หนูเห็นเเก่ตัวมั้ยที่ไม่อยากให้พี่ชายอยู่ในบ้าน

สวัสดีค่ะ หนูอายุ17ปี มีพี่ชายอายุ22ปี ซึ่งอาศัยกับเเม่ค่ะเรื่องราวเป็นเเบบนี้ค่ะตอนนี้หนูเรียนอยู่ชั้นม.5อย่างเเรกตอนเด็กหนูอาศัยอยู่ที่บ้านของคุณเเม่เองค่ะซึ่งอยู่ในสวนก่อนที่จะย้ายออกมาอาศัยในบ้านปัจจุบันซึ่งเป็นบ้านเช่าเล็กๆหลังนึงซึ่งบ้านเช่าหลังนี้เเม่เช่าให้หนูอยู่คนเดียวเพราะเเม่จะอาศัยอยู่กับบ้านเเม่ยายเเละใกล้โรงเรียนที่หนูเรียนต่อม.4พอดี ซึ่งหนูโอเคมากๆโดยส่วนตัวเเล้วหนูเป็นเด็กเก็บตัวเงียบไม่ชอบชอบยุ่งกับใคร ซึ่งบริเวณบ้านที่หนูเช่าจะมีพม่าผสมคนไทยบ้างส่วน ส่วนพี่ชายหนูตั้งเเต่หนูออกจากบ้านในสวนพี่ชายเขาก็ได้อยู่กับเเฟนของเขาที่บ้านเช่าเหมือนกันค่ะ ซึ่งก่อนหน้านี้มันก็ปกติทุกอย่างหนูก็อยู่คนเดียวบอกตามตรงหนูมีความสุขมากๆค่ะ เพราะหนูอาจจะเป็นคนโลกส่วนสูง(ปล.หนูไม่มีเเฟนนะคะ)จนกระทั่งถึงต้นเดือนตุลาคมนี้ที่พี่ชายหนูเขาได้โทรมาบอกเเม่ว่าเขาจะขอมาอยู่ด้วยสัก1-2วัน ซึ่งหนูก็โอเคเเล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่หนูปิดเทอมพอดีหนูเลยอยู่บ้านเป็นส่วนใหญ่อีกอย่างบ้านหนูใกล้จากบ้านเพื่อนที่สุดเลยไม่ได้ไปเที่ยวกับใครค่ะ พอพี่ชายเข้ามาอยู่จะบอกก่อนนะคะว่าบ้านเช่าที่หนูอยู่มีเเค่ห้องนอน1 ห้องครัวเเล้วห้องน้ำเลย  ซึ่งพี่ชายหนูนอนตรงห้องครัวเเต่มันมีที่ให้นอนนะคะกว้างอยู่เเต่ระหว่างที่อยู่เขาชอบสูบบุหรี่เเล้วทิ้งในบ้านกินน้ำท่อม หนูเคยบอกเเม่นะคะให้บอกพี่ชายให้หน่อยว่าอย่าสูบบุหรี่ในบ้านเพราะก่อนหน้านี้หนูพึ่งหายจากการเป็นสภาวะหัวใจอักเสบ พี่ชายก็โอเคเเต่พอมาถึงวันที่5ซึ่งวันนี้เป็นที่พี่หนูอยู่มา4วันเเล้ววันนั้นพี่ชายหนูกลับบ้านมาตอนตี22:30กว่าๆซึ่งขับมากับเเฟน ทุกครั้งที่กลับมาหนูจะออกไปเปิดประตูให้เเต่วันนั้นหลังจากหนูเปิดประตูเสร็จ ปกติหนูจะเข้าห้องเลยเเต่วันนั้นหนูเลือกที่จะถามพี่ชายว่า"พี่อยู่กี่วันหรอ"ซึ่งหนูถามด้วยน้ำเสียงที่ปกติมากๆ พี่ชายหนูก็ตอบมาว่าทำไม หนูเลยว่าไม่ใช่ไรน้องอยากอยู่คนเดียวหลังจากประโยคนั้น พี่หนูมันก็สลิ้งเเตก ด่าหนูด้วยคำหยาบมากมายทั้งเ_็ดเเม่ พ่อ_ึงตาย ไอ_้สต่างๆตอนเเรกหนูเลือกที่จะเงียบเเล้วปิดประตูห้องใส่ เเต่มันโมโหมันบอกว่าเปิดประตูมาคุยกับกู หนูเลยเปิดออกไปเเต่รอบนี้หนูเลือกที่จะเถียงกลับโดยหนูไม่ได้พูดคำหยาบเลยพยายามที่จะบอกว่า น้องถามไม่ได้หรอน้องไม่ได้ว่าอะไรเลยเเต่พอหนูพูดมันก็ยิ่งโมโห จนมันจะเดินมาต่อยหนู หนูเลยถามไปว่าจะทำร้ายร่างกายหรอ เเล้วมันก็เดินไปที่ครัวไปเปิดตู้ ซึ่งสิ่งที่หยิบขึ้นมาคือปืน จังหวะนั้นหนูพยายามที่จะเงียบเเค่พี่หนูมันไม่หยุด มันพูดขึ้นมาว่าถ้าพูดอีกรอบกูยิงทิ้งเเต่ข้างบ้านเเม่พ่อก็ช่วยไรไม่ได้ ซึ่งตอนนั้นหนูตัวสั่นมากๆจากประโยคที่หนูถามดีๆกลายเป็นหนูที่จ่อปืนเข้าที่หน้าหลังจากนั้นหนูเลือกที่จะเงียบไม่ทักบอกเเม่ ไม่บอกเพื่อนหรือคนใกล้ตัว หนูนั่งร้องไห้อยู่ในห้องก่อนหนูจะตัดสินใจไปอาบน้ำซึ่งระหว่างที่หนูไปอาบน้ำ พี่หนูมันเอาปืนมาใน่กระสูนหนูอยู่ในห้องน้ำหนูยังได้ หลังจากนั้นหนูก็ไม่พูดคุยกับพี่ชายเลย จนเช้าวันหนูบอกเเม่หนูเล่าทุกอย่างให้ฟัง เเม่บอกให้หนูล็อกประตูห้องทำอะไรให้เสร็จเรียบร้อยเเล้วไม่ต้องออกมาเพราะเรายังหาบ้านเช่าให้มันไม่ได้เเม่บอกให้ทนซึ่งหนูกลัวมากเเต่ก็ทำตามที่เเม่บอกเเต่ทุกวันหนูต้องอยู่ด้วยความระเเวงนอนร้องไห้ทุกคืน จนเรื่องราวมาถึงวันที่15เป็นวันที่มันเงินเดือนมั้งคะ ไม่เเน่ใจ เเต่เหมือนพี่ชายมันทำเหมือนลืมทุกอย่างพยายามซื้อขนมให้หนูคุยกับหนูเเต่หนูไม่คุยนะคะ เเต่พอวันที่15พี่ชายถูกไล่จับเพราะไปต่อยหน้าผจก.เเต่พอออกจากงานถัดมา พี่มันชอบเอาเพื่อนผ.ชของมันมาเเละเเฟนใหม่มันมาซึ่งมาทุกวัน ชอบมามั่วที่บ้าน พอหนูบอกเเม่ เเม่ก็จะบอกว่าเเม่บอกมันให้เเล้วมันสัญญาญเเล้วมันจะไม่เอาใครมาเเต่ก็จะเอามาอยู่ดี(ซึ่งบ้านเช่านี้เเม่หนูจ่ายคนเดียว)เเต่พอหลังๆมันหนักขึ้นมาตี10โมงจนมาตี4ซึ่งระยะเวลาที่มาอยู่กันหนูไม่กลับออกจากบ้านเลยจะไปเข้าห้องน้ำยังไม่กลับจะไปกินน้ำก็ไม่เอา เสียงดังทุกวันหนูก็เเม่ตลอดนะว่าลูกไม่ชอบเเค่มันคนเดียวก็เกินพอเเล้วทำไมพาเพื่อนเเม่ก็ดูโอเค เเต่พอเเม่ได้ตังจากพี่ชายจากที่ห่วงๆหนูกลายเป็นพูดเเค่กับพี่ชาย พี่ชายใช้ให้ไปซักผ้าให้ก็ทำ จนมาถึงเมื่อวานนี้พี่ชายก็ยังคงพาเเฟนพาเพื่อนมานั่งในบ้านซึ่งเเม่หนูหยุดพอดีเเต่อยู่บ้านเเม่ยายนะคะ ช่วงเที่ยงเเม่ขับรถมาที่บ้านซึ่งเเม่ไม่เคยเพื่อนที่มามั่วสุมเเบบจังๆ หนูคิดว่าเเม่น่าจะพูดอะไรหน่อยให้หนูรู้สึกปลอดภัยเพราะเเม่หนูเวลาพูดกับหนูเป็นคนปากเเรงมากเเต่เเม่เลือกที่จะถามว่าออกกันตอนไหนหรอลูก หนูเองฟังก็หงุดหงิดเพราะเห็นเเล้วทำไมไม่ไล่ไปซึ่งเเม่หนูมาบอกหนูเพื่อจะมาเข้าห้องหนู เเต่พอมีเพื่อนพี่ก็เลือกที่จะไปเข้าห้องน้ำปั้มเเทน หนูเองก็ไม่อยากพูดเเล้วเลยเงียบจนมาถึงวันนี้วันที่19 ทั้งวันนี้หนูต้องอาศัยกับพี่ชายเเฟนพี่ชายที่มาทุกวัน จนเเม่เลิกงานเเม่ก็เข้าปกติพูดคุยเเฟนพี่ดียกเว้นหนู พอเเม่พี่ชายเลยบอกหนูว่า เอาส้มตำไหม เเม่บอกว่าเออเอาให้มันกินำหน่อย ซึ่งอาหารเช้าหนูยังไม่กิน เเม่เอาขนมจีนเย็นกับเเกงกระทิเย็นให้หนู เเต่หนูเลยก็ไม่อยากพูดไรเเล้วเลยบอกว่าไม่ หนูเลยปิดประตูหลังจากหนูปิดประตูเเม่หนูก็พูดสไตส์ว่าถ้ามันทำเเบบนี้มันไม่เอาล่ะ พี่ก็บอกก็อินโทรเวิดไง หลังจากนั้นก็พูดกันต่อซึ่งหนูก็นั่งซึมเเล้ว พอเเม่หนูออกไปหนูเลือกที่จะทักไปหาเเม่ว่า ไหนเเม่บอกว่าเเม่บอกมันไม่ใช่หรอ ลูกบอกเเมกี่ครั้งเเล้วอ่ะว่าบอกมันว่าอย่าพาใครเข้ามา เเต่เเม่เลือกที่จะตอบว่าไม่ได้อนุญาตมันเข้ามาเอง ถ้าไม่โอเคก็ไปตายก็ไม่ห้ามไปเลย หนูเองก็ร้องไห้หนักมากๆหนูรู้สึกว่าหนูผิดใช่มั้ยตอนเเรกเป็นห่วงหนูไม่ใช่หรอ จนหนูเองอยากตายจริงเพราะทุกวันนี้หนูร้องไห้ทุกวันเครียดไม่มีความสุขพยายามเงียบสุขภาพก็ไม่ดีอยู่ไปก็ลกโลกจนตอนนี้หนูยังนั่งร้องอยู่เลยค่ะ นอนก็ไม่ได้อาบข้าวไม่ได้กินเพราะไม่หิวอยู่เเต่ในห้องตอนนี้พี่หนูยังคงเอาเเฟนมานั่งอยู่เลยค่ะ จากข้อความดังกล่าวที่หนูระบายคือว่าหนูเห็นเเก่ตัวใหม่คะ พูดได้เลยค่ะ  ขอบคุณค่ะที่รับฟังเด็กคนนึง🙏🏻🙏🏻