สวัสดีค่ะ ขออนุญาตเกริ่นนำก่อนนะคะ
เราอายุ30 มีบ้าน มีรถ มีงาน แต่เราไม่มีครอบครัว คุณพ่อทิ้งไปตั้งแต่ยังเล็ก มีแค่แม่ ที่เป็นโลกทั้งใบ และก็มีแค่คุณปู่ กับ คุณย่า แต่ปัจจุบัน ปู่กับย่าเสียไปได้2ปีแล้วค่ะ เราก็ใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ แต่ละวัน แต่ละเดือน แต่ละปี
จนต้นปี 2566 เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง ที่แรกเริ่มก็ดูโอเค ทำการทำงาน ดูแลเราได้ ถึงจะไม่ทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งคือ เขามีความเป็นผู้นำ ดูเหมือนไม่แย่ ก็น่าจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันไปได้ดี จนโอเค ผ่านครึ่งปีแรกของการคบมา จึงตัดสินใจ ลองใจอยู่ร่วมกัน เริ่มกลายเป็น เรารับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดฝ่ายเดียว100% เราก็ยังเฉยๆ จนเข้าปี2567ตัดสินใจซื้อคอนโดเอง หวังขยับขยายเติบโต ก็กลายเป็นเรารับจบ100% เราก็ยังเฉย จนมาเข้าปี2569 เราตัดสินใจซื้อบ้าน กะจะสร้างตัว สร้างครอบครัว ก็ยังเหมือนเดิมค่ะ เราแบก100% เราใช้เงินเขาไม่ค่อยได้ แต่เขาใช้เงินเราได้ จนอยู่มาเรื่อยๆ เริ่มมีปัญหากัน และ เขาอารมณ์ร้อนมากขึ้น หลายๆอย่าง ทำให้เราทุกข์
จนเรากลับมาคิดว่า ตัวเรา เราพยายามหา พยายามสร้าง ทุกอย่าง แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย ทั้งที่ตัวเขาอายุ40 แต่ยังไม่มีอะไรทั้งสัน ตั้งแต่อยู่กันมา มีแค่มอเตอร์ไซค์1คัน
เราจะให้เงินครอบครัว ญาตเรา เขาจะมีปัญหาทันที แต่ถ้าให้พ่อแม่เขาอันนี้ถึงไม่เป็นไร แล้วชอบอาละวาด โวยวาย เวลาไม่สบอารมณ์ เตะจานข้าว ทำลายข้าวของ
เราไม่แน่ใจเลยค่ะ ว่าทุกวันนี้เรายังรักเขาไหม มันเหมือนว่า เราผูกพันธ์ เราเคยชิน เรากลัวการอยู่คนเดียวมากกว่าค่ะ
เราดูโง่มากไหมคะ เราควรทำยังไงต่อไปดีคะ
โสดในดวัย30 ปรับตัวยังไงกันคะ
เราอายุ30 มีบ้าน มีรถ มีงาน แต่เราไม่มีครอบครัว คุณพ่อทิ้งไปตั้งแต่ยังเล็ก มีแค่แม่ ที่เป็นโลกทั้งใบ และก็มีแค่คุณปู่ กับ คุณย่า แต่ปัจจุบัน ปู่กับย่าเสียไปได้2ปีแล้วค่ะ เราก็ใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ แต่ละวัน แต่ละเดือน แต่ละปี
จนต้นปี 2566 เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง ที่แรกเริ่มก็ดูโอเค ทำการทำงาน ดูแลเราได้ ถึงจะไม่ทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งคือ เขามีความเป็นผู้นำ ดูเหมือนไม่แย่ ก็น่าจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันไปได้ดี จนโอเค ผ่านครึ่งปีแรกของการคบมา จึงตัดสินใจ ลองใจอยู่ร่วมกัน เริ่มกลายเป็น เรารับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดฝ่ายเดียว100% เราก็ยังเฉยๆ จนเข้าปี2567ตัดสินใจซื้อคอนโดเอง หวังขยับขยายเติบโต ก็กลายเป็นเรารับจบ100% เราก็ยังเฉย จนมาเข้าปี2569 เราตัดสินใจซื้อบ้าน กะจะสร้างตัว สร้างครอบครัว ก็ยังเหมือนเดิมค่ะ เราแบก100% เราใช้เงินเขาไม่ค่อยได้ แต่เขาใช้เงินเราได้ จนอยู่มาเรื่อยๆ เริ่มมีปัญหากัน และ เขาอารมณ์ร้อนมากขึ้น หลายๆอย่าง ทำให้เราทุกข์
จนเรากลับมาคิดว่า ตัวเรา เราพยายามหา พยายามสร้าง ทุกอย่าง แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย ทั้งที่ตัวเขาอายุ40 แต่ยังไม่มีอะไรทั้งสัน ตั้งแต่อยู่กันมา มีแค่มอเตอร์ไซค์1คัน
เราจะให้เงินครอบครัว ญาตเรา เขาจะมีปัญหาทันที แต่ถ้าให้พ่อแม่เขาอันนี้ถึงไม่เป็นไร แล้วชอบอาละวาด โวยวาย เวลาไม่สบอารมณ์ เตะจานข้าว ทำลายข้าวของ
เราไม่แน่ใจเลยค่ะ ว่าทุกวันนี้เรายังรักเขาไหม มันเหมือนว่า เราผูกพันธ์ เราเคยชิน เรากลัวการอยู่คนเดียวมากกว่าค่ะ
เราดูโง่มากไหมคะ เราควรทำยังไงต่อไปดีคะ