สวัสดีครับ...
ย้อนกลับไปตอนผมอายุ 19 ผมเคยรักผู้ชายคนหนึ่งมาก คบกันมาได้ 3 ปี เป็น 3 ปีที่ผมต้องกินน้ำตาต่างข้าว เพราะเขาชอบ "แอบคุยกับคนอื่น" อยู่ตลอดเวลา จับได้กี่ครั้งเขาก็สัญญาว่าจะปรับตัว ผมก้มหน้ารับความเจ็บปวดเพราะคิดแค่ว่า "ถ้าเรารักเขามากพอ สักวันเขาคงหยุด"
แต่ความอดทนของผมกลับถูกตอบแทนด้วยการทรยศที่เจ็บปวดที่สุด...
ตอนคบกันเข้าปีที่ 3 เขาแอบไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ "เพื่อนที่ทำงานของเขาเอง" แอบกินกันลับหลังผมมาตลอด แล้วสุดท้ายเขาทั้งคู่ก็จับมือกันหนีไปอยู่ด้วยกัน ทิ้งผมไว้กับห้องว่างๆ และบาดแผลฉกรรจ์ที่หลอกหลอนผมมาตลอดว่า "ผมทำผิดอะไร? ผมยังดีไม่พอเหรอ? ทำไมคนที่ผมรักและทุ่มเทให้ขนาดนี้ ถึงทำร้ายผมได้ลงคอ?"
ในวัย 19 มันทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ รู้สึกเหมือนตัวเองสูญเสียทุกอย่างและล้มเหลวในชีวิตคู่แบบไม่เหลือชิ้นดี
ตัดภาพมาปัจจุบัน ผมอายุ 29 ปีแล้วครับ... Time will heal จริงๆ และกาลเวลาก็เปิดเผยความจริงทั้งหมด
ผมได้มีโอกาสรับรู้ข่าวคราวชีวิตของเขาเรื่อยๆ ปรากฏว่าตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคบใครได้นานเลย เขามีแฟนใหม่ถี่มาก คบแป๊บๆ เลิก เลิกแล้วก็เปลี่ยนคนใหม่ ไม่กี่เดือนก็เลิกอีก เป็นลูปแบบนี้ไม่เคยจบสิ้น (แม้แต่กับเพื่อนที่ทำงานคนนั้น สุดท้ายก็เลิกกันไป)
จากความเจ็บปวดในวันนั้น มันกลายเป็นความสว่างวาบในจิตใจของผมวันนี้
มันคือ "พฤติกรรมติดตัว" ของเขา ไม่ใช่ความผิดของเรา ผมเคยโทษตัวเองมาเป็นปีๆ ว่าเราดูแลเขาไม่ดีพอหรือเปล่า แต่พอเห็นชีวิตเขาตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ต่อให้วันนั้นผมทำดีให้เขาเท่าไหร่ เขาก็ไม่มีวันหยุด เพราะปัญหาอยู่ที่จิตใจของเขาที่ไม่เคยรู้จักคำว่า "พอ"
เขาติด addiction ในการเสาะหาคนใหม่เขาแค่อยากได้ความตื่นเต้น อยากได้ Validation ช่วงโปรโมชัน พอความสัมพันธ์เริ่มเข้าสู่ความเป็นจริง ต้องปรับตัว ต้องใช้ความรับผิดชอบ เขาก็แค่สลัดทิ้งแล้วไปหาเหยื่อรายต่อไป
การถูกทิ้งในวันนั้น คือการหลุดพ้น ตอนอายุ 19 ผมคิดว่าการโดนทรยศและทิ้งไปคือฝันร้ายที่สุด แต่ในวัย 29 ผมกลับอยากขอบคุณฟ้าที่ส่งคนแบบนั้นออกไปจากชีวิต เพราะถ้าเขายังอยู่ ผมคงต้องจมอยู่กับพิษของการระแวงและการถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปตลอดชีวิต
อยากบอกคนในคอมมูนิตี้ที่กำลังร้องไห้เพราะโดนแฟนทรยศในนี้นะครับ... บางครั้งการที่เราโดนทิ้ง ไม่ใช่เพราะเรา "คุณค่าไม่พอ" แต่เพราะเรา "ดีเกินกว่าจะไปเป็นตัวเลือกในลูปไม่รู้จักพอของใคร"
มีใครเคยโดนแฟนทรยศแล้วหนีไปกับคนใกล้ตัว แล้ววันหนึ่งเพิ่งคิดได้ว่า "โชคดีแล้วที่เดินออกไปจากชีวิตกู" บ้างไหมครับ?
ป.ล. ถึงคนที่เคยทำร้ายผมในวันนั้น... ขอบคุณที่ทิ้งกันไป ทำให้ผมได้กลับมารักและเห็นคุณค่าของตัวเองในวันนี้ครับ
โดนแฟนหนีไปกับเพื่อนร่วมงานเขา วันนี้เห็นเขามีแฟนใหม่ทุกไม่กี่เดือน เพิ่งเข้าใจคำว่าหลุดพ้น
ย้อนกลับไปตอนผมอายุ 19 ผมเคยรักผู้ชายคนหนึ่งมาก คบกันมาได้ 3 ปี เป็น 3 ปีที่ผมต้องกินน้ำตาต่างข้าว เพราะเขาชอบ "แอบคุยกับคนอื่น" อยู่ตลอดเวลา จับได้กี่ครั้งเขาก็สัญญาว่าจะปรับตัว ผมก้มหน้ารับความเจ็บปวดเพราะคิดแค่ว่า "ถ้าเรารักเขามากพอ สักวันเขาคงหยุด"
แต่ความอดทนของผมกลับถูกตอบแทนด้วยการทรยศที่เจ็บปวดที่สุด...
ตอนคบกันเข้าปีที่ 3 เขาแอบไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ "เพื่อนที่ทำงานของเขาเอง" แอบกินกันลับหลังผมมาตลอด แล้วสุดท้ายเขาทั้งคู่ก็จับมือกันหนีไปอยู่ด้วยกัน ทิ้งผมไว้กับห้องว่างๆ และบาดแผลฉกรรจ์ที่หลอกหลอนผมมาตลอดว่า "ผมทำผิดอะไร? ผมยังดีไม่พอเหรอ? ทำไมคนที่ผมรักและทุ่มเทให้ขนาดนี้ ถึงทำร้ายผมได้ลงคอ?"
ในวัย 19 มันทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ รู้สึกเหมือนตัวเองสูญเสียทุกอย่างและล้มเหลวในชีวิตคู่แบบไม่เหลือชิ้นดี
ตัดภาพมาปัจจุบัน ผมอายุ 29 ปีแล้วครับ... Time will heal จริงๆ และกาลเวลาก็เปิดเผยความจริงทั้งหมด
ผมได้มีโอกาสรับรู้ข่าวคราวชีวิตของเขาเรื่อยๆ ปรากฏว่าตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคบใครได้นานเลย เขามีแฟนใหม่ถี่มาก คบแป๊บๆ เลิก เลิกแล้วก็เปลี่ยนคนใหม่ ไม่กี่เดือนก็เลิกอีก เป็นลูปแบบนี้ไม่เคยจบสิ้น (แม้แต่กับเพื่อนที่ทำงานคนนั้น สุดท้ายก็เลิกกันไป)
จากความเจ็บปวดในวันนั้น มันกลายเป็นความสว่างวาบในจิตใจของผมวันนี้
มันคือ "พฤติกรรมติดตัว" ของเขา ไม่ใช่ความผิดของเรา ผมเคยโทษตัวเองมาเป็นปีๆ ว่าเราดูแลเขาไม่ดีพอหรือเปล่า แต่พอเห็นชีวิตเขาตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ต่อให้วันนั้นผมทำดีให้เขาเท่าไหร่ เขาก็ไม่มีวันหยุด เพราะปัญหาอยู่ที่จิตใจของเขาที่ไม่เคยรู้จักคำว่า "พอ"
เขาติด addiction ในการเสาะหาคนใหม่เขาแค่อยากได้ความตื่นเต้น อยากได้ Validation ช่วงโปรโมชัน พอความสัมพันธ์เริ่มเข้าสู่ความเป็นจริง ต้องปรับตัว ต้องใช้ความรับผิดชอบ เขาก็แค่สลัดทิ้งแล้วไปหาเหยื่อรายต่อไป
การถูกทิ้งในวันนั้น คือการหลุดพ้น ตอนอายุ 19 ผมคิดว่าการโดนทรยศและทิ้งไปคือฝันร้ายที่สุด แต่ในวัย 29 ผมกลับอยากขอบคุณฟ้าที่ส่งคนแบบนั้นออกไปจากชีวิต เพราะถ้าเขายังอยู่ ผมคงต้องจมอยู่กับพิษของการระแวงและการถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปตลอดชีวิต
อยากบอกคนในคอมมูนิตี้ที่กำลังร้องไห้เพราะโดนแฟนทรยศในนี้นะครับ... บางครั้งการที่เราโดนทิ้ง ไม่ใช่เพราะเรา "คุณค่าไม่พอ" แต่เพราะเรา "ดีเกินกว่าจะไปเป็นตัวเลือกในลูปไม่รู้จักพอของใคร"
มีใครเคยโดนแฟนทรยศแล้วหนีไปกับคนใกล้ตัว แล้ววันหนึ่งเพิ่งคิดได้ว่า "โชคดีแล้วที่เดินออกไปจากชีวิตกู" บ้างไหมครับ?
ป.ล. ถึงคนที่เคยทำร้ายผมในวันนั้น... ขอบคุณที่ทิ้งกันไป ทำให้ผมได้กลับมารักและเห็นคุณค่าของตัวเองในวันนี้ครับ