สมมติฐานพฤษภา 53: หากวันนั้นผู้เสียชีวิตไม่ใช่แค่นักข่าวญี่ปุ่น แต่เป็น ‘ผู้สื่อข่าวอเมริกัน’ อเมริกาจะตอบโต้ไทยแบบไหน

Disclaimer: กระทู้นี้จัดทำขึ้นบนมุมมองเชิงสมมติฐานทางรัฐศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เพื่อวิเคราะห์ถึงดุลอำนาจ ปฏิกิริยาทางการเมืองโลก และการปกป้องพลเมืองของประเทศมหาอํานาจ โดยหยิบยกเหตุการณ์ในอดีตมาเป็นกรณีศึกษา มิได้มีเจตนาบิดเบือนข้อเท็จจริงทางคดีความ หรือสร้างความแตกแยกทางการเมืองแต่อย่างใด ขอความกรุณาแสดงความคิดเห็นด้วยความสุภาพและสร้างสรรค์
 
สวัสดีเพื่อนๆ สมาชิกห้องราชดำเนินครับ
จากเหตุการณ์สลายการชุมนุมคนเสื้อแดงเมื่อปี พ.ศ. 2553 เราทราบกันดีว่ามีผู้สูญเสียที่เป็นสื่อมวลชนต่างประเทศ เช่น คุณฮิโรยูกิ มูราโมโตะ (Hiroyuki Muramoto) ช่างภาพสำนักข่าวรอยเตอร์ชาวญี่ปุ่น และ คุณฟาบิโอ โปเลนกี (Fabio Polenghi) ช่างภาพชาวอิตาลี ซึ่งในเวลาต่อมา กระบวนการยุติธรรมและการสืบสวนในประเทศอาจจะไม่ได้นำไปสู่การเอาผิดในระดับนโยบายหรือหาตัวผู้ลั่นไกที่แท้จริงได้อย่างเด็ดขาด ท่ามกลางท่าทีที่เน้นความสัมพันธ์ทางการทูตแบบประนีประนอมของประเทศเหล่านั้น

แต่ชวนให้คิดและตั้งคำถามในเชิงรัฐศาสตร์ว่า... "หากในวันนั้น ประวัติศาสตร์สลับขั้ว แล้วผู้ที่ถูกยิงเสียชีวิตกลางกรุงเทพฯ กลายเป็นผู้สื่อข่าวสัญชาติอเมริกัน เรื่องราวจะกลายเป็นหนังคนละม้วน และจบลงในแบบที่เราคาดไม่ถึงหรือไม่?"

บทความนี้ขอวิเคราะห์แสนยานุภาพและกลไกของสหรัฐอเมริกา ที่รัฐไทยในเวลานั้นอาจไม่มีวันต้านทานได้ หากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นจริงครับ
 1. กลไก "ไม่มีวันหมอบ" และการกดดันจากคองเกรส
วัฒนธรรมการเมืองของสหรัฐฯ ให้ความสำคัญกับชีวิตของพลเมืองตนเองในต่างแดนเป็นอันดับต้นๆ โดยเฉพาะ "สื่อมวลชน" หากมีนักข่าวอเมริกันถูกยิงเสียชีวิตด้วยกระสุนจริงจากปฏิบัติการของรัฐต่างชาติ:

ทำเนียบขาวและสภาคองเกรส จะถูกบีบจากมติมหาชนและสื่อยักษ์ใหญ่ในประเทศทันที เกิดการประท้วงเรียกร้องความยุติธรรมอย่างรุนแรงในอเมริกา
สภาคองเกรสจะกดดันผ่านมาตรการคว่ำบาตรทางการทูตและการทหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อบีบให้รัฐบาลไทยส่งตัวผู้รับผิดชอบมาลงโทษ

2. เมื่อ FBI และหน่วยงานความมั่นคงสหรัฐฯ ต้องเข้ามาแทรกแซง
ในกรณีที่พลเมืองอเมริกันถูกสังหารในต่างแดนภายใต้สถานการณ์ที่คลุมเครือ สหรัฐฯ มีข้อกฎหมายในการใช้อำนาจสืบสวนนอกอาณาเขต (Extraterritorial Jurisdiction)
วอชิงตันจะไม่ยอมปล่อยให้ระบบการสืบสวนภายในของไทยดำเนินไปอย่างล่าช้าหรือคลุมเครือ แต่จะกดดันให้เปิดทางให้ FBI หรือหน่วยงานความมั่นคงระดับสูงของสหรัฐฯ เข้ามาร่วมชันสูตรและสืบสวนคดีโดยตรง
ประเด็นเรื่อง "อธิปไตยของไทย" จะถูกลดความสำคัญลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นและอำนาจต่อรองที่เหนือกว่าของมหาอำนาจเบอร์หนึ่งของโลก

3. จุดจบที่รัฐไทยต้องยอมจำนน และการเปิดเผยตัวคนสั่งการ
หากสหรัฐฯ ยกระดับความกดดันถึงขีดสุด สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับรัฐบาลไทยในขณะนั้นอาจนำไปสู่ภาพประวัติศาสตร์ใหม่:
การแถลงข่าวขอโทษอย่างเป็นทางการ: รัฐบาลไทยอาจถูกบีบให้ต้องออกแถลงการณ์กราบขอโทษต่อรัฐบาลและครอบครัวผู้สูญเสียชาวอเมริกันอย่างไม่มีเงื่อนไข ยอมรับความผิดพลาดในยุทธวิธีทั้งหมด

การจำนนด้วยหลักฐาน: ด้วยเทคโนโลยีและกลไกการสืบสวนของสหรัฐฯ ข้ออ้างเรื่อง "ชายชุดดำ" หรือ "วิถีกระสุนที่ระบุไม่ได้" จะถูกตรวจสอบอย่างละเอียดจนไม่เหลือพื้นที่ให้บิดเบือน

ต้องได้ตัวคนผิด: ท้ายที่สุด รัฐไทยจะต้องยอมเปิดเผยว่า ใครคือผู้ลั่นไก และใครคือผู้ออกคำสั่งระดับนโยบาย ที่ปล่อยให้มีการใช้กระสุนจริงปฏิบัติการเกินกว่าเหตุในเขตเมืองหลวง และบุคคลเหล่านั้นจะต้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมเพื่อติดคุกจริง เพื่อแลกกับการรักษาความสัมพันธ์และการถูกคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจจากสหรัฐฯ

บทสรุปเชิงสะท้อนใจ: ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ที่ขึ้นอยู่กับดุลอำนาจ?
สมมติฐานนี้ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อยกย่องมหาอำนาจ แต่เป็นการสะท้อนความจริงอันเจ็บปวดในโลกของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศว่า บางครั้ง "ความยุติธรรมและการค้นหาความจริง" กลับขับเคลื่อนได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเมื่อมันไปผูกโยงกับผลประโยชน์และแสนยานุภาพของประเทศขนาดใหญ่

ในขณะที่คนเสื้อแดงมือเปล่าเกือบ 100 ศพ และพยาบาลอาสาอย่างน้องเกด ต้องใช้เวลาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในกระบวนการยุติธรรมของไทยอย่างยาวนานและโดดเดี่ยว แต่หากวันนั้นมี "แต้มต่อ" ทางการเมืองโลกในแบบของสหรัฐฯ หน้าประวัติศาสตร์พฤษภา 53 และโฉมหน้าของผู้ต้องรับผิดชอบในประเทศไทย อาจจะถูกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้วก็เป็นได้

เพื่อนๆ สมาชิกคิดเห็นอย่างไรกับมุมมองเชิงสมมติฐานนี้? หากวันนั้นเป็นสัญชาติอเมริกัน คิดว่ารัฐบาลไทยในตอนนั้นจะรับมืออย่างไรและผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปไหม มาร่วมแชร์มุมมองกันครับ

ข้อมูลเอไอ และเรียบเรียงข้อมูลโดยเอไอร่วมกับเจ้าของกระทู้