(กรณีศึกษา) จุดเปลี่ยนชีวิต...ที่มีวันนี้ได้...เพราะเงาสะท้อนของตัวเอง

ผมเข้ามาวนเวียนอยู่ในพันธ์ทิพย์บ่อยครั้ง ในนี้เป็นเหมือนครอบครัว เป็นเหมือนเพื่อน กระทู้ดีๆมีให้เห็นเยอะ มีทั้งให้กำลังใจ มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ หลายๆกระทู้ช่วยสร้างแรงบันดาลใจ อีกหลากกระทู้ที่ชวนให้เราคิดนึกถึงอดีตที่ผิดพลาดและช่วยจรรโลงความคิดของเราใหม่
ผมแค่อยากแชร์ประสบการณ์ชีวิต เผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อใครที่เดินผ่านเข้ามาเจอเรื่องราวของผมบ้าง...เรื่องของคน(เคย)ไม่รักดี

ครอบครัวผมเป็นครอบครัวเล็กๆ ฐานะปานกลางถึงดี มีกัน 4คน พ่อแม่ลูก ผมเป็นลูกชายคนโต เป็นคนที่คิดเสมอว่าพ่อแม่ไม่รัก
เราพี่น้องได้เรียนโรงเรียนที่ดี มีเงินใช้ไม่ขาดมือ แต่ถึงอย่างไร แม่ก็ยังสอนพวกเราให้ประหยัด

ผมไม่สนิทกับพ่อตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากพ่อเปิดร้านอาหาร (ปัจจุบันปิดไปแล้ว เนื่องจากพิษเศรษฐกิจในช่วงต้มยำกุ้ง) เวลาของเราสวนทางกัน คือเวลาที่ผมตื่นนอนเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน ผมจะเห็นพ่อหลับเสมอ และเวลาที่พ่อกลับมาจากทำงานจะเป็นเวลาที่ผมนอน (พ่อผมจะตื่นตอนช่วงเที่ยงเพื่อไปซื้อของที่ตลาด ไปทำงานที่ร้านและกลับมาบ้านอีกทีตอนตี 2) ผมรู้สึกว่านั่นทำให้ผมไม่สนิทกับพ่อ  

แม่ลาออกจากงานมาเพื่อดูแลผมกับน้อง เป็นแม่บ้านเต็มตัว ไม่มีรายได้อะไร  

จนวันนึงพ่อกับแม่ตัดสินใจซื้อบ้าน ตอนผมอยู่มัธยมต้นปีที่ 1 (หลังเดิมตั้งแต่จำความได้เป็นบ้านเช่า)
ระยะทางจากบ้านไปที่ทำงานพ่อยิ่งไกลกว่าเดิม ช่วงหลังพ่อไม่ค่อยกลับบ้าน นั่นทำให้ผมยิ่งรู้สึกห่างเหินกับความสัมพันธ์พ่อ-ลูกมากขึ้น  

มัธยมต้นปีที่ 3
วันหนึ่งแม่เรียกผมและน้องเข้ามาอยู่ในห้องเล็กด้วยกัน ผมไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อน ปกติแม่เป็นคนเข้มแข็ง ท่านปากร้ายแต่จิตใจดี  
วันนั้นสีหน้าท่านดูเครียด ผมเห็นน้ำตาซึมอยู่ที่เปลือกตา 2 ข้าง  ท่านดึงตัวผมกับน้องไปกอด จำได้ว่าแน่นมาก ท่านบอกกับเราว่าเศรษฐกิจไม่ดี  พ่อจำเป็นต้องปิดร้าน เพราะไม่ค่อยมีลูกค้าและค่าเช่าที่แพงมาก  จำได้ว่านั่นเป็นครั้งแรกที่ท่านกอด

ผมเริ่มรู้สึกว่าบ้านเราไม่อบอุ่นเหมือนเก่า หลังจากปิดร้าน พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน หายไป นานๆกลับมาครั้งนึง จนแม่จับได้ว่าพ่อเอาเงินไปเล่นการพนัน หมดไปเป็นล้านบาท พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยขึ้น จนสุดท้าย แม่ต้องกลับมาหางานทำอีกครั้งเพื่่อหารายได้เข้ามาในครอบครัว

ส่วนผม-ไม่เคยสนใจ ได้แต่รับฟัง และมองว่ามันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ผมยังเที่ยวตามประสาวัยรุ่น ยังสนุกไปวันๆ

เท่าที่รู้ พ่อหยุดเล่นการพนัน และไปทำงานที่ต่างจังหวัดกับเพื่อน ปีนึงกลับมา 2-3 ครั้ง ตอนนี้ที่บ้านเราเหมือนจะเหลือกันแค่ 3 คน

มัธยมปลาย ม.5
ผมมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียน มีเรื่องชกต่อยกัน ผมตัดสินใจออกจากโรงเรียนโดยไม่บอกใคร
โชคดีอยู่อย่างที่ผมสอบเทียบผ่าน เลยกะเข้ามหาลัยโดยไม่ต้องทนอยู่ม.6 ต่อ
ผลปรากฎว่าผมเอ็นท์ไม่ติด - แน่ล่ะที่เลือกไปเป็นคณะ Topของจุฬากับธรรมศาสตร์ ถ้าติดสิแปลก ความรู้ก็ไม่แน่น แถมขี้เกียจอีกต่างหาก
ผมตัดสินใจเข้ามหาวิทยาลัยเปิดทันที โดยกะว่าจะเรียนรอเอ็นท์ใหม่ปีหน้า

และผมก็ไม่เอ็นท์...

ผมติดผู้หญิงครับ ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง ตกหลุมรักแบบหัวปักหัวปำ ถ้าใครว่ามันเป็นแบบ love at first sight ก็ต้องยอมรับว่าใช่ ถ้าว่าโง่ก็ใช่ ยอมรับครับ แต่ตอนนั้นไม่รู้อะไรมันบังตาบังใจ  ผมพยายามทำทุกทางที่จะให้เธอรักผมให้ได้  2ปีผ่านไป เธอก็ยังไม่รับรัก ผมตื้อและงัดไม้เด็ดขึ้นมาเพื่อให้เธอเห็นใจและพิสูจน์รักแท้ที่ผมมีให้  นั่นคือผมจะ...ฆ่าตัวตายให้ดู

คุณอ่านไม่ผิดหรอกครับ  ผมพยายามฆ่าตัวตายเพื่อให้เธอหันมาสนใจ  ยาพารา  ยาแก้แพ้หลายร้อยเม็ดถูกยัดลงในปาก ผมพยายามกลืนมันทั้งหมด ทั้งพะอืดพะอม แต่ความดื้อด้านมันชนะ สุดท้ายผมก็กระเดือกลงท้องจนได้
แม่สังเกตเห็นขวดยาถูกเปิดอยู่ มีแต่ภาชนะแต่ข้างในว่างเปล่า ท่านมาถามผม จนสุดท้ายผมจำใจยอมรับว่าทานเข้าไป วันนั้นพ่ออยู่บ้าน ทั้ง 2 คนทั้งกระชาก ทั้งปลอบแกมบังคับให้ผมไปล้างท้อง  ผมยื่นคำขาดว่าไม่ ถ้า"เขา"อยากให้ผมไป ผมจะไป แต่ถ้ายังไม่ถึงคราว ถ้าพรุ่งนี้ผมตื่นขึ้นมา ผมจะขอเปลี่ยนตัวเองใหม่ ผมเห็นน้ำตาแม่ไหลอาบแก้ม ผมทนไม่ได้เลยไล่ท่านทั้ง 2 ออกจากห้อง  ปิดประตูลงกลอน

ทั้งคืน ผมมีอาการปวดและมวนท้องมาก อยากอาเจียนตลอดเวลา หัวใจแทบจะเต้นหลุดออกมานอกตัว หายใจเร็ว ถี่  ยามันบีบหัวใจมาก เหงื่อออกท่วมตัว คอแห้งผาก ผมจำเป็นต้องออกมาเข้าห้องน้ำอาเจียน 2-3 ครั้ง ไฟข้างล่างติดอยู่ ผมเลยค่อยๆย่องลงไปดู ผมเห็นแม่นอนหลับอยู่ด้านล่าง ส่วนพ่อนั่งเก้าอี้ ไม่รู้ท่านดูทีวีหรือหลับอยู่

ความพะอืดพะอมและทรมานทำให้นอนไม่หลับทั้งคืน  รุ่งเช้าผมลุกขึ้นอาบน้ำ  ออกจากบ้านทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (ผลข้างเคียงคือรู้สึกว่าเบลอและเกลียดการทานยาไปเลย)...
กลับมาบ้านตอนเย็น  ผมไม่เจอพ่อแล้ว ส่วนแม่พูดกับผมอยู่ประโยคนึง  สีหน้าบ่งบอกว่าท่านโกรธผมอยู่  ท่านบอกว่า " ไอ้ลูกไม่รักดี " เราไม่ได้คุยกันเกือบเดือนนับจากนั้น

เธอเห็นใจผมไหมน่ะเหรอ - ไม่ครับ มันก็แค่การกระทำโง่ๆของผมเอง
ผมหยุด ผมละ ผมเลิกวนเวียนกับเรื่องรักๆใคร่ๆ ตัดสินใจตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้จบมหาวิทยาลัยเร็วๆ

มหาวิทยาลัยปี 3
ผมหาตัวเองไม่เจอ ไม่รู้ว่าอยากเรียนวิชาโทอะไร เลยตามเพื่อน  ช่วงนี้ติดเพื่อนมาก  ไม่กลับบ้าน เพื่อนไปไหนไปด้วย...
เพื่อนโดดเรียน-ผมโดดด้วย
เพื่อนไปเที่ยว-ผมไปด้วย
เพื่อนเล่นพนันบอล-ผมเล่นด้วย
เพื่อนทำงานพิเศษ-ผมทำด้วย
เพื่อนติดยา...ผมติดด้วย +++

ผมติดยาเกือบ 1 ปี เฉียดคุกมาก็มี เคยโดนตำรวจล็อกกุญแจมือแถวบ้าน พ่อแม่ผมไม่เคยรู้ อาจจะระแคะระคายบ้าง  บ้านเราไม่ค่อยแสดงออก เลยไม่ค่อยได้คุยกัน ผมยังสำมะเลเทเมา ยังสนุกไปวันๆจนได้มาเจอจุดเปลี่ยนในชีวิตตัวเอง

ตู้เสื้อผ้าที่บ้านผมเป็นไม้ เปิดประตูออกมาจะเจอกระจกบานใหญ่ วันนั้นผมตื่นขึ้นมา อาบน้ำ กิจวัตรประจำวันคือออกจากบ้าน ไปมั่วสุมกับเพื่อนๆ  ผมแต่งตัวอยู่หน้ากระจกตามปกติ ใส่เสื้อผ้า หวีผม วันนั้นผมสังเกตคนในกระจก...

คนในกระจกไม่เหมือนคนที่ผมรู้จัก เป็นผู้ชาย ผอม โทรม หน้าตาหมองคล้ำ ขอบตาดำ สีหน้าอมทุกข์
ผมไม่เคยสังเกตเลยสักนิดว่าเปลี่ยนไปขนาดนี้  ผมเริ่มพูดกับเงาสะท้อนของตัวเอง  ผมถามว่าทำอะไรอยู่  สิ่งที่ทำ ทำแล้วมีความสุขใช่ไหม  มีจริงๆใช่ไหม  อย่าหลอกตัวเอง

ยืนอยู่หน้ากระจกนิ่งๆครึ่งชั่วโมง ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากเงาสะท้อน  แต่กลับรู้สึกว่ามีเสียงบางอย่างมาจากหัวใจ
ผมไม่ได้ต้องการเป็นแบบนี้
ผมอยากดีกว่านี้
ผมอยากเป็นคนดี ผมอยากเป็นคนที่ดี
ผมอยากให้แม่ภูมิใจ

การตัดสินใจครั้งใหม่เริ่มขึ้น  ผมหยุดทุกอย่างทันที  เริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่มีใครต้องพูด  ไม่มีใครต้องบอก
ผมเริ่มกราบเท้าแม่ กราบตักพ่อทุกครั้งที่ผมทำได้ ผมเริ่มโผเข้าไปกอดแม่แน่นๆ เริ่มหอมแก้มแม่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้อายเพราะไม่เคยทำสักครั้ง
จากวันนั้นถึงวันนี้ สิบกว่าปีแล้ว ผมสัญญาครับว่าผมจะเป็นคนดี จะทำให้ท่านภูมิใจ ผมจะดียิ่งๆขึ้นไป  จะไม่ให้แม่หรือใครมาว่าผมได้ว่าผมเป็น" คนไม่รักดี "

แม่ครับ พ่อครับ ผมรักพ่อกับแม่ครับ

แม่ครับ พ่อครับ วันนี้ผม...รักดีครับ

ข้าพเจ้าขอสาบานว่าทุกถ้อยคำในนี้เกิดจากประสบการณ์จริงที่เกิดขึ้น ขออภัยถ้าหากคำพูดใดแรงเกินไป จขกท.ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีและไม่เคยมีความคิดที่อยากให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง  การกระทำที่เกิดขึ้นเป็นความผิดพลาดที่ข้าพเจ้าได้เคยกระทำขึ้นเท่านั้น

ใครเคยเจอจุดเปลี่ยนในชีวิตของตัวเองบ้างครับ  อะไรที่ทำให้เราคิดได้และกลับมาเริ่มเดินใหม่

มาร่วมแชร์ประสบการณ์กันครับ

ขอบคุณทุกๆความเห็นครับ