....การสอนให้บุคคลมีความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคมถือเป็นหลักการสำคัญของศาสนาอิสลาม เพราะว่า การสอนเรื่องนี้ถือเป็นรากฐานสำคัญในการเชื่อมโยงการเติบโตส่วนบุคคลเข้ากับความก้าวหน้าของส่วนรวม ช่วยเปลี่ยนผู้เรียนให้เป็นบุคคลที่พึ่งพาตนเองได้และเป็นพลเมืองที่มีส่วนร่วมในสังคม ความรับผิดชอบทั้งสองด้านนี้ ( ความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม) ทำให้บุคคลเข้าใจว่าการตัดสินใจส่วนตัวของตนส่งผลกระทบต่อชุมชนในวงกว้าง
....การนั่งอยู่ในมุมห้องและสวดอ้อนวอนเพื่อตนเองจะไม่ช่วยให้เกิดสภาวะเปลี่ยนแปลงได้เลย ซึ่งเป็นเหตุผลอย่างหนึ่งในการที่ศาสนาอิสลามไม่มีนักบวช เพราะเป็นการสูญเสียพลังงานทางสมอง ศาสนาอิสลามจึงรวมเอา ภาคจิตวิญญาณ ศีลธรรม จริยาธรรม เป็นข้อบังคับอย่างมีระเบียบวินัยให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันในสังคม
....การส่งเสริมความเป็นอิสระและความสามารถในการกำหนดวิถีชีวิตของตนเองเป็นการขับเคลื่อนสู่ความสำเร็จตามเป้าหมาย การสอนให้บุคคลมีความรับผิดชอบ ทำให้มนุษย์รู้ว่าตนเองคือผู้กำหนดความสำเร็จของตนและสังคม เมื่อผู้เรียนได้เรียนรู้ที่จะติดตามงานบริหารจัดการกำหนดเวลา และตั้งเป้าหมาย พวกเขาจะพัฒนาจริยธรรมในการทำงานและวินัยในตนเองที่เข้มแข็ง เป็นการส่งเสริมความรับผิดชอบผ่านบทเรียนจากความผิดพลาด เพราะว่า การมองความผิดพลาดว่าเป็นโอกาสในการทบทวนตนเองแทนที่จะมองว่าเป็นความล้มเหลว ซึ่งจะช่วยให้บุคคลกล้ายอมรับและรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตน เอง เพื่อจะได้เรียนรู้ที่จะวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผลกระทบต่อผู้อื่น และแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขในครั้งต่อไป และเป็นการสร้างทักษะการตัดสินใจอย่างมีวิจารณญาณ โดยการให้ความมีอิสระและทางเลือกในการตัดสินใจ เพื่อจะได้รู้ว่าการตัดสินใจแต่ละอย่างนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม สิ่งนี้ช่วยเปลี่ยนบทบาทจากการปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเฉื่อยชา ไปสู่การกำกับดูแลตนเองอย่างมีสติและกระตือรือร้น
การปลูกฝังจิตสำนึกในการมีส่วนร่วมต่อสังคมและบทบาทพลเมืองให้ธำรงไว้ซึ่งความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย เพราะว่าการให้ความรู้เรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับการใช้ชีวิตในสังคมร่วมกัน อีกทั้งยังส่งเสริมการมีส่วนร่วมของพลเมืองอย่างกระตือรือร้น เช่น การทำงานจิตอาสา การมีส่วนร่วมในกิจกรรมของท้องถิ่น และการผลักดันนโยบายที่สร้างความเป็นธรรม เป็นการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชน ทำให้ชุมชน มีความเจริญก้าวหน้าเมื่อมีการแบ่งปันหน้าที่และความคาดหวังร่วมกัน
การสอนให้บุคคลนำจุดแข็งของตนมาใช้ประโยชน์จะช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย มีความร่วมมือ และเป็นมิตรต่อทุกคนมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นก็เป็นการส่งเสริมความเห็นอกเห็นใจและความตระหนักรู้ในระดับสากล เพราะว่าเมื่อความรับผิดชอบส่วนบุคคลพัฒนาขึ้น มุมมองก็จะขยายกว้างไปสู่ระดับโลก บุคคลจะเรียนรู้ที่จะยอมรับมุมมองที่หลากหลาย ร่วมมือข้ามวัฒนธรรม และตัดสินใจโดยคำนึงถึงผลกระทบที่ยั่งยืนในระยะยาว (เช่น การดูแลสิ่งแวดล้อมและการดำเนินชีวิตอย่างมีจริยธรรม)
......ความรับผิดชอบของมนุษย์ตามหลักเทววิทยาของศาสนาอิสลามที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างงดงาม จะสามารถสะท้อนให้เราเห็นถึงความสมดุลอันละเอียดอ่อนระหว่างระดับปัจเจกบุคคล หมายถึงจิตวิญญาณของแต่ละคนเปรียบเสมือนสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลรักษาด้วยความศักดิ์สิทธิ์ และ การเรียนรู้ พฤติกรรม โครงสร้าง และการตัดสินใจในระดับประเทศ ภูมิภาค หรือระดับโลก
เนื่องจากชุมชนเปรียบเสมือนร่างกายที่อวัยวะทุกส่วนเชื่อมโยงถึงกันได้อย่างสมบูรณ์แบบแนวคิดเรื่อง ความไว้วางใจ (หรือ สิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดูแล) และ การทำหน้าที่เป็นตัวแทนหรือผู้ดูแลรักษาถือว่า "เป็นกรอบแนวคิดที่ยอดเยี่ยม" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าในศาสนาอิสลามนั้น ความศรัทธาไม่ใช่สิ่งที่หยุดนิ่งหรือแยกขาดจากสังคม แต่เป็นสิ่งที่ต้องแสดงออกผ่านการกระทำและมุ่งเน้นประโยชน์ของส่วนรวมโดยธรรมชาติ
การสอนให้บุคคลมีความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคมถือเป็นหลักการสำคัญของ "ศาสนาอิสลาม"
....การนั่งอยู่ในมุมห้องและสวดอ้อนวอนเพื่อตนเองจะไม่ช่วยให้เกิดสภาวะเปลี่ยนแปลงได้เลย ซึ่งเป็นเหตุผลอย่างหนึ่งในการที่ศาสนาอิสลามไม่มีนักบวช เพราะเป็นการสูญเสียพลังงานทางสมอง ศาสนาอิสลามจึงรวมเอา ภาคจิตวิญญาณ ศีลธรรม จริยาธรรม เป็นข้อบังคับอย่างมีระเบียบวินัยให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันในสังคม
....การส่งเสริมความเป็นอิสระและความสามารถในการกำหนดวิถีชีวิตของตนเองเป็นการขับเคลื่อนสู่ความสำเร็จตามเป้าหมาย การสอนให้บุคคลมีความรับผิดชอบ ทำให้มนุษย์รู้ว่าตนเองคือผู้กำหนดความสำเร็จของตนและสังคม เมื่อผู้เรียนได้เรียนรู้ที่จะติดตามงานบริหารจัดการกำหนดเวลา และตั้งเป้าหมาย พวกเขาจะพัฒนาจริยธรรมในการทำงานและวินัยในตนเองที่เข้มแข็ง เป็นการส่งเสริมความรับผิดชอบผ่านบทเรียนจากความผิดพลาด เพราะว่า การมองความผิดพลาดว่าเป็นโอกาสในการทบทวนตนเองแทนที่จะมองว่าเป็นความล้มเหลว ซึ่งจะช่วยให้บุคคลกล้ายอมรับและรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตน เอง เพื่อจะได้เรียนรู้ที่จะวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผลกระทบต่อผู้อื่น และแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขในครั้งต่อไป และเป็นการสร้างทักษะการตัดสินใจอย่างมีวิจารณญาณ โดยการให้ความมีอิสระและทางเลือกในการตัดสินใจ เพื่อจะได้รู้ว่าการตัดสินใจแต่ละอย่างนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม สิ่งนี้ช่วยเปลี่ยนบทบาทจากการปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเฉื่อยชา ไปสู่การกำกับดูแลตนเองอย่างมีสติและกระตือรือร้น
การปลูกฝังจิตสำนึกในการมีส่วนร่วมต่อสังคมและบทบาทพลเมืองให้ธำรงไว้ซึ่งความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย เพราะว่าการให้ความรู้เรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับการใช้ชีวิตในสังคมร่วมกัน อีกทั้งยังส่งเสริมการมีส่วนร่วมของพลเมืองอย่างกระตือรือร้น เช่น การทำงานจิตอาสา การมีส่วนร่วมในกิจกรรมของท้องถิ่น และการผลักดันนโยบายที่สร้างความเป็นธรรม เป็นการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชน ทำให้ชุมชน มีความเจริญก้าวหน้าเมื่อมีการแบ่งปันหน้าที่และความคาดหวังร่วมกัน
การสอนให้บุคคลนำจุดแข็งของตนมาใช้ประโยชน์จะช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย มีความร่วมมือ และเป็นมิตรต่อทุกคนมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นก็เป็นการส่งเสริมความเห็นอกเห็นใจและความตระหนักรู้ในระดับสากล เพราะว่าเมื่อความรับผิดชอบส่วนบุคคลพัฒนาขึ้น มุมมองก็จะขยายกว้างไปสู่ระดับโลก บุคคลจะเรียนรู้ที่จะยอมรับมุมมองที่หลากหลาย ร่วมมือข้ามวัฒนธรรม และตัดสินใจโดยคำนึงถึงผลกระทบที่ยั่งยืนในระยะยาว (เช่น การดูแลสิ่งแวดล้อมและการดำเนินชีวิตอย่างมีจริยธรรม)
......ความรับผิดชอบของมนุษย์ตามหลักเทววิทยาของศาสนาอิสลามที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างงดงาม จะสามารถสะท้อนให้เราเห็นถึงความสมดุลอันละเอียดอ่อนระหว่างระดับปัจเจกบุคคล หมายถึงจิตวิญญาณของแต่ละคนเปรียบเสมือนสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลรักษาด้วยความศักดิ์สิทธิ์ และ การเรียนรู้ พฤติกรรม โครงสร้าง และการตัดสินใจในระดับประเทศ ภูมิภาค หรือระดับโลก
เนื่องจากชุมชนเปรียบเสมือนร่างกายที่อวัยวะทุกส่วนเชื่อมโยงถึงกันได้อย่างสมบูรณ์แบบแนวคิดเรื่อง ความไว้วางใจ (หรือ สิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดูแล) และ การทำหน้าที่เป็นตัวแทนหรือผู้ดูแลรักษาถือว่า "เป็นกรอบแนวคิดที่ยอดเยี่ยม" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าในศาสนาอิสลามนั้น ความศรัทธาไม่ใช่สิ่งที่หยุดนิ่งหรือแยกขาดจากสังคม แต่เป็นสิ่งที่ต้องแสดงออกผ่านการกระทำและมุ่งเน้นประโยชน์ของส่วนรวมโดยธรรมชาติ