ร้านข้าวเจ้าประจำปิดตัว ทำให้รู้สึกว่าความคุ้นเคยรอบตัวกำลังทยอยหายไปทีละอย่าง

พักเที่ยงเดินลงไปจะสั่งข้าวร้านประจำที่กินมาตลอดห้าปี แต่เจอป้ายเขียนด้วยลายมือบอกว่าปิดถาวรและย้ายกลับต่างจังหวัด ยืนมองหน้าร้านแล้วใจหายแบบบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นแค่ร้านตามสั่งธรรมดา แต่มันคือคอมฟอร์ตโซนในวันที่งานหนักจัดๆ ป้าเจ้าของร้านแกจำได้ตลอดว่าผมชอบกินไข่ดาวไม่สุก พอนั่งนึกดูดีๆ วัยสามสิบกว่าไม่ได้พามาแค่ภาระ แต่กำลังพาเอาความคุ้นเคยเก่าๆ หายไปทีละอย่างเงียบๆ ทั้งร้านกาแฟคุณลุงใต้ตึกที่ปิดตัวไปเมื่อปีก่อน หรือพวกเพื่อนร่วมงานรุ่นแรกๆ ที่ทยอยลาออกกันไปหมด สุดท้ายชีวิตคงมีแต่การยอมรับการจากลาของสิ่งรอบตัวให้ชิน แต่เอาเข้าจริงก็ยังคิดถึงความสบายใจเดิมๆ พวกนั้นอยู่ตลอดเลยครับ