ไม่อยากพูดถึงรายละเอียดของปัญหาค่ะ เพราะมันเยอะ เข้ามาได้ทุกวัน สรุปคร่าว ๆ ก็แล้วกัน
1. อยู่ในวงการขีด ๆ เขียน ๆ ไม่ค่อยมีงานอยู่แล้ว พอมีงานเขาก็ไม่นึกถึง ทั้งที่เป็นคนถนัดงานด้านนั้น
2. ไม่ให้งานไม่เป็นไร เขียนภาษาอังกฤษได้ ไปหางานเมืองนอก ตอนนี้ต่างชาติเกิดปัญหาเศรษฐกิจ เหลือเพียงงานเดียว ก็เล่นเกมยื้อแย่งกัน
3. ไม่เป็นไร ไปเขียนงานแนวอื่น เขียนตามคำสั่งสำนักพิมพ์ ออกเงินค่าใช้จ่ายก่อน ผลปรากฎว่าสำนักพิมพ์ยื้อเวลาและคงจะไม่พิมพ์
4. หาองค์กรกลางช่วย ช่วยไม่ได้ บอกให้ทำใจ
5. อีกงานที่ทำอยู่ก็มีคนมาลอก กันเท่าไรก็ยังลอก แล้วคนที่ลอกนี้ ก็เคยจะมาแย่งงานบ้าง แฮกข้อมูลบ้าง
แล้วเรื่องทั้งหมดก็ประดังเข้ามาพร้อมกันใน 2 วันนี้ เรื่องหนึ่งทำใจได้ วันรุ่งขึ้นจะเริ่มใหม่ ก็มีปัญหาใหม่อีก เมื่อก่อนเวลาเจอปัญหา ก็จะบอกตัวเองว่าเออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราหาใหม่ หาคำปลอบตัวเองไปเรื่อย ๆ เป็นแรงดึงให้เราเริ่มใหม่
แต่ตอนนี้ จะหาความหวังใหม่ตรงไหน ถ้ามันเข้ามาได้ทุกวี่ทุกวัน หมดเรี่ยวแรงในการหาความหวังใหม่ จากที่ไม่เคยบน ไหว้พระทีไร ก็ขอให้พระมีความสุข แต่หาทางสร้างความหวังใหม่ไม่ได้ ก็เลยต้องพึ่งศาล พึ่งเจ้า เรานึกถึงคำพูดของปฐมพรที่เคยให้สัมภาษณ์ว่า "อะไรกันนักกันหนานี่ ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง ยังจะมีเรื่องโน้นเรื่องนี้อีก"
เราอยากหยุดทุกอย่าง
คนที่มีปัญหารุมเร้าเข้ามาทุกวัน ทำอย่างไรให้ก้าวเดินต่อไปคะ
1. อยู่ในวงการขีด ๆ เขียน ๆ ไม่ค่อยมีงานอยู่แล้ว พอมีงานเขาก็ไม่นึกถึง ทั้งที่เป็นคนถนัดงานด้านนั้น
2. ไม่ให้งานไม่เป็นไร เขียนภาษาอังกฤษได้ ไปหางานเมืองนอก ตอนนี้ต่างชาติเกิดปัญหาเศรษฐกิจ เหลือเพียงงานเดียว ก็เล่นเกมยื้อแย่งกัน
3. ไม่เป็นไร ไปเขียนงานแนวอื่น เขียนตามคำสั่งสำนักพิมพ์ ออกเงินค่าใช้จ่ายก่อน ผลปรากฎว่าสำนักพิมพ์ยื้อเวลาและคงจะไม่พิมพ์
4. หาองค์กรกลางช่วย ช่วยไม่ได้ บอกให้ทำใจ
5. อีกงานที่ทำอยู่ก็มีคนมาลอก กันเท่าไรก็ยังลอก แล้วคนที่ลอกนี้ ก็เคยจะมาแย่งงานบ้าง แฮกข้อมูลบ้าง
แล้วเรื่องทั้งหมดก็ประดังเข้ามาพร้อมกันใน 2 วันนี้ เรื่องหนึ่งทำใจได้ วันรุ่งขึ้นจะเริ่มใหม่ ก็มีปัญหาใหม่อีก เมื่อก่อนเวลาเจอปัญหา ก็จะบอกตัวเองว่าเออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราหาใหม่ หาคำปลอบตัวเองไปเรื่อย ๆ เป็นแรงดึงให้เราเริ่มใหม่
แต่ตอนนี้ จะหาความหวังใหม่ตรงไหน ถ้ามันเข้ามาได้ทุกวี่ทุกวัน หมดเรี่ยวแรงในการหาความหวังใหม่ จากที่ไม่เคยบน ไหว้พระทีไร ก็ขอให้พระมีความสุข แต่หาทางสร้างความหวังใหม่ไม่ได้ ก็เลยต้องพึ่งศาล พึ่งเจ้า เรานึกถึงคำพูดของปฐมพรที่เคยให้สัมภาษณ์ว่า "อะไรกันนักกันหนานี่ ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง ยังจะมีเรื่องโน้นเรื่องนี้อีก"
เราอยากหยุดทุกอย่าง