บันทึกการผ่าตัดแก้ไขหนังตาตก
รู้สึกตัวว่าหนังตาตกมาก ทั้งตอนเซลฟี่ตัวเอง และตอนสแกนม่านตา เครื่องมันบอกอยู่นั่นแหละว่ากรุณาลืมตา เราก็ลืมตาแล้ว แต่หนังตามันยกได้แค่นี้เอง
ครั้งหนึ่ง ตอนไปตรวจเบาหวานขึ้นตา หมอตาสั่งตรวจทุกปี ยังไม่มีผลเบาหวานขึ้นตา ตรวจไว้ก่อนไม่เจอดีกว่าตรวจเจอตอนสายไปแล้ว ที่สำคัญ ใช้สิทธิบัตรทองตรวจฟรี จึงได้ขอพบหมอเพื่อปรึกษาการผ่าหนังตาตก ปรากฎว่ากว่าจะนัดพบหมอได้ก็ร่วมปี แต่หากจะเอาเร็วก็ต้องนัดพบ-ทำนอกเวลา ก็ต้องเสียเงินเองรวมแล้วเกินหมื่นบาท งั้นบัตรทองดีแล้ว ฟรีเกือบหมด เว้นแค่ยานอกบัญชี จ่ายไป๒๑บาทเท่านั้น
พบหมอเสร็จ กวาจะนัดผ่าได้ก็อีกเกือบสองเดือน
สี่โมงเย็นวันก่อนผ่า ก็มีเรื่องด่วนเข้ามา คือครอบฟันหลุด ต้องรีบไปซ่อม เอาไงดีน๊อ ไปรพ.ไม่ทันแล้ว และจะทิ้งไว้นานวันก็ไม่ได้ อาจแปะคืนติดกับฟันไม่ได้
ปิ๊ง ไปหาหมอที่คลินิคสิ ยอมเสียตังชะบ้าง
ห้าโมงเย็น ไปหาหมอฟัน หมอเห็นครอบฟันแล้วส่ายหัว แปะคืนไม่ได้ ต้องถอน
ถอนก็ถอน ฟันกรามซี่ในสุด เคยรักษารากฟันมา ถอนยากมาก แต่ในที่สุดก็สำเร็จ เหนื่อยกันทั้งหมอและคนไข้
อ้อ ก่อนวันผ่าตัดหนังตา พยาบาลห่องผ่ามีการโทรมาเช็คนัด,การเตรียมตัว.เวลาอีกครั้งด้วย
วันผ่า ไปตามเวลานัด เปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นเตียง หยอดยาที่ตาสองข้างหลายรอบ แล้วก็รอ ระหว่างรอก็เข้าห้องน้ำระบายออกไปให้หมด จะได้ไม่ปวดฉี่ตอนผ่า ที่สำคัญคือกลัวปวดหนัก เพราะตอนเช้าท้องผูกนิดๆ ถ่ายแค่รอบเดียว จากปกติต้องมีสาม... แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
ถึงเวลา มีรถมารับ เป็นวีลแชร์ มาเข็นไปห้องผ่าตัด ขึ้นลิฟท์ไปอีกชั้นนึง ชั้นนี้เป็นห้องผ่าตัดน่าจะทั้งชั้น ระหว่างนั่งวีลแชร์ก็ผ่านห้องผ่าตัดหลายๆห้อง ไม่รู้ห้องผ่าตัดอะไรนักหนา
แล้วก็ขึ้นเขียง เอ๊ย เตียงผ่าตัด จัดท่าทาง มีบ่นๆ เอ เตียงเล็กวางแขนไม่ได้ รึ เอ รึเราตัวใหญ่ไป
บ่นแค่นี้ ที่วางแขนก็มา วางแขนได้สบาย
จากนั้น คุณหมอคนสวย(เดาไว้ก่อน ไม่เห็นหน้าเลย) ก็เริ่มหยอดยา ทายารอบๆตา แล้วก็ฉีดยาชาที่หนังตาทีละข้าง กรีดตา ฯลฯ ตรงนี้ไม่แน่ใจนัก เพราะชาไปหมด ไม่รู้สึกอะไร เจ็บนิดๆตอนฉีดยาชาเท่านั้นเอง
ระหว่างทำ คุณหมอก็คุยกับคุณผู้ช่วย เรื่องบ้านคุณหมอที่กรุงเทพโดนน้ำล้อม เราก็คุยบ้างนิดหน่อยตามสมควร หมอก็ไม่ได้ดุว่าอะไร
ระหว่างทำ เราเกร็งตลอดทั้งๆที่ไม่เจ็บ ในใจคงจะป๊อดแหละ ใจมันไปจดจ่ออยู่ที่การถูกผ่า เลยเกร็ง
ผ่านไปชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ ถูกปิดตาสองข้างมะงุมมะงาหราลงจากเตียง ขึ้นวีลแชร์ ลงไปนอนรอดูอาการที่ห้องพักชั้นล่างอีกครึ่งชั่วโมง พอครบครึ่งชั่วโมงก็เปิดตาข้างนึง กลับบ้านได้
นั่งสามล้อผ่านร้านไก่ย่าง ซื้อไก่ย่างกลับมากินตัวนึง ข้าวเหนียวสิบบาท ขึ้นเตียงนอนพักยาว ตื่นมาอีกครั้งก็ค่ำแล้ว ไม่เจ็บไม่ปวดแผลอย่างไร มีน้ำตาไหลนิดหน่อย หยอดน้ำตาเทียมช่วยได้... นึกขึ้นมาได้ พิมพ์บันทึกนี้ไว้ดีกว่า
บันทึกการผ่าตัดแก้ไขหนังตาตก
รู้สึกตัวว่าหนังตาตกมาก ทั้งตอนเซลฟี่ตัวเอง และตอนสแกนม่านตา เครื่องมันบอกอยู่นั่นแหละว่ากรุณาลืมตา เราก็ลืมตาแล้ว แต่หนังตามันยกได้แค่นี้เอง
ครั้งหนึ่ง ตอนไปตรวจเบาหวานขึ้นตา หมอตาสั่งตรวจทุกปี ยังไม่มีผลเบาหวานขึ้นตา ตรวจไว้ก่อนไม่เจอดีกว่าตรวจเจอตอนสายไปแล้ว ที่สำคัญ ใช้สิทธิบัตรทองตรวจฟรี จึงได้ขอพบหมอเพื่อปรึกษาการผ่าหนังตาตก ปรากฎว่ากว่าจะนัดพบหมอได้ก็ร่วมปี แต่หากจะเอาเร็วก็ต้องนัดพบ-ทำนอกเวลา ก็ต้องเสียเงินเองรวมแล้วเกินหมื่นบาท งั้นบัตรทองดีแล้ว ฟรีเกือบหมด เว้นแค่ยานอกบัญชี จ่ายไป๒๑บาทเท่านั้น
พบหมอเสร็จ กวาจะนัดผ่าได้ก็อีกเกือบสองเดือน
สี่โมงเย็นวันก่อนผ่า ก็มีเรื่องด่วนเข้ามา คือครอบฟันหลุด ต้องรีบไปซ่อม เอาไงดีน๊อ ไปรพ.ไม่ทันแล้ว และจะทิ้งไว้นานวันก็ไม่ได้ อาจแปะคืนติดกับฟันไม่ได้
ปิ๊ง ไปหาหมอที่คลินิคสิ ยอมเสียตังชะบ้าง
ห้าโมงเย็น ไปหาหมอฟัน หมอเห็นครอบฟันแล้วส่ายหัว แปะคืนไม่ได้ ต้องถอน
ถอนก็ถอน ฟันกรามซี่ในสุด เคยรักษารากฟันมา ถอนยากมาก แต่ในที่สุดก็สำเร็จ เหนื่อยกันทั้งหมอและคนไข้
อ้อ ก่อนวันผ่าตัดหนังตา พยาบาลห่องผ่ามีการโทรมาเช็คนัด,การเตรียมตัว.เวลาอีกครั้งด้วย
วันผ่า ไปตามเวลานัด เปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นเตียง หยอดยาที่ตาสองข้างหลายรอบ แล้วก็รอ ระหว่างรอก็เข้าห้องน้ำระบายออกไปให้หมด จะได้ไม่ปวดฉี่ตอนผ่า ที่สำคัญคือกลัวปวดหนัก เพราะตอนเช้าท้องผูกนิดๆ ถ่ายแค่รอบเดียว จากปกติต้องมีสาม... แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
ถึงเวลา มีรถมารับ เป็นวีลแชร์ มาเข็นไปห้องผ่าตัด ขึ้นลิฟท์ไปอีกชั้นนึง ชั้นนี้เป็นห้องผ่าตัดน่าจะทั้งชั้น ระหว่างนั่งวีลแชร์ก็ผ่านห้องผ่าตัดหลายๆห้อง ไม่รู้ห้องผ่าตัดอะไรนักหนา
แล้วก็ขึ้นเขียง เอ๊ย เตียงผ่าตัด จัดท่าทาง มีบ่นๆ เอ เตียงเล็กวางแขนไม่ได้ รึ เอ รึเราตัวใหญ่ไป
บ่นแค่นี้ ที่วางแขนก็มา วางแขนได้สบาย
จากนั้น คุณหมอคนสวย(เดาไว้ก่อน ไม่เห็นหน้าเลย) ก็เริ่มหยอดยา ทายารอบๆตา แล้วก็ฉีดยาชาที่หนังตาทีละข้าง กรีดตา ฯลฯ ตรงนี้ไม่แน่ใจนัก เพราะชาไปหมด ไม่รู้สึกอะไร เจ็บนิดๆตอนฉีดยาชาเท่านั้นเอง
ระหว่างทำ คุณหมอก็คุยกับคุณผู้ช่วย เรื่องบ้านคุณหมอที่กรุงเทพโดนน้ำล้อม เราก็คุยบ้างนิดหน่อยตามสมควร หมอก็ไม่ได้ดุว่าอะไร
ระหว่างทำ เราเกร็งตลอดทั้งๆที่ไม่เจ็บ ในใจคงจะป๊อดแหละ ใจมันไปจดจ่ออยู่ที่การถูกผ่า เลยเกร็ง
ผ่านไปชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ ถูกปิดตาสองข้างมะงุมมะงาหราลงจากเตียง ขึ้นวีลแชร์ ลงไปนอนรอดูอาการที่ห้องพักชั้นล่างอีกครึ่งชั่วโมง พอครบครึ่งชั่วโมงก็เปิดตาข้างนึง กลับบ้านได้
นั่งสามล้อผ่านร้านไก่ย่าง ซื้อไก่ย่างกลับมากินตัวนึง ข้าวเหนียวสิบบาท ขึ้นเตียงนอนพักยาว ตื่นมาอีกครั้งก็ค่ำแล้ว ไม่เจ็บไม่ปวดแผลอย่างไร มีน้ำตาไหลนิดหน่อย หยอดน้ำตาเทียมช่วยได้... นึกขึ้นมาได้ พิมพ์บันทึกนี้ไว้ดีกว่า