ผมไม่ใช่คนเชื่อเรื่องพรหมลิขิต
ชีวิตผมคือการทำงาน ตื่น รถติด ประชุม กินข้าวไม่เป็นเวลา
วนลูปแบบเดิมทุกวัน
จนวันหนึ่งร่างกายมันเริ่มประท้วง
ปวดหัว ใจสั่น นอนไม่หลับ เหนื่อยง่ายแบบไม่มีเหตุผล
เพื่อนเลยบอกให้ผมลองไปเช็คสุขภาพเบื้องต้นดู
ผมก็เลยเดินเข้าไปที่
Gwellness
แบบไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
คิดแค่ว่า… ไปวัดความดัน เช็คอะไรนิดหน่อย แล้วก็กลับ
แต่ชีวิตมันชอบเล่นตลกในวันที่เราไม่ได้เตรียมใจ
ผมเห็นเธอครั้งแรกตอนกำลังนั่งกรอกประวัติ
เธอกำลังช่วยคุณลุงคนนึงนั่งลงที่เก้าอี้
เสียงเธอนุ่มมาก แบบที่ไม่ต้องพยายามก็ฟังแล้วสบายใจ
“ไม่ต้องรีบนะคะ ค่อย ๆ หายใจค่ะ”
ประโยคนั้นมันธรรมดามาก
แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเหมือนพูดกับผมด้วย
ไม่นานเธอก็เดินมาหาผม
“มาครั้งแรกเหรอคะ”
ผมพยักหน้า
ใกล้ ๆ แบบนั้น ผมเพิ่งสังเกตว่า
เธอไม่ได้สวยแบบสะดุดตา
แต่เป็นสวยแบบ… มองแล้วอยากอยู่ใกล้
เธอวัดความดันให้ผม
มือเธอเย็นนิด ๆ
แต่สัมผัสนั้นทำให้ผมหายใจลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ความดันสูงนิดนึงนะคะ เครียดหรือพักผ่อนไม่พอรึเปล่า”
ผมหัวเราะ
“ทั้งสองอย่างเลยครับ”
เธอยิ้ม
“ลองดูแลตัวเองมากขึ้นนะคะ บางทีร่างกายมันแค่กำลังเรียกร้องความสนใจ”
ผมตอบไปแบบไม่ได้คิด
“แล้วถ้ามาอีก จะดีขึ้นไหมครับ”
เธอมองผมนิดนึงก่อนตอบ
“ถ้ามาดูแลตัวเองบ่อย ๆ ก็น่าจะดีขึ้นค่ะ”
หลังจากนั้น
ผมก็เริ่มมีเหตุผลให้กลับไป
ตอนแรกคือไปเช็คสุขภาพจริง ๆ
แต่หลัง ๆ
ก็ไปเพราะอยากเจอเธอ
เราคุยกันมากขึ้นทุกครั้ง
เธอเล่าว่าเธอชอบดูแลคนอื่น
เพราะรู้สึกว่ามันมีความหมาย
ผมเล่าว่าผมไม่ค่อยดูแลตัวเองเลย
จนบางทีรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตแบบยืมเวลา
เธอชอบถามว่า
“วันนี้พักผ่อนพอไหมคะ”
แล้วผมก็เริ่มอยากตอบว่า
“ถ้าได้คุยกับคุณ ก็พอครับ”
วันหนึ่งผมเอากาแฟไปฝาก
เธอทำหน้าตกใจ
“ไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ”
ผมตอบว่า
“ถือว่าเป็นค่ากำลังใจครับ”
เธอหัวเราะ
ตั้งแต่วันนั้น
เธอเริ่มเรียกผมว่า
“คนไข้ประจำ”
มีวันหนึ่งฝนตกหนัก
ผมดันไม่มีร่ม
เธอยื่นร่มของเธอให้
“เอาไปก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่”
ผมส่ายหน้า
“งั้นเราใช้ด้วยกันไหมครับ”
เราเดินออกไปพร้อมกัน
ระยะทางแค่ไม่กี่เมตรจากประตูถึงฟุตบาท
แต่ผมอยากให้มันยาวกว่านั้นอีก
ไหล่เราชนกันเบา ๆ
ฝนตก
เมืองวุ่นวาย
แต่ในร่มคันเดียว โลกมันเงียบมาก
หลังจากนั้น
ผมเริ่มรู้ตัวว่าผมตกหลุมรักเธอแล้ว
รักในความธรรมดา
รักในรอยยิ้ม
รักในเสียงที่บอกให้ “ค่อย ๆ หายใจ”
ผมเริ่มนอนหลับดีขึ้น
กินข้าวตรงเวลา
ดูแลตัวเองมากขึ้น
เพราะอยากให้เธอเห็นว่า
คำแนะนำของเธอ… มันได้ผล
เธอบอกผมครั้งหนึ่งว่า
“ดีใจนะคะที่คุณเริ่มดูแลตัวเอง”
ผมตอบไปว่า
“เพราะมีเหตุผลแล้วครับ”
เธอเงียบไปนิดนึง
แต่ยิ้ม
จนวันหนึ่ง
ผมตัดสินใจจะบอกความรู้สึก
ผมไปถึงเร็วกว่าปกติ
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุอก
แต่…
วันนั้นเธอไม่อยู่
ผมคิดว่าเธอหยุด
แต่วันต่อมา
ก็ยังไม่เจอ
วันที่สาม
ผมเลยถามพนักงาน
“พี่ผู้หญิงที่วัดความดันให้บ่อย ๆ ล่ะครับ”
พนักงานทำหน้างง
“ที่นี่ไม่มีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงแบบที่พี่บอกนะคะ”
ผมหัวเราะ
คิดว่าเขาล้อเล่น
แต่พอผมขอดูประวัติการเข้ารับบริการ
ช่องผู้ดูแลทุกครั้ง
ว่างเปล่า
ไม่มีชื่อ
ไม่มีลายเซ็น
ไม่มีใคร
ผมกลับบ้านด้วยหัวใจที่เหมือนถูกดึงออกไป
คืนนั้น
ผมนั่งคิดถึงทุกอย่าง
ร่ม
กาแฟ
เสียงหัวเราะ
คำว่า “คนไข้ประจำ”
มันชัดเจนเกินไป
จริงเกินไป
ผมเผลอหลับไปบนโซฟา
แล้วสะดุ้งตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกดัง
เช้าวันจันทร์
ทุกอย่างเหมือนเดิม
เสื้อผ้ากองเดิม
งานเดิม
ความเหนื่อยเดิม
ผมเปิดมือถือ
เห็นข้อความจากเพื่อน
“ไปเช็คสุขภาพบ้างนะ แกดูโทรม”
ผมหยุดอ่าน
เพราะนั่นคือข้อความที่ทำให้ผมไปที่นั่นครั้งแรก
…ในความทรงจำ
ผมยังไม่เคยไปที่นั่นเลย
ไม่มีใบรอคิว
ไม่มีร่ม
ไม่มีเธอ
มีแค่ความรู้สึกบางอย่างในอก
ที่ยังอบอุ่น
เหมือนผมเคยถูกรัก
ทั้งที่ไม่เคยมีใครอยู่จริง
บางที
เธออาจเป็นแค่ความฝัน
ที่หัวใจผมสร้างขึ้น
เพื่อเตือนว่า
ถึงเวลาที่ผมต้องเริ่มดูแลตัวเอง
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
และถึงมันจะไม่เคยเกิดขึ้นจริง
แต่ผมก็ยังดีใจ
ที่อย่างน้อย…
ครั้งหนึ่งในความฝัน
ผมเคยได้เดินกลับบ้านใต้ร่มคันเดียวกับใครบางคนครับ
#ผู้ชายหลังเลิกงาน#
เพราะบางเรื่อง… ต่อให้มันไม่จริง แต่มันก็ยังสวยงามพอที่จะอยากจำไว้
ชีวิตผมคือการทำงาน ตื่น รถติด ประชุม กินข้าวไม่เป็นเวลา
วนลูปแบบเดิมทุกวัน
จนวันหนึ่งร่างกายมันเริ่มประท้วง
ปวดหัว ใจสั่น นอนไม่หลับ เหนื่อยง่ายแบบไม่มีเหตุผล
เพื่อนเลยบอกให้ผมลองไปเช็คสุขภาพเบื้องต้นดู
ผมก็เลยเดินเข้าไปที่
Gwellness
แบบไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
คิดแค่ว่า… ไปวัดความดัน เช็คอะไรนิดหน่อย แล้วก็กลับ
แต่ชีวิตมันชอบเล่นตลกในวันที่เราไม่ได้เตรียมใจ
ผมเห็นเธอครั้งแรกตอนกำลังนั่งกรอกประวัติ
เธอกำลังช่วยคุณลุงคนนึงนั่งลงที่เก้าอี้
เสียงเธอนุ่มมาก แบบที่ไม่ต้องพยายามก็ฟังแล้วสบายใจ
“ไม่ต้องรีบนะคะ ค่อย ๆ หายใจค่ะ”
ประโยคนั้นมันธรรมดามาก
แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเหมือนพูดกับผมด้วย
ไม่นานเธอก็เดินมาหาผม
“มาครั้งแรกเหรอคะ”
ผมพยักหน้า
ใกล้ ๆ แบบนั้น ผมเพิ่งสังเกตว่า
เธอไม่ได้สวยแบบสะดุดตา
แต่เป็นสวยแบบ… มองแล้วอยากอยู่ใกล้
เธอวัดความดันให้ผม
มือเธอเย็นนิด ๆ
แต่สัมผัสนั้นทำให้ผมหายใจลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ความดันสูงนิดนึงนะคะ เครียดหรือพักผ่อนไม่พอรึเปล่า”
ผมหัวเราะ
“ทั้งสองอย่างเลยครับ”
เธอยิ้ม
“ลองดูแลตัวเองมากขึ้นนะคะ บางทีร่างกายมันแค่กำลังเรียกร้องความสนใจ”
ผมตอบไปแบบไม่ได้คิด
“แล้วถ้ามาอีก จะดีขึ้นไหมครับ”
เธอมองผมนิดนึงก่อนตอบ
“ถ้ามาดูแลตัวเองบ่อย ๆ ก็น่าจะดีขึ้นค่ะ”
หลังจากนั้น
ผมก็เริ่มมีเหตุผลให้กลับไป
ตอนแรกคือไปเช็คสุขภาพจริง ๆ
แต่หลัง ๆ
ก็ไปเพราะอยากเจอเธอ
เราคุยกันมากขึ้นทุกครั้ง
เธอเล่าว่าเธอชอบดูแลคนอื่น
เพราะรู้สึกว่ามันมีความหมาย
ผมเล่าว่าผมไม่ค่อยดูแลตัวเองเลย
จนบางทีรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตแบบยืมเวลา
เธอชอบถามว่า
“วันนี้พักผ่อนพอไหมคะ”
แล้วผมก็เริ่มอยากตอบว่า
“ถ้าได้คุยกับคุณ ก็พอครับ”
วันหนึ่งผมเอากาแฟไปฝาก
เธอทำหน้าตกใจ
“ไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ”
ผมตอบว่า
“ถือว่าเป็นค่ากำลังใจครับ”
เธอหัวเราะ
ตั้งแต่วันนั้น
เธอเริ่มเรียกผมว่า
“คนไข้ประจำ”
มีวันหนึ่งฝนตกหนัก
ผมดันไม่มีร่ม
เธอยื่นร่มของเธอให้
“เอาไปก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่”
ผมส่ายหน้า
“งั้นเราใช้ด้วยกันไหมครับ”
เราเดินออกไปพร้อมกัน
ระยะทางแค่ไม่กี่เมตรจากประตูถึงฟุตบาท
แต่ผมอยากให้มันยาวกว่านั้นอีก
ไหล่เราชนกันเบา ๆ
ฝนตก
เมืองวุ่นวาย
แต่ในร่มคันเดียว โลกมันเงียบมาก
หลังจากนั้น
ผมเริ่มรู้ตัวว่าผมตกหลุมรักเธอแล้ว
รักในความธรรมดา
รักในรอยยิ้ม
รักในเสียงที่บอกให้ “ค่อย ๆ หายใจ”
ผมเริ่มนอนหลับดีขึ้น
กินข้าวตรงเวลา
ดูแลตัวเองมากขึ้น
เพราะอยากให้เธอเห็นว่า
คำแนะนำของเธอ… มันได้ผล
เธอบอกผมครั้งหนึ่งว่า
“ดีใจนะคะที่คุณเริ่มดูแลตัวเอง”
ผมตอบไปว่า
“เพราะมีเหตุผลแล้วครับ”
เธอเงียบไปนิดนึง
แต่ยิ้ม
จนวันหนึ่ง
ผมตัดสินใจจะบอกความรู้สึก
ผมไปถึงเร็วกว่าปกติ
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุอก
แต่…
วันนั้นเธอไม่อยู่
ผมคิดว่าเธอหยุด
แต่วันต่อมา
ก็ยังไม่เจอ
วันที่สาม
ผมเลยถามพนักงาน
“พี่ผู้หญิงที่วัดความดันให้บ่อย ๆ ล่ะครับ”
พนักงานทำหน้างง
“ที่นี่ไม่มีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงแบบที่พี่บอกนะคะ”
ผมหัวเราะ
คิดว่าเขาล้อเล่น
แต่พอผมขอดูประวัติการเข้ารับบริการ
ช่องผู้ดูแลทุกครั้ง
ว่างเปล่า
ไม่มีชื่อ
ไม่มีลายเซ็น
ไม่มีใคร
ผมกลับบ้านด้วยหัวใจที่เหมือนถูกดึงออกไป
คืนนั้น
ผมนั่งคิดถึงทุกอย่าง
ร่ม
กาแฟ
เสียงหัวเราะ
คำว่า “คนไข้ประจำ”
มันชัดเจนเกินไป
จริงเกินไป
ผมเผลอหลับไปบนโซฟา
แล้วสะดุ้งตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกดัง
เช้าวันจันทร์
ทุกอย่างเหมือนเดิม
เสื้อผ้ากองเดิม
งานเดิม
ความเหนื่อยเดิม
ผมเปิดมือถือ
เห็นข้อความจากเพื่อน
“ไปเช็คสุขภาพบ้างนะ แกดูโทรม”
ผมหยุดอ่าน
เพราะนั่นคือข้อความที่ทำให้ผมไปที่นั่นครั้งแรก
…ในความทรงจำ
ผมยังไม่เคยไปที่นั่นเลย
ไม่มีใบรอคิว
ไม่มีร่ม
ไม่มีเธอ
มีแค่ความรู้สึกบางอย่างในอก
ที่ยังอบอุ่น
เหมือนผมเคยถูกรัก
ทั้งที่ไม่เคยมีใครอยู่จริง
บางที
เธออาจเป็นแค่ความฝัน
ที่หัวใจผมสร้างขึ้น
เพื่อเตือนว่า
ถึงเวลาที่ผมต้องเริ่มดูแลตัวเอง
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
และถึงมันจะไม่เคยเกิดขึ้นจริง
แต่ผมก็ยังดีใจ
ที่อย่างน้อย…
ครั้งหนึ่งในความฝัน
ผมเคยได้เดินกลับบ้านใต้ร่มคันเดียวกับใครบางคนครับ
#ผู้ชายหลังเลิกงาน#