้านหลังอาคาร1ติดๆกันก็เป็นโรงเก็บศพแล้วก็เมรุเผาศพ เช้าวันต่อมาผมก็เอาเรื่องนี้ไปเล่ากับครูที่สอนดนตรีไทยแล้วก็อยู่ห้องนั้นครูก็บอกอย่าไปคิดมากมันไม่มีอะไรหรอกผมเลยได้แต่สงสัยอยู่ทุกวันนี้
เรื่องที่2เป็นเรื่องตอนที่ผมอยู่ประมาณม.3อันนี้ผมเจอที่บ้านตัวเองวันนั้นเป็นวันหยุดช่วงประมาณบ่ายๆแล้วตอนนั้นฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกผมเลยออกไปเก็บผ้าที่ตากเพื่อจะเอามาไว้ที่ราวผ้าด้านหลังบ้านส่วนตรงกลางบ้านจะเป็นห้องนั่งเล่นกับห้องนอน แล้วตอนนั้นผมกำลังเดินจะเอาผ้าไปเก็บด้านหลังบ้านแล้วถ้าเดินมาจากตรวกลางบ้านมันจะเห็นส่วนที่เป็นราวเยื้องออกมานิดหน่อยแล้วมีผ้าขนหนูพาดไว้อยู่ซึ่งผมเห็นมือดำมากๆเรียกได้ว่ามืดเลยจับผ้าขนหนูอยู่ผมเห็นแบบนั้นก็สตั้นไปเลยผมเห็นประมาณ3-5วินาทีมือดำๆนั้นมันถึงชักมือกลับไปผมเลยเล่ากับอาแต่อาบอกตาฝาด ผมเลยคิดว่าอาจจะตาฝาดจริงๆก็ได้ก็เลยปล่อยผ่านไป
เรื่องที่3เป็นเรื่องตอนผมอยู่ม.6คาบนั้นผมเรียนวิชาชีววิทยาในห้องวิทย์ซึ่งห้องนั้นเปิดประตูบ้านแรกเข้ามาก็จะเป็นห้องเรียนมีโต๊ะใหญ่ประมาณ6ตัวให้เด็กนั่งเป็นกลุ่มๆส่วนข้างหลังจะเป็นห้องพักครูที่กั้นไว้ ตอนนั้นห้องที่ผมเรียนมีครู2คนอยู่คนแรกคือครูที่กำลังสอนผม(ครูก.)คนที่สองคือครูที่กำลังนั่งอยู่ในห้องพักครู(ครูข.) ผมก็เรียนๆนั่งฟังครูก.สอนไปเรื่อยแล้วผมก็ละสายตาจากกระดานไปมองที่ห้องพักครูผมก็เห็นครูผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังตรงโต๊ะของครูข.ในห้องพักครูใส่ชุดลูกเสือผมสีน้ำตาลทองถักเปียใหญ่ไว้ตรงกลางผมก็จ้องอยู่สักพักตอนแรกผมคิดว่าเป็นครูข.ผมเลยไม่อะไรแล้วก็หันหน้ามามองกระดานฟังครูสอนต่อแปปเดียวก็ได้ยินเสียงประตูบานแรกเปิดเป็นครูข.ที่เพิ่งเข้ามาผมเลยเอ้าแล้วหันไปมองในห้องพักครูก็ไม่เห็นครูคนนั้นที่ผมเห็นแล้ว ผมก็เอ๊ะแล้วก็นึกได้ว่าวันนั้นน้องม.ต้นไม่มีเรียนวิชาลูกเสือกันและครูทุกคนในรร.ก็ไม่มีใครใว่ชุดลูกเสือเลยครูข.ที่เพิ่งเข้ามาก็ไม่ได้ใส่ชุดลูกเสือแล้วผมครูเขาก็ออกสีดำไม่ได้ถักเปียพอครูก.ให้พักผมเลยเล่าให้ครูก.กับเพื่อนในห้องฟังเพื่อนที่เป็นหัวหน้าห้องก็เล่าว่าเคยมีครูเสียในห้องนั้นผมก็อ่อ พอเอาไปเล่าให้ที่บ้านฟังเขาก็บอกไม่มีหรอกคือบ้านผมเรียนโรงเรียนนี้กันหมดตั้งแต่รุ่นอามาจนรุ่นผมทุกคนเรียนที่นี่หมดอาผมอายุ30แล้วรุ่นเขาก่อนผมเยอะแต่เขาก็บอกไม่เคยได้ยินเรื่องนี้พี่สาวผมที่เรียนพยาบาลก็บอกว่าบางทีอาจจะเป็นอาการที่เรียกว่าภาพติดตาก็ได้อาจจะจำรูปแบบจากครูข.แต่ไม่ได้จำแม่นหัวเราเลยสร้างภาพแต่มันไม่ได้ตรงเป๊ะๆผมเลยรู้สึกเคลียร์ๆกับเรื่องนี้อยู่
**เรื่องสุดท้ายอันนี้ก็ตอนม.6ไม่ใช่เรื่องที่ผมเจอแบบเห็นผีหรืออะไรแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเซ้นซึ่งเป็นเซ้นแนวรู้สึกไม่รู้ก่อนเกิดเรื่องไม่ดีกับคนใกล้ตัวคือผมไม่ค่อยเห็นสิ่งลี้ลับนานๆจะเจอทีอาจจะมีเห็นหางตาบ้างแต่ถ้าเจอแบบจะๆมีไม่กี่ครั้ง วันนั้นผมกำลังกลับบ้านแล้วผมก็เดินไปรอรถกับเพื่อนอีกคนตอนนั้นผมไม่รีบกลับเพราะบ้านก็ไม่ได้ไกลจากตรงนั้นมากและรถที่ผ่านบ้านผมก็เยอะมียันดึกผมเลยรอเพื่อนได้รถค่อยกลับ ซึ่งตอนยืนรอรถอยู่ผมรู้สึกหวิวๆโหวงๆขึ้นมาในอกมันรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ตอนนั้นผมเอื้อมมือไปจับแขนเพื่อนจะเล่าอาการให้เพื่อนฟังแต่ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะผมนอนน้อยเลยไม่ได้อะไรแต่ยิ่งมองหน้าเพื่อนมันก็ยิ่งรู้สึกแต่ก็อย่างที่บอกอาจจะนอนน้อยเลยไม่ได้เล่าจนรถเพื่อนมาก็ร่ำลากันแล้วรถเพื่อนก็ขับออกไปไม่นานรถผมก็มาผมเลยขึ้นรถกลับบ้านพอมาถึงบ้านผมก็จัดการตัวเองช่วยอาทำกับข้าวไม่ได้จับโทรศัพท์พอเสร็จแล้วผมก็ขึ้นห้องเปิดโทรศัพท์มาเจอแชทเพื่อนคุยกันหลายข้อความเลยกดเข้าไปดูเพื่อนคนรอรถกับผมมันทักมาบอกว่า รถที่เพื่อนนั่งล้อหลังหลุดข้างนึงเลยเสียหลักชนฟุตบาทผู้โดยสารก็มีคนเจ็บกันแต่ไม่ได้หนักไม่ได้ถึงขั้นเลือดตกยางออกส่วนเพื่อนผมหัวกับไหล่กระแทกกับราวกั้นปวดๆระบม พอผมรู้ผมเลยทักแชทส่วนตัวเพื่อนแล้วก็เล่าความรู้สึกของผมตอนรอรถกับเพื่อนให้เพื่อนฟัง จริงๆมีอีกเรื่องที่เกี่ยวกับเซ้นผมแต่ผมจำเรื่องราวไม่ได้แล้ว
จบแล้วคับเรื่องของผมก็มีประมาณนี้คือบางเรื่องที่ผมเจอผมก็จะเล่าให้คนอื่นฟังคือผมไม่ได้เชื่อตั้งแต่แรกที่เห็นว่าเนี่ยแหล่ะผีแต่ผมก็จะคิดในหัวไปด้วยในเชิงวิทย์พอเล่าให้ครอบครัวฟังเขาก็จะเสนอความเป็นไปได้ผมก็รับฟังแล้วก็เอามาประกอบกับเรื่องที่เจอ สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณผู้ที่เจ้ามาอ่านทุกท่านนะคับถ้ามีประสบการณ์ที่เคยเจอก็มาเล่ากันได้นะคับผมอยากอ่านเรื่องของคนอื่นว่าเป็นไงเหมือนกันคับ