คือรู้สึกเหมือนไม่มีใครต้องการเลยค่ะในสังคม ไม่ใช่เราทำตัวไม่ดีหรือเขาเกลียดนะคะแต่แค่ไม่ได้ให้ถูกนึกถึงหรือความสนิทความสนุกไม่เท่าอีกคน อะไรต่างๆเลยถูกมองข้ามเป็นทั้งในญาติและเพื่อนวัยเดียวกันเลยค่ะ เคยเข้าหาเขาก่อนแล้วนะคะแต่พอรู้สึกได้ว่าเราไม่สำคัญทำให้คิดว่าเราเดินออกมาดีกว่าซึ่งก็เป็นแบบนั่นจริงๆไม่ได้มีใครนึกถึงเราเลยค่ะ พยายามทำใจว่าอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไรโตไปมีไรให้เจออีกเยอะ แต่พอได้เห็นคนอื่นสนุกกันเราได้แต่อยู่คนเดียวก็สกิดใจทุกรอบเลยค่ะไม่อยากแคร์คนอื่นไม่อยากเสียใจพยายามทำอย่างอื่นไม่ให้นึกถึงเรื่องพวกนี้ก็ทำไม่ได้ เป็นแบบนี้มานานแล้ว มีใครเคยเป็นแล้วทุกคนแก้ยังไงหรอคะ (เราเข้าใจค่ะว่าเรายังมีพ่อมีแม่แต่ความสัมพันธ์เรากับพ่อแม่ไม่ใช่แบบคุยเล่นคุยแชร์เรื่องชีวิตกันค่ะแถบไม่คุยกันเลยกับไม่ค่อยอยากคุยเท่าไหร่ค่ะแม่ติดเหล้า อย่าพึ่งดราม่านะคะะแค่อยากอ่านวิธีแก้ไขของคนที่เคยเจอแบบเรา)
มีใครเคยรู้สึกเสียใจกับการที่ถูกมองข้ามมั้ยคะ