เคยมั้ยคะรู้สึกรำคาญเวลาที่เพื่อนๆชอบวิจารณ์การกินของเราเมื่อเราไดเอต

เราเริ่มไดเอตมานานแล้วค่ะ ปกติเป็นคนกินไม่เยอะอยู่แล้ว ยิ่งไดเอตก็ยิ่งกินน้อยเข้าไปใหญ่ แต่ไม่ได้อดนะคะยังคงกินครบสามมื้อ(ส่วนใหญ่จะห้าหกมื้อเล็กๆด้วยซ้ำ) แต่เราลดแป้งค่ะคือไม่กินข้าวกินแต่กับ ได้แป้งจากพวกข้าวโพด มันต้มอะไรงี้มากกว่าเพราะความชอบส่วนตัวที่ไม่ชอบกินข้าวมาตั้งแต่เล็กๆ หรือบางวันเย็นๆไม่หิวก็กินแค่นมพร่องมันเนยหรือน้ำมะเขือเทศสักกล่อง เพื่อนๆที่โรงเรียนมักจะวิจารณ์การกินขิงเราเสมอว่ามันไม่ได้ไงและอื่นๆอีกมากมายบลา บลา บลา เราคิดในใจว่าถึงใครจะว่าเรากินน้อยดูอ่ออนแอแต่เราก็แรงเยอะแข็งแรงกว่าพวกเธอล่ะกัน เราไม่ค่อยป่วย ปีหนึ่งจะป่วยสักครั้งสองครั้งแต่วันสองวันก็หาย แรกๆที่เพื่อนหรือใครพูดก็พอทน นานไปหลายปีชักเริ่มเบื่อ คือก็เข้าใจนะคะว่าเพื่อนคงหวังดีแต่อะไรที่มันมากเกินไปอย่างการพูดทุกวันมันก็น่ารำคาญเหมือนกัน ขนาดพ่อแม่เรายังไม่วิจารณ์ขนาดนี้เลย มันอึดอัดนะที่นั่งบนโต๊ะแล้วใครๆก็พูดถึงแต่การกินของเรา ปกติเราเป็นคนเงียบอยู่แล้วก็ไม่ค่อยพูดไรได้แต่เงียบๆแล้วก็ยิ้มๆให้แบบเฝื่อนๆ พักหลังๆมาเลยไม่ลงไปทานข้าวกับเพื่อนแล้วเลือกที่จะเอาข้าวกล่องมากินเองมากกว่าบวกกับการบ้านที่เยอะมากๆทำให้ไม่ค่อยอยากเสียเวลาลงไปเบียดคนในโรงอาหารด้วย เพื่อนยิ่งมองเราแปลกหนักเข้าไปใหญ่เลย เฮ้อ! ท้อค่ะ มีใครเคยเจอปํญหาแบบนี้มั้ยคะ