หลายคนอาจเคยได้ยินคำเตือนว่า "อย่าวิ่งเยอะเดี๋ยวเข่าเสื่อม" จนทำให้เกิดความลังเลที่จะลุกขึ้นมาออกกำลังกาย แต่ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์และงานวิจัยกลับพบความจริงที่น่าสนใจว่า คำเตือนนี้เป็นจริงเพียงบางส่วน และขึ้นอยู่กับ "ระยะทางและระดับการซ้อม" เป็นสำคัญ 

เปิดสถิติตามระดับการใช้งาน: วิ่งเท่าไหร่ถึงเสี่ยงเข่าเสื่อม?

เมื่อพิจารณาอัตราความเสี่ยงโรคเข่าเสื่อมตามกลุ่มพฤติกรรม จะเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน ดังนี้: 

1. กลุ่มคนไม่ออกกำลังกาย / ไม่ค่อยวิ่ง: มีความเสี่ยงเข่าเสื่อม 10.2% 

2. นักวิ่งทั่วไป / วิ่งเพื่อสุขภาพ (21–42 กิโลเมตร/สัปดาห์): มีความเสี่ยงเข่าเสื่อมต่ำที่สุดเพียง 3.5% 

3. นักกีฬาอาชีพ / นักวิ่งอีลิท (วิ่งซ้อม > 92 กิโลเมตร/สัปดาห์): มีความเสี่ยงเข่าเสื่อมสูงถึง 13.3% 

ไขข้อข้องใจ: คนทั่วไปวิ่งแล้วเข่าเสื่อมจริงไหม?
จากสถิติจะเห็นได้ว่ากลุ่มที่มีความเสี่ยงเข่าเสื่อมสูงที่สุดคือนักกีฬาระดับแข่งขันหรือนักวิ่งอีลิทที่ต้องซ้อมหนัก ทำความเร็วสูง และวิ่งเป็นระยะทางมากกว่า 92 กิโลเมตรต่อสัปดาห์ติดต่อกันเป็นเวลานาน 

ในทางตรงกันข้าม นักวิ่งเพื่อสุขภาพหรือนักวิ่งสมัครเล่นทั่วไปกลับมีความเสี่ยงเข่าเสื่อมต่ำกว่าคนไม่ออกกำลังกายถึงเกือบ 3 เท่า (และต่ำกว่านักกีฬาอาชีพเกือบ 4 เท่า) นอกจากนี้ ข้อมูลจากการสำรวจนักวิ่งมาราธอนจำนวน 675 คนยังพบอัตราการเกิดข้อเข่าเสื่อมน้อยกว่าคนทั่วไปถึง 2 เท่า 

📌ข้อเท็จจริงคือ การไม่ออกกำลังกาย ปล่อยให้น้ำหนักตัวเกินมาตรฐาน และกล้ามเนื้อรอบข้อเข่าไม่แข็งแรงต่างหากที่เป็นปัจจัยเสี่ยงอันดับต้นๆ ของอาการข้อเข่าเสื่อม ส่วนการวิ่งเพื่อสุขภาพในระยะทางที่เหมาะสมกลับช่วยปกป้องและเสริมสร้างความแข็งแรงให้ข้อเข่า 

📌บทสรุป
การวิ่งเพื่อสุขภาพในระดับสายกลาง (ประมาณ 21–42 กม./สัปดาห์) นอกจากจะไม่ทำให้เข่าเสื่อมแล้ว ยังช่วยลดความเสี่ยงได้ดีกว่าการอยู่นิ่งๆ โดยไม่ออกกำลังกาย สำหรับคนทั่วไป คำกล่าวที่ว่า "วิ่งให้เข่าเสื่อมนั้นทำได้ยากกว่าการลุกออกมาเริ่มวิ่ง" จึงเป็นความจริงที่ไม่เกินจริงเลย 

ที่มา : บทความวิเคราะห์จากเพจ Jones Salad